บทที่ 9 ตอน หุ่นไล่กา

【ในตอนเช้าตรู่หลังหิมะตก เมื่อคุณลืมตา ประตูหมู่บ้านยังคงอยู่ตรงหน้าคุณ เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า วันที่สวยงามและน่าพึงพอใจอีกวันหนึ่งก็เริ่มต้นขึ้น 】

【หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน คุณจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและความคล่องตัวของคุณกลับคืนสู่จุดสูงสุด ความคล่องตัวปัจจุบันของคุณคือ 5/5 คุณต้องการที่จะเริ่มต้นการเดินทางของวันใหม่ทันทีหรือไม่? 】

เกมดังกล่าวออนไลน์อยู่ และยังคงอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านเมื่อวานนี้ และความคล่องตัวก็กลับมาเต็มเช่นกัน แต่ขีดจำกัดสูงสุดคือห้าแต้มเท่านั้น

ในส่วนของความคล่องตัว ตัวเกมอธิบายว่าทุกครั้งที่เจอ "ตัวเลือก" และทุกครั้งที่คุณตาย คุณจะถูกหักแต้มความคล่องตัวไปนิดหน่อย แต่ตามการคาดเดาของมู่โหยว "ตัวเลือก" ในที่นี้ควรหมายถึงข้อเท็จจริงที่ว่าหลังจากเลือกแล้ว เส้นทางของเกมจะถูกสร้างขึ้น ตัวเลือกพล็อตเรื่อง "แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด" เช่น ทางแยกสามทางที่พบเมื่อวานนี้ และนักล่าที่กำลังจะตาย การเลือกเส้นทางใด ๆ จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

และตัวเลือกง่ายๆ ทั่วไป เช่น 'ตกลงเพื่อยกเลิก', 'ใช่' และ 'ไปข้างหน้าและหยุด' ไม่ควรต้องใช้แต้มความคล่องตัวเพื่อดำเนินการ

ข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือร้านนกฮูก ตราบใดที่เขา "ยืนยัน" เพื่อเข้าไปในร้าน ไม่ว่าจะซื้อของหรือไม่ก็ตาม ดูเหมือนว่าแต้มความคล่องตัวจำนวนหนึ่งจะถูกใช้ไป

กล่าวโดยสรุป แต้มความคล่องตัวห้าจุดต่อวันนั้นไร้ประโยชน์ ฉันไม่รู้ว่ามีวิธีเพิ่มความคล่องตัวในเกมหรือเปล่า

ขณะที่กำลังคิด มู่โหยวก็คลิก 'เดินทางต่อไป' อย่างเงียบ ๆ

【วันใหม่เริ่มต้นขึ้น ในฐานะคนโง่ คุณยังคงเริ่มต้นการเดินทางเพื่อเป็นผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่ที่มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ 】

【คุณเข้าไปในประตูหมู่บ้าน อันหนิง】

【หมู่บ้านอันหนิงตามชื่อ คือหมู่บ้านที่เงียบสงบบริเวณชายแดนของจักรวรรดิ ตั้งแต่สมัยโบราณ การตัดไม้และการทำฟาร์มเป็นวิถีชีวิตหลัก และเป็นที่รู้จักในหมู่หมู่บ้านโดยรอบ อย่างไรก็ตาม กลิ่นจาง ๆ ของเลือดที่ลอยอยู่ในอากาศทำให้คุณตระหนักว่าหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะไม่สงบสุขเหมือนชื่อของมัน...]

【คุณกำลังเข้าไปในหมู่บ้านใช่ไหม? 】

แน่นอนว่ามู่โหยวเลือก 'ใช่'

แม้ว่าหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยจากคำอธิบายข้างต้น แต่ก็น่าจะปลอดภัยกว่าในป่า

【คุณเข้าไปในหมู่บ้านและเห็นหุ่นไล่กาที่ทรุดโทรมยืนอยู่ในทุ่งดอกไม้หันหน้าไปทางประตูหมู่บ้าน ผ้าขี้ริ้วสองสามอันบนหุ่นไล่กาและหมวกสกปรกบนหัวของมัน ล้วนแสดงว่าไม่ได้รับการดูแลมาเป็นเวลานาน 】

【หุ่นไล่กาที่ทรุดโทรมตัวนี้ก็เป็นสมาชิกของหมู่บ้านเช่นกัน แม้จะเคลื่อนตัวไม่ได้แต่ก็ประจำอยู่ที่สี่แยกตลอดทั้งปีและรู้ความลับของหมู่บ้านมากมาย หากคุณยอมสละชีวิตคุณสามารถรับของขวัญแบบสุ่มและระบุข้อความเองได้ 】

มู่โหยวลูบคางของเขา เมื่อดูจากข้อความแนะนำ หุ่นไล่กาตัวนี้ควรเป็น NPC เช่น ‘พ่อค้าข้อมูล’ ซึ่งสามารถซื้อข้อมูลได้ตราบเท่าที่เขาจ่ายเงิน

มู่โหยวพยายามคลิกที่ข้อความ ‘หุ่นไล่กา’

【คุณเดินไปหาหุ่นไล่กา เมื่อคุณเข้ามา ดวงตาที่ทำจากกระดุมหุ่นของไล่กา ก็ทอประกายแวววาวราวกับห็นแกะอ้วน มันทักทายคุณอย่างกระตือรือร้น “โอ้ ยินดีต้อนรับ นักผจญภัยหน้าใหม่ คุณต้องการความช่วยเหลือใช่ไหม? แค่จ่ายให้ฉันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วคุณสามารถถามอะไรก็ได้เกี่ยวกับหมู่บ้านนี้ ฉันสัญญา ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง!” (เพียงวันละครั้งเท่านั้น)】

สามตัวเลือกปรากฏขึ้นด้านล่าง

【จ่ายชีวิตเพียงเล็กน้อยรับสติปัญญาแบบสุ่ม 】

【ถามคำถามเฉพาะกับหุ่นไล่กา แล้วหุ่นไล่กาจะขอให้คุณมีอายุขัยเพิ่มขึ้นตั้งแต่ 5-100 ปี ขึ้นอยู่กับความยากง่ายของคำถาม หากคุณยินดีจ่ายเขาจะตอบคุณ 】

【ฉันไม่มีคำถามจะถาม ดังนั้นฉันจึงจากไปอย่างเงียบๆ 】

“ยังถามได้อยู่ใช่ไหม?”

มู่โหยวมองไปที่ตัวเลือกที่สองและรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เกมที่ต้องดำเนินไปตามข้อความที่ระบบกำหนด จะสามารถตั้งคำถามได้เองได้แน่หรือ?

ถามได้เลยใช่ไหม?

มู่โหยวถือนาฬิกาพกและพยายามคลิกที่รายการที่สอง

กล่องป้อนข้อความปรากฏขึ้นใต้ผลลัพธ์ คุณสามารถป้อนข้อความและสัญลักษณ์เช่นข้อความได้!

มู่โหยวตกใจ!

เขาคิดว่ามันเป็นเกมแบบผู้เล่นเดี่ยว แต่ตอนนี้มีฟังก์ชันการป้อนข้อความ...

นี่หมายความว่าเมื่อคุณพบกับผู้เล่นคนอื่นในอนาคต คุณสามารถสื่อสารกันในเกมด้วยการป้อนข้อความได้หรือไม่?

ความคิดชั่วขณะนั้นลอยไป มู่โหยวรีบกดนาฬิกาพกและกลับไปยังตัวเลือกก่อนหน้า

เขาเพิ่งมาถึงหมู่บ้านและยังไม่รู้อะไรเลย ดังนั้นแน่นอนว่าเขาไม่มีคำถามเฉพาะเจาะจงที่จะถาม

กลับไปที่ขั้นตอนก่อนหน้า มู่โหยวคลิกที่ตัวเลือกแรกอีกครั้ง

【คุณสละชีวิตเล็กน้อยให้กับหุ่นไล่กา และขอข้อมูลแบบสุ่มจากเขา 】

【ชีวิต -1 อายุการใช้งานที่เหลืออยู่ 55 ปี 】

【หุ่นไล่กามองคุณด้วยความพึงพอใจและพูดอย่างลึกลับกับคุณ: “ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านนี้มี ‘ผู้เฝ้าดู’ พึ่งอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวเขาถูกกีดกันออกจากหมู่บ้านจึงไม่มีคนคบหา เขามักจะออกหากินในเวลากลางคืน ทุกคืนเขาจะถือตะเกียงหัวฟักทองและเดินตรวจตราไปรอบอยู่บ้าน

ฉันเจอเขาทุกคืนและได้พูดคุยกันเป็นครั้งคราวดังนั้นจึงได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขามามากมายแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วจู่ๆ ‘ผู้เฝ้าดู’ ก็หายตัวไปหลังจากนั้นเขาก็ไม่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกเลยซึ่งหมายความว่าเขาคงจะประสบกับเหตุการณ์บางอย่าง

ในกฎของโลกดวงดาว หากไม่มีใครสืบทอดมรดกของผู้ตาย สมบัติเหล่านั้นก็จะไม่มีเจ้าของ ดังนั้น หากคุณเข้าไปในบ้านของ ‘ผู้เฝ้าดู’ ได้ตอนนี้ คุณก็จะได้รับมรดกทั้งหมดของเขา! " 】

[ดวงตาของหุ่นไล่กาฉายแววด้วยความโลภ: “อย่างไรก็ตาม บ้านของ ‘ผู้เฝ้าดู’ มีบาเรียเวทย์มนตร์ ซึ่งจะต้องเปิดด้วยวิธีเฉพาะ และในหมู่บ้านนี้ มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้วิธีเปิดประตู ตอนนี้ คุณต้องจ่ายชีวิต 50 ปีเท่านั้น และฉันจะบอกวิธีปลดล็อคให้”!]

【หุ่นไล่กาขอชีวิตคุณ 50 ปี เป็นราคาสำหรับการได้รับมรดกของ ‘ผู้เฝ้าดู’ คุณจะจ่ายทันทีหรือไม่? 】

ด้านล่างตัวเลือกป๊อปอัป: [ใช่], [ไม่ใช่]

มู่โหยวคิดในใจว่า หุ่นไล่กาตัวนี้หน้าเลือดจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการแจ้งข่าวที่ดูเหมือนจะน่าตื่นเต้นให้เขาฟังปรากฏว่ากุญแจสำคัญคือการฮาร์ดเซลล์ในขั้นตอนที่สอง

มรดกของ ‘ผู้เฝ้าดู’ หากเขาได้รับมาจริงๆคงจะมีค่ามาก แต่ข่าวนี้รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เขายังไม่มีวิธีรับมรดกโดยไม่ต้องใช้รหัสผ่านเพื่อเปิดประตู

เพื่อที่จะได้รับวิธีการเปิดประตูคุณต้องจ่ายค่าอายุขัยเพิ่มอีก 50 ปี สิ่งนี้ลดความน่าสนใจของข่าวนี้อย่างมาก

เป็นการยากที่จะบอกว่ามรดกของ ‘ผู้เฝ้าดู’ นั้นมีค่าอายุขัยอยู่ในนั้นหรือไม่ ถ้าเปิดไปเจอห้องว่าง เขาก็จะเสียอายุขัยไปถึงห้าสิบปีโดยเปล่าประโยชน์?

สำหรับคนธรรมดาตัวเลือกนี้ไม่คุ้ม

—แต่ใครใช้ให้เขามีนาฬิกาพกกันละ ฮิๆๆ!

มู่โหยวบอกว่าสิ่งที่เขาชอบที่สุดคือตัวเลือกที่ต้องใช้สติปัญญาประเภทนี้

"จ่าย"

มู่โหยวตัดสินใจจ่ายอายุขัยอย่างเด็ดเดี่ยว

【คุณเลือกที่จะยอมรับข้อเสนอของหุ่นไล่กาและจ่ายด้วยอายุขัย 50 ปี 】

【หุ่นไล่การู้สึกถึงความมีชีวิตชีวาในร่างกายของเขาอย่างเต็มที่และรู้สึกตื่นเต้นมาก ในที่สุดเขาก็บอกวิธีปลดล็อค...】