บทที่ 9: บ้านทำเลโรงเรียนราคา 20 ล้านหยวน

บทที่ 9: บ้านทำเลโรงเรียนราคา 20 ล้านหยวน

หลังจากตื่นจากการงีบหลับ หลินฟานก็ไม่ได้ขับบูกัตติไปที่ร้านอาหาร ไม่อย่างนั้นเขาคงจะดึงดูดฝูงป้า ๆ มาถ่ายรูปอีกเป็นแน่

อีกอย่าง บูกัตติเป็นรถสปอร์ต ไม่เหมาะกับการบรรทุกวัตถุดิบจำนวนมาก และไม่สบายเท่ารถสามล้อ ดังนั้น หลินฟานจึงขี่รถสามล้อของเขาอีกครั้ง

หลินฟานไม่ได้ใส่ใจกับชีวิตของคนรวยมากนัก ตราบใดที่เขาใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ นั่นก็เพียงพอแล้ว เขาไม่ต้องการที่จะอวดร่ำอวดรวยอย่างไม่ลืมหูลืมตาด้วยการขับรถสปอร์ต เขาอยากจะขับรถสปอร์ตเมื่อเขาอยากขับ และขี่รถสามล้อเมื่อเขาอยากขี่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์ของหลินฟาน

ถ้ามีงานที่ให้เงินเดือนปีละหลายสิบล้านแต่ต้องให้หลินฟานทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ เขาก็ขอไม่รับดีกว่า นี่จึงเป็นอีกเหตุผลว่าทำไมหลินฟานถึงไม่อยากเป็นดารา

เมื่อหลินฟานขี่รถสามล้อมาถึงทางเข้าชุมชน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนก็มองอย่างตกตะลึง

พวกเขาทุกคนรู้ว่าหลินฟานเป็นเจ้าของรถสปอร์ตบูกัตติมูลค่ากว่าร้อยล้าน ทำให้เขาร่ำรวยอย่างไม่น่าเชื่อ แต่วันนี้หลินฟานกลับขี่รถสามล้อออกมา

“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่หลิน” หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“อรุณสวัสดิ์” หลินฟานพยักหน้าตอบ

“พี่หลิน ออกมาแต่เช้าเลยนะครับ ทำไมวันนี้ถึงขี่รถสามล้อล่ะครับ” หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยถามด้วยความสงสัย

หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “ขี่รถสามล้อก็ดีออกครับ ได้ออกกำลังกาย แล้วก็แวะไปดูร้านอาหารเล็ก ๆ ของผมได้ด้วย แล้วมันก็สะดวกกว่าเวลาไปซื้อวัตถุดิบด้วยครับ”

“ครับพี่หลิน เดินทางปลอดภัยนะครับ” หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเปิดประตูชุมชนให้หลินฟาน

หลังจากหลินฟานจากไป กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าก็อุทานออกมาด้วยความทึ่ง

“ให้ตายสิ พี่หลินนี่เป็นทายาทเศรษฐีที่ออกมาสัมผัสประสบการณ์ชีวิตจริง ๆ! มีรถสปอร์ตแต่ไม่ขับ กลับเลือกขี่รถสามล้อแทน โลว์โปรไฟล์ขนาดนี้!”

“โอ้พระเจ้า ตอนนี้พวกนายคงเข้าใจแล้วสินะว่าความร่ำรวยที่แท้จริงเป็นยังไง คนรวยจริง ๆ เขาไม่ขับรถสปอร์ตกันหรอก พี่หลินแต่งตัวเรียบง่าย ขี่รถสามล้อ แต่เขากลับเป็นเจ้าของวิลล่าริมทะเลสาบในชุมชนของเรานะ”

“นี่คือชีวิตของทายาทเศรษฐีรุ่นสองเหรอ ขี่รถสามล้อ รับแสงแดดยามเช้า ได้ยินมาว่าพี่หลินยังมีร้านอาหารเล็ก ๆ ด้วย เขาออกมาสัมผัสประสบการณ์ชีวิตจริง ๆ”

“บางทีวันหนึ่งอาจจะมีเฮลิคอปเตอร์มาจอดเป็นสิบลำ แล้วพวกเขาก็จะพูดกับพี่หลินว่า ‘คุณชายหลินครับ ได้โปรดกลับบ้านไปรับมรดกสินทรัพย์หลายแสนล้านด้วยเถอะครับ’”

“พอเลยน่า แกอ่านนิยายมากเกินไปแล้ว พี่หลินไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย เขามาสัมผัสประสบการณ์ชีวิต แต่เราก็ไม่ค่อยเห็นเขาพาหญิงสาวสวย ๆ กลับบ้านนะ บางทีพี่หลินอาจจะไม่สนใจเรื่องพวกนั้นก็ได้”

“...”

หลังจากยุ่งอยู่ครึ่งวัน เซี่ยหว่านชิวก็ยังไม่มา มีลูกค้าประปรายเข้ามาบ้าง ก็ยังพอมีรายได้อยู่

เนื่องจากเซี่ยหว่านชิวไม่อยู่ หลินฟานก็ไม่เห็นเจ้าแมวที่เห็นความรักดีกว่ามิตรภาพตัวนั้นเช่นกัน แสดงว่าเจ้าแมวตัวนั้นจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อเซี่ยหว่านชิวมาเท่านั้น

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ หลินฟานก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้เช็กอินของวันนี้

(ติ๊ง!)

【ระบบ】เช็กอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับบ้านทำเลโรงเรียนหนึ่งหลังในไห่ถังการ์เด้น 【ตกแต่งครบ พร้อมเข้าอยู่】

【ระบบ】หมายเหตุ: โฉนดที่ดินและเอกสารที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ได้ดำเนินการเสร็จสิ้นและจัดเก็บไว้ในคลังเก็บของระบบแล้ว โฮสต์สามารถเรียกออกมาได้ทุกเมื่อ

เสียงของระบบดังขึ้น และดวงตาของหลินฟานก็เป็นประกาย

ไห่ถังการ์เด้น บ้านทำเลโรงเรียนหนึ่งหลัง

ราคาของบ้านทำเลโรงเรียนยังคงสูงอยู่เสมอ โดยเฉพาะในโมตูที่ราคาสูงกว่าชุมชนที่อยู่อาศัยทั่วไปหลายเท่า

ไห่ถังการ์เด้นเป็นย่านโรงเรียนระดับไฮเอนด์ของโมตูทั้งหมด รายล้อมไปด้วยหนึ่งในโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดในโมตู พ่อแม่ผู้ปกครองนับไม่ถ้วนต้องการซื้อบ้านทำเลโรงเรียนในไห่ถังการ์เด้น

อย่างไรก็ตาม บ้านทำเลโรงเรียนในไห่ถังการ์เด้นมีราคาอย่างน้อย 100,000 หยวนต่อตารางเมตร และบางแห่งที่ทำเลดีก็มีราคาสูงถึง 200,000 หยวนต่อตารางเมตรแล้ว!

สำหรับคนธรรมดา นี่คือราคาที่สูงลิบลิ่ว แต่ราคาที่สูงลิบลิ่วสำหรับบ้านทำเลโรงเรียนก็สามารถมอบโอกาสในการเข้าเรียนในโรงเรียนชั้นนำที่มีชื่อเสียงได้ พ่อแม่หลายคนเต็มใจที่จะทำเช่นนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ลูก ๆ ของพวกเขาแพ้ตั้งแต่เส้นสตาร์ท

หลินฟานนำโฉนดที่ดินออกมา และหลังจากตรวจสอบข้อมูล เขาก็อุทานว่า “รวยอีกแล้ว!”

บ้านทำเลโรงเรียนของเขาในไห่ถังการ์เด้นมีขนาดทั้งหมดหนึ่งร้อยตารางเมตร และราคาในปีนี้อยู่ที่ 200,000 หยวนต่อตารางเมตร หมายความว่าทรัพย์สินชิ้นนี้มีมูลค่าถึงยี่สิบล้านหยวน!

ราคาบ้านในโมตูจะยังคงสูงขึ้นเรื่อย ๆ และมูลค่าของบ้านทำเลโรงเรียนก็ไม่ต้องพูดถึง แม้ว่าหลินฟานจะไม่แตะต้องทรัพย์สินชิ้นนี้เลย ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ราคาของมันก็อาจจะเพิ่มเป็นสองเท่า

และในตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหลินฟานก็คือเงิน

ทั้งวิลล่าริมทะเลสาบและบูกัตติไม่สามารถช่วยให้หลินฟานเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ และแม้ว่าระบบจะกำหนดว่าห้ามซื้อขาย แต่ก็ไม่ได้ห้ามการปล่อยเช่าบ้านทำเลโรงเรียน

ถ้าอะพาร์ตเมนต์ทำเลโรงเรียนสามารถปล่อยเช่าได้ มันก็จะสร้างรายได้อย่างน้อยปีละหนึ่งล้านหยวน

เมื่อวานเขาใช้เงินไป 100,000 หยวนกับเสื้อผ้า เกือบจะทำให้เงินในบัตรธนาคารของหลินฟานหมดเกลี้ยง และในทันทีก็ได้เช็กอินอะพาร์ตเมนต์ทำเลโรงเรียนมูลค่า 20 ล้านหยวน

โดยไม่คิดอะไรมาก หลินฟานขี่รถสามล้อของเขากลับบ้านทันที

สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือขับบูกัตติไปที่ไห่ถังการ์เด้นเพื่อดูบ้าน!

ไม่ต้องถามว่าทำไมเขาไม่ขี่รถสามล้อไป ก็มันอยู่ห่างออกไปสิบกว่ากิโลเมตรเลยนะ

บูกัตติสุดเท่คำรามก้องบนท้องถนนอีกครั้ง และหลินฟานก็ขับตรงไปยังทางเข้าชุมชนไห่ถังการ์เด้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าไม่ได้หยุดหลินฟานเลยแม้แต่น้อย เขาเปิดประตูให้อย่างนอบน้อมและปล่อยให้หลินฟานเข้าไป

หลังจากติดต่อนิติบุคคล ไม่นานหญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งก็รีบมาถึง

เป็นที่น่ากล่าวถึงว่าหญิงสาวคนนี้คือเซี่ยหรันหรัน ผู้จัดการทรัพย์สินคนเดียวกับที่เขาเคยเจอในชุมชนหลันโปวานนั่นเอง

บริษัทที่อยู่เบื้องหลังชุมชนหลันโปวานได้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์อื่น ๆ อีกหลายแห่ง และเซี่ยหรันหรันก็ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทรัพย์สินของชุมชนไห่ถังการ์เด้นด้วยเช่นกัน

“หนุ่มหล่อ เป็นคุณอีกแล้ว!” เซี่ยหรันหรันวิ่งเข้ามา ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นหลินฟาน

เมื่อเธอเห็นรถสปอร์ตบูกัตติของหลินฟาน เธอก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง

หลินฟาน ทั้งหล่อทั้งรวย อาศัยอยู่ในวิลลามูลค่ากว่าร้อยล้าน ขับรถสปอร์ตมูลค่ากว่าร้อยล้าน และตอนนี้ยังเป็นเจ้าของบ้านในไห่ถังการ์เด้นอีกด้วย

“สวัสดีครับ” หลินฟานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ไม่คาดคิดว่าจะมาเจอเซี่ยหรันหรันที่นี่

“ผมอยากจะมาดูบ้านน่ะครับ พอดีเพิ่งซื้อไว้หลังหนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าบ้านที่นี่ค่อนข้างดี” หลินฟานกล่าว

“ดีแน่นอนสิคะ! การจัดการทรัพย์สิน ความปลอดภัย และการบริการของไห่ถังการ์เด้นล้วนเป็นระดับท็อปทั้งหมด บ้านที่คุณซื้อได้รับการปรับปรุงแล้วและมีขนาด 100 ตารางเมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในอะพาร์ตเมนต์ทำเลโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดในไห่ถังการ์เด้น โดยมีราคาเฉลี่ยเริ่มต้นที่ 200,000 หยวนค่ะ” เซี่ยหรันหรันแนะนำอย่างละเอียด พลางคิดในใจว่า ‘บ้านที่นี่มันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ ก็อะพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่งตั้งยี่สิบล้านหยวนนี่นา’

ยี่สิบล้านเป็นตัวเลขที่มหาศาลสำหรับเธอ แต่มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นแค่เศษเงินในสายตาของหลินฟาน

นี่คือชีวิตของคนรวยเหรอ เธอไม่เข้าใจ

หลังจากเข้าไปในบ้าน หลินฟานก็มองดูการจัดวางของบ้าน ในห้องนั่งเล่นมีโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ ห้องต่าง ๆ ตกแต่งในสไตล์อ่อนโยน มีโซฟาหนังนำเข้า ทีวีจอแอลซีดี คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ ภาพวาดแนวศิลปะบนผนัง และเฟอร์นิเจอร์อีกหลายชิ้น มีครบทุกอย่าง

โดยรวมแล้ว คำเดียว: หรูหราอลังการ!

“อืม ไม่เลว ช่วยผมลงประกาศให้เช่าหน่อยนะครับ” หลินฟานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม การปล่อยเช่าที่นี่จะทำให้มีรายได้เข้ามาไม่น้อยเลยทีเดียว

“ได้ค่ะ” เซี่ยหรันหรันเดินตามหลังหลินฟาน รู้สึกตกตะลึง การตกแต่งที่นี่หรูหรามาก แต่ในสายตาของหลินฟาน มันดูธรรมดามาก หลินฟานไม่ได้แม้แต่นั่งลงเพื่อสัมผัสโซฟาหนังเลยด้วยซ้ำ

นี่คือโลกของคนรวยเหรอ