บทที่ 5: ครั้งนี้ข้าจะอยู่กับเจ้า

บทที่ 5: ครั้งนี้ข้าจะอยู่กับเจ้า

เมื่อรู้สึกถึงการดิ้นรนของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา ซู่มู่ก็ตระหนักได้ถึงบางอย่างในทันที และจับมือของซึยูริ คานาโอะไว้แน่น

“ไม่ต้องห่วง คราวนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง”

เขาพูดอย่างจริงจัง

ร่างกายที่สั่นเทาของหญิงสาวหยุดกะทันหัน จากนั้นเธอก็ซบลงไปที่หน้าอกของเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป

อาจจะเป็นนิสัยของการยอมจำนน

หรือบางที คำพูดของคู่หมั้นของเธอทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย

สำหรับซึยูริ คานาโอะ แม้แต่ความรู้สึกปลอดภัยเพียงเล็กน้อยก็เป็นสิ่งที่หรูหรามาก หรูหราจนเธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเข้าใกล้มัน

ดูเหมือนเขาจะรับรู้ได้ถึงสภาพจิตใจของคานาโอะ อารมณ์ของซู่มู่ก็หดหู่เล็กน้อยเช่นกัน นึกถึงประสบการณ์วัยเด็กของคานาโอะและอารมณ์ของเขาก็หดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ

มีพ่อแม่ที่โหดร้ายแบบนี้อยู่ในโลกจริงหรือ?

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อแม่บางคนถึงปฏิบัติกับลูกเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาหลบหนีไปจากบ้านของคานาโอะ เขาต้องปกปิด...

เขาแตะศีรษะโดยไม่ตั้งใจ

เขาอสูรคู่หนึ่ง

อะไรก็ตามที่ไม่ใช่สรีระของคนทั่วไปจะเปิดเผยตัวตนของเขาได้อย่างง่ายดาย

เขากระโดดขึ้นและลงเพื้อสำสรวจอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นกระโดดข้ามรั้วอย่างรวดเร็วเมื่อพบหมวกไม้ไผ่สีดำในบ้านของครอบครัวหนึ่ง

สวมหมวกไม้ไผ่เพื่อปกปิดเขาอสูรบนศีรษะ เขาก้าวเท้ากลับบ้านพร้อมกับซึยูริ คานาโอะทันที

เขาต้องการที่จะเห็นว่าพ่อแม่คู่หนึ่งสามารถทำร้ายเด็กที่น่ารักเช่นซึยูริ คานาโอะได้อย่างไร

ยิ่งเขาไปใกล้สถานที่ที่ซึยูริ คานาโอะ พักอาศัยอยู่มากเท่าไหร่ กลิ่นเหม็นในอากาศก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ และสามารถมองเห็นอุจจาระของมนุษย์บางส่วนในคูน้ำข้างถนน

เห็นได้ชัดว่าที่ที่ซึยูริ คานาโอะอาศัยอยู่นั้นเป็นสลัม และสภาพแวดล้อมที่นี่ก็ดูแย่มาก

บางครั้งในมุมมืดของตรอกจะได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงซึ่งเป็นโสเภณีที่ขายร่างกายเพื่อหาเงิน

มีเสียงร้องของเด็กวัยหัดเดินที่ถูกทำร้ายและเสียงตะโกนของนักเลง

ความโสโครกที่ซ่อนอยู่ในโลกของความเจริญ

เมื่อเขามาถึงที่นี่ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามือเล็กๆ ของเด็กสาวจับเสื้อผ้าบนหลังของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย

เขายื่นมือออกไปและตบหลังบางของหญิงสาวเบาๆ อารมณ์ของหญิงสาวดูเหมือนจะคงที่มากด้วยฝ่ามือของเขาที่ปลอบประโลม

ในไม่ช้าลานบ้านที่ทรุดโทรมก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

บ้านของซึยูริ คานาโอะที่อาศัยอยู่กับพ่อแม่ของเธออยู่ นั้นก็รวมไปถึงพ่อและแม่ของเขาเองก็ด้วย

เขาวางคานาโอะลงอย่างเบามือ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาที่เหมือนดวงดาวแต่ไร้อารมณ์ของหญิงสาว

ตอนนี้

มีความรู้สึกกลัวอย่างเห็นได้ชัด

เขายื่นมือออกไปและจับมือเล็กๆ ของซึยูริ คานาโอะอย่างนุ่มนวล

มือของหญิงสาวนั้นเล็กและบางซึ่งทำให้เขารู้สึกสงสาร ในเวลาเดียวกัน ไฟที่มองไม่เห็นก็แผ่ซ่านอยู่ในใจของเขา

เขาตบประตูด้วยมือของเขา

"ใครกันว่ะ!"

ด้วยเสียงคำรามอย่างต่อเนื่องดังมาจากในบ้าน ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน และชายที่มีใบหน้าบวมก็ปรากฏตัวต่อหน้าซู่มู่

พ่อของคานาโอะ

พ่อของคานาโอะมองเห็นซู่มู่ที่สวมหมวกไม้ไผ่สีดำที่มีรูปทรงแปลก ๆ แต่ทันใดนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ซึยูริ คานาโอะที่จับมือของซู่มู่

“แกไอ้ตัวเลี้ยงเสียข้าวสุก วันนี้แกไปไหนมา”

โดยสัญชาตญาณเขายกฝ่ามือขึ้นเพื่อตีลูกสาวของเขา

นี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

แววตาของซึยูริ คานาโอะฉายแววแห่งความกลัว แต่เธอไม่กล้าที่จะหลบ เธอเพียงแค่ขยับศีรษะไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ ภาวนาไม่ให้มันเจ็บปวดมากเกินไป

ซึยูริ คานาโอะเตรียมตัวพร้อมที่จะถูกทุบตี มันกลายเป็นสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว

หรือไม่มันก็กลายเป็นความเคยชิน

เคยชินกับความรุนแรงของผู้ปกครอง

แต่ว่า

ครั้งนี้แตกต่างออกไป

ฝ่ามือหนึ่งยื่นออกมาปิดกั้นใบ

หน้าของซึยูริ คานาโอะและคว้ามือใหญ่ที่กำลังจะตีเธอ

ช่วงเวลาเดียวกัน

ความเย็นชาได้ส่องประกายผ่านนัยน์ตาสีทองภายใต้หมวกสีดำของชายหนุ่ม