บทที่ 45 ศึกเป็นตาย ทั้งชี้ชัดความเหนือกว่า และตัดสินชีวิต!

เย่ไป๋ไม่รู้ความคิดที่แท้จริงของหญิงสาว

ดีที่เขาสามารถหยุดหลี่ชิงชิงจากการลงมือกับหยวนหัวได้ทันเวลา

เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือ การตอบรับคำท้าของหนิงเฟิงอย่างตรงไปตรงมา!

"อี้เกา หนิงเฟิง? @หนิงจิ่งจื้อหยวน

พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ฉันจะนำสัญญาเป็นตายมาที่หอศิลปะการต่อสู้ซานเการอคุณ!"

"ทั้งชี้ชัดความเหนือกว่า และตัดสินชีวิต!"

เขาล็อกอินเข้าฟอรัมอีกครั้งและโพสต์ข้อความ

เวลาถูกกำหนดในวันพรุ่งนี้ เพื่อรับคำท้าของหนิงเฟิงโดยตรง!

แม้แต่หนึ่งวัน เขาก็รอไม่ไหว!

ไม่ได้พูดถึงหยวนหัว

เพราะไม่ต้องคิดก็รู้

หยวนหัวที่โพสต์จดหมายเลือดหมื่นคน แล้วรีบร้อนมาที่บ้านของเขาเพราะเขาไม่ตอบสนอง

มันเหมือนกับการประจบเขาในอดีต แต่ตอนนี้อยากจะประจบหนิงเฟิง พยายามยึดขาใหญ่ของคุณชายตระกูลหนิง!

หอศิลปะการต่อสู้ หยวนหัวต้องมาแน่ และมีแนวโน้มสูงว่าจะมาแต่เช้า

การกำหนดเวลาเวทีประลองเป็นตายไว้ที่เก้าโมง เวลาก่อนหน้านั้นก็เตรียมไว้สำหรับหยวนหัว!

"ครูประจำชั้น พรุ่งนี้เช้าแปดโมง มาที่หอศิลปะการต่อสู้ของโรงเรียนได้ไหมครับ?"

หลังจากโพสต์ เขาออกจากฟอรัม

เปิดกลุ่มแชทห้องเรียน

เขาหาข้อความที่เขียนไว้เมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่ลบครูประจำชั้นออกจากเพื่อน และตอนเพิ่มกลับมาได้พูดประโยคนี้

เวทีประลองเป็นตาย ไม่ใช่ว่าจะต่อสู้กันได้ง่ายๆ

สัญญาเป็นตายต้องได้รับจากสมาคมนักรบ ลงนามแล้วจึงจะมีผล

หากทั้งสองฝ่ายยังเป็นนักเรียน จำเป็นต้องมีครูหรือผู้นำอยู่ในที่เกิดเหตุเพื่อกำกับดูแล!

...

"ตกใจ! ลองเดาซิว่าฉันเพิ่งล็อกอินเข้าฟอรัมและพบอะไร?

เย่ไป๋โพสต์แล้ว เขาตอบรับคำท้าของหนิงเฟิงโดยตรง บอกว่ายอมรับคำท้าและกำหนดเวลาในวันพรุ่งนี้เช้าเก้าโมง!"

"หา? เย่ไป๋ไม่หดหัวเป็นเต่าแล้วเหรอ?"

"ฮ่าๆ จริงด้วย คนไร้ค่าคนนี้รู้จักออกมารับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองเสียที!"

ในเวลาเดียวกัน

เย่ไป๋ออกจากฟอรัมไปแล้ว

แต่เพราะเขาเปิดเผยตัวตน ไม่นานก็มีนักเรียนล็อกอินเข้าฟอรัมและเห็นโพสต์ของเขา

อย่างที่เย่ไป๋คาดไว้

หนึ่งบอกสิบ สิบบอกร้อย!

ไม่นานนักเรียนทุกคนที่สนใจเรื่องท้าประลองนี้

ก็รู้ว่าเย่ไป๋ปรากฏตัวและตอบสนองต่อเรื่องนี้โดยตรง!

ระเบิด

ความนิยมของโพสต์ที่เย่ไป๋เขียนพุ่งสูงในทันที!

"แถวหน้า พรุ่งนี้เช้า พบกันที่หอศิลปะการต่อสู้!"

...

"เย่ไป๋ นับว่ารู้กาลเทศะ รู้ว่าใครทำอะไร คนนั้นต้องรับผิดชอบ!"

...

"ฮึ แต่ทำไมเย่ไป๋พูดแบบนี้? ทั้งชี้ชัดความเหนือกว่าและตัดสินชีวิต?

ไม่ใช่นะ ไม่ใช่นะ เขาคงไม่ลืมว่าตัวเองเป็นคนพลังเลือดต่ำไร้ค่า คิดว่าเขาจริงๆ แล้วสามารถสู้กับหนิงเฟิงได้เหรอ?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปก่อกวนหนิงเฟิง ด้วยพรสวรรค์ของเขา อาจจะทั้งชีวิตก็ไม่มีโอกาสได้ต่อสู้กับหนิงเฟิงมั้ง?"

...

"ช่างเถอะ รู้แค่ว่าคนไร้ค่าคนนี้ไม่เป็นเต่าหดหัวก็พอแล้ว

ฉันเกือบคิดว่าเขาจะแกล้งตายตลอดไป แล้วทำให้พวกเราชาวซานเกาทั้งหมดเดือดร้อน!"

...

"พูดไม่ผิด นั่นคือหนิงเฟิงที่แม้แต่ในอี้เกาก็เป็นอัจฉริยะระดับสุดยอด

ถ้าทำให้หนิงเฟิงโกรธจริงๆ ต่อไปจะไม่มีนักเรียนซานเกาคนไหนกล้าออกไปล่าสัตว์นอกเมืองอีกเลย!"

...

นี่คือความคิดเห็นบางส่วนใต้โพสต์ของเย่ไป๋

จำนวนความคิดเห็นทั้งหมดได้ทะลุ 99+ แล้ว และกำลังพุ่งไปที่ 200+ อย่างรวดเร็ว!

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีนับตั้งแต่เย่ไป๋โพสต์!

แต่ความคิดเห็นใต้โพสต์ยังคงเป็นความคิดเห็นในแง่ลบทั้งหมด

ไม่มีใครมองเย่ไป๋ในแง่ดี!

ไม่มีใครคิดว่าในเวทีประลองเป็นตายพรุ่งนี้ เย่ไป๋จะสามารถออกมาได้อย่างมีชีวิต!

...

"@รุ่นพี่วิญญาณทะเลน้ำขึ้นน้ำลง เย่ไป๋ยอมออกมารับคำท้าแล้ว ต้องเป็นผลงานของพี่แน่เลย?

พี่ต้องไปที่บ้านเขาและเตือนเขาใช่ไหม?"

...

ในนั้นมีคนนึกอะไรขึ้นได้

คิดว่าเย่ไป๋ที่เป็นคนพลังเลือดต่ำยอมรับผิดชอบอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะสำนึกผิด

วิญญาณทะเลน้ำขึ้นน้ำลงคือ ID ในฟอรัมของหยวนหัว

"ฮ่าๆ ถูกต้อง!"

วิญญาณทะเลน้ำขึ้นน้ำลงไม่นานก็ให้คำตอบยืนยัน

"พูดตามตรง หลังจากโพสต์ไม่นาน ฉันก็ไปที่บ้านของเย่ไป๋!"

"ถึงแม้ว่าตอนนั้นเย่ไป๋จะไม่อยู่บ้าน มีแค่หญิงบ้าคนหนึ่งอยู่ที่นั่น

และเพราะหญิงบ้าคนนั้นพยายามจะทำร้ายฉัน เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์ก็ดี!"

หยวนหัวรู้ว่าเขาเกือบฆ่าชินชู่หราน แต่ไม่ได้คิดอะไรเลย

"อะไรนะ? รุ่นพี่เกือบถูกทำร้ายเหรอ?" @นักเรียนของหยวนหัวตกใจมาก

"ไม่แปลกเลยที่เย่ไป๋ทำเรื่องทำให้ชื่อเสียงซานเกาเสียหาย ที่แท้ก็มาจากครอบครัวที่ไม่ดี รุ่นพี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

คำตอบของหยวนหัวเต็มไปด้วยความชอบธรรม:

"ไม่ต้องพูดถึงว่าวันนี้ฉันโชคดีที่ได้เป็นระดับหนึ่ง แค่หญิงบ้าคนเดียวทำร้ายฉันไม่ได้หรอก

แม้ว่าฉันจะบาดเจ็บจริงๆ ฉันก็ทำเพื่อรักษาชื่อเสียงของนักเรียนซานเกาทุกคน นี่เป็นเกียรติของฉัน!"

คำพูดของหยวนหัวดึงดูดนักเรียนหลายคนให้มาแสดงความคิดเห็นแยกต่างหาก

"รุ่นพี่หยวนหัวช่างมีคุณธรรม!"

"ถ้าซานเกามีคนแบบพี่ทุกคนก็ดีสิ จะไม่มีใครเข้าใจผิดเรื่องพวกเรา!"

"พรุ่งนี้รุ่นพี่หยวนหัวจะมาที่หอศิลปะการต่อสู้ใช่ไหม? หวังว่าจะได้ถ่ายรูปกับรุ่นพี่!"

"ช่างน่าอัศจรรย์ สภาพแวดล้อมการเรียนการสอนเหมือนกัน แต่ทำไมถึงมีคนสองขั้วอย่างเย่ไป๋กับรุ่นพี่หยวนหัวได้!"

ดังนั้นถึงแม้หยวนหัวจะออกมาหลังจากเย่ไป๋โพสต์ไปเกือบครึ่งชั่วโมง

ความคิดเห็นของเขาก็ถูกดันขึ้นไปอยู่บนสุดของส่วนความคิดเห็นอย่างรวดเร็ว เป็นความคิดเห็นที่มีค่า!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สุดท้ายหยวนหัวยังพูดอีกประโยคหนึ่ง

จำนวนไลค์ของเขายังสูงกว่าโพสต์ท้าแรกของหนิงหยวนเสียอีก!

"พรุ่งนี้ที่หอศิลปะการต่อสู้ ฉันจะไปแน่นอน!"

"ไม่เพียงแต่จะไป ฉันจะหาโอกาสบอกคุณชายหนิงเฟิงว่า สิ่งที่ฉันและทุกคนที่นี่ทำ รับประกันว่าคุณชายหนิงเฟิงจะไม่มองนักเรียนซานเกาคนใดด้วยสายตาเหยียดหยาม ยกเว้นเย่ไป๋!"

...

"เย่ไป๋ พรุ่งนี้นายจริงๆ จะไปที่หอศิลปะการต่อสู้ รับคำท้าของหนิงเฟิงเหรอ?!"

"นายบ้าไปแล้ว!

หนิงเฟิงเป็นถึงระดับหนึ่งขั้นสุดยอด หรืออาจจะเป็นนักรบระดับสองด้วยซ้ำ!"

"ถึงแม้ไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงคือในซานเกาทั้งหมดไม่มีนักเรียนคนไหนสามารถเทียบกับหนิงเฟิงได้เลย!"

"เวทีประลองเป็นตาย นายจะตายจริงๆ นะ!"

กลับมาที่เย่ไป๋

เขามาถึงสมาคมนักรบแล้ว!

แม้ว่าสมาคมจะเปิดทุกวันตอน 7 โมงเช้า เขาวางแผนจะไปถึงหอศิลปะการต่อสู้ตอน 8 โมง

แต่ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดๆ จึงให้หวังเสี่ยวปังช่วยเฝ้าที่โรงพยาบาล เขาเตรียมที่จะรับสัญญาเป็นตายมาก่อน!

และเขาก็เป็นระดับสามแล้ว

การรับรองระดับสองมีรางวัล การรับรองระดับสามน่าจะมีเช่นกัน

แต่เวลาออกไปล่าสัตว์นอกเมืองทุกวันมีจำกัด เช้านี้เขาเพิ่งตัดสินใจว่าจะค่อยจัดการหลังการล่าสัตว์เสร็จ

แต่เย่ไป๋เพิ่งมาถึงหน้าประตูสมาคม โทรศัพท์ของครูประจำชั้นซีเหมิงเยว่ก็ดังขึ้น

เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเห็นคำขอเป็นเพื่อนของเย่ไป๋ ไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้า รีบตอบรับแล้วรีบติดต่อเย่ไป๋

"ครู คุณเชื่อใจผมไหม?"

เย่ไป๋ได้แต่อดทน พยายามอธิบายกับซีเหมิงเยว่ก่อน

"ถึงเวลาแบบนี้แล้ว นายยังถามคำถามไร้สาระแบบนี้อีกเหรอ?"

"เย่ไป๋ สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือ ยกเลิกความคิดที่จะไปหอศิลปะการต่อสู้พรุ่งนี้ทันที!"

ทางนั้นซีเหมิงเยว่กลับร้อนใจมากขึ้น

ไม่รอให้เย่ไป๋พูด เธอกล่าวว่า:

"เย่ไป๋ ครูจะบอกความจริงให้รู้นะ

เรื่องที่เกิดขึ้นในฟอรัม ครูรู้มานานแล้ว! ครูก็ได้พบกับผู้อำนวยการและคุยกันไว้แล้ว ทำเป็นไม่เห็นเรื่องทั้งหมด!"

"ครูรู้ว่านายขโมยของเพราะมีความจำเป็น ดังนั้นปล่อยให้นักเรียนคนอื่นทำเรื่องวุ่นวายไป!

อย่างมากอีกหนึ่งเดือน หลังจากพวกเขาเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แล้ว จะไม่มีใครยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีก!"

(จบบท)