บทที่ 366 มุ่งหน้าสู่กองทัพ, ชาวเน็ตที่ประหลาดใจ!

หลังจากตะลึงไปสองสามวินาที หลี่ฮ่าวก็กลับมารู้สึกตัว! เมื่อกี้เขาไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นนะ! ทำไมจู่ ๆ ถึงรับงานทั้งหมดมาทำเองโดยไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลย!

โดนหลอกแล้ว! น่าเจ็บใจ!

แต่เมื่อคิดดูแล้ว หลี่ฮ่าวก็โล่งใจ เพราะทางด้านเย่เฉินต้องไปกองทัพจริง ๆ จึงไม่สะดวกนัก ถึงเวลานั้นก็แค่เจียดเวลาไปช่วยเฉินจื่อหยางและคนอื่น ๆ ชี้จุดบกพร่องก็พอ อย่างไรก็ตาม ตามที่เย่เฉินบอก เขาจะกลับมาในอีกหนึ่งเดือน

เช้าวันต่อมา ซ่งหมิงได้นำเอกสารของกองทัพ กลับมาที่อาคาร “Cross-era” อีกครั้ง

หลังจากบรรลุความร่วมมือแล้ว คณะบุคคลก็ถือเอกสารที่ลงนามเรียบร้อยแล้วจากไปอย่างเร่งรีบ ส่วนเย่เฉินยังคงอยู่ที่บริษัท จัดการเรื่องจิปาถะหลังจากที่เขาต้องไปเข้าหน่วยทหารอย่างเหมาะสม

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนมาถึงวันที่ 30 มิถุนายน ในช่วงบ่าย เย่เฉินลากกระเป๋าเดินทางยืนอยู่ที่หน้าวิลล่า และด้านหลังเขาคือ หลี่ซี ที่เต็มไปด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อยแล้ว หลี่ซีก็ใช้สองแขนโอบรอบคอของเขา

“ช่วงเวลาที่ฉันไม่ได้อยู่ข้าง ๆ คุณนี้ อย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ”

เย่เฉินพยักหน้า พลางบีบแก้มของเธอเบา ๆ : “ได้เลยครับ! ช่วงนี้คุณพักผ่อนให้สบาย แล้วคอยผมอย่างว่าง่ายนะครับ!”

“อื้อ!”

หลังจากแสดงความรักใคร่ต่อกันอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฉินก็ลากกระเป๋าเดินทาง มุ่งหน้าไปยังประตูวิลล่า เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง เขาหันหลังกลับมา เผยรอยยิ้มให้กับหลี่ซี

จากนั้น เขาก็ก้าวเดินอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่รถออฟโรดของกองทัพจอดอยู่ ภายใต้สายตาที่อาลัยอาวรณ์ของหลี่ซี รถออฟโรดก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจนลับตา

สถานที่ฝึกของหน่วยรบพิเศษย่อมไม่ได้อยู่ในเซี่ยงไฮ้อย่างแน่นอน ขณะนี้สถานที่ที่เย่เฉินกำลังไปคือสนามบินเฉพาะของกองทัพ

เมื่อไปถึงที่นั่น จะมีคนจากกองทัพจัดการให้เขาเข้าหน่วยรบพิเศษ เมื่อขึ้นเครื่องบิน เย่เฉินก็ได้โพสต์เว่ยป๋อบทความหนึ่งแล้วปิดโทรศัพท์มือถือ

แม้ว่าจะบอกว่าเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่คาดว่าเวลาจริงอาจจะมากกว่านั้นมาก เมื่อเข้าหน่วยทหารแล้ว ก็จะต้องตัดขาดจากการติดต่อกับโลกภายนอก

เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เย่เฉินก็ตัดสินใจที่จะแจ้งให้แฟน ๆ ทราบ อย่างที่หลี่ฮ่าวบอก เว่ยป๋อของเขามีแฟน ๆ มากมาย หลายคนคุ้นเคยกับการเห็นข่าวสารของเขาจากที่นี่ จึงจำเป็นต้องใส่ใจบ้างเล็กน้อย และถือเป็นวิธีหนึ่งในการกระชับความสัมพันธ์กับแฟน ๆ ด้วย

“เดือนกรกฎาคมผมไม่มีแผนการถ่ายทำ ผมจะไปเข้ารับการฝึกในหน่วยรบพิเศษ ตอนนี้ได้บรรลุความร่วมมือกับคนของกองทัพแล้ว หวังว่าตอนที่ผมกลับมา จะสามารถนำภาพยนตร์ที่แสดงพลังของจิ่วโจวมาสู่ผู้ชมได้! ในขณะเดียวกัน ภาพยนตร์ภาคต่อของ Goodbye Mr. Loser — Hello Mr. Billionaire ก็กำลังถ่ายทำอยู่ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนที่ผมกลับมา ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจะเข้าฉายแล้ว เพื่อน ๆ ที่ชื่นชอบนักแสดงตลกอย่างหลิวซานจือและคณะ อย่าพลาดชมภาพยนตร์เรื่องนี้เลยนะครับ!”

——จากเว่ยป๋อของเย่เฉิน ผู้กำกับหมื่นล้านคนแรกของจิ่วโจว!

ในช่วงสองสามวันนี้ การแย่งชิงปริมาณการเข้าชมระหว่างแพลตฟอร์มต่าง ๆ บนอินเทอร์เน็ตได้ค่อย ๆ เข้าสู่ภาวะปกติแล้ว

เว็บไซต์วิดีโอ Cross-era โดยพื้นฐานแล้วได้ดำเนินไปอย่างราบรื่นแล้ว หลังจากที่ได้ชมเว็บซีรีส์และรายการวาไรตี้มานาน ผู้คนก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายบ้างแล้ว

ข่าวที่เย่เฉินโพสต์ทำให้ชาวเน็ตหลายคนตาเป็นประกาย แต่จากนั้นไม่นาน ก็ทำให้พวกเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เพื่อที่จะสามารถถ่ายทำผลงานร่วมกันออกมาได้ดียิ่งขึ้น ถึงกับต้องไปฝึกในหน่วยรบพิเศษเป็นเวลาหนึ่งเดือน สมแล้วที่เป็นไอดอลที่ฉันชื่นชอบ! ทุ่มเทจริง ๆ!”

“ร่วมมือกับกองทัพ แถมยังแสดงพลังของจิ่วโจวได้ด้วย ชักจะเริ่มคาดหวังแล้วสิ!”

“เดือนสิงหาคมนี้ Hello Mr. Billionaire ก็จะเข้าฉาย! ในที่สุดก็ได้ดูหนังตลกสไตล์ Goodbye Mr. Loser แล้ว!”

“แม้ว่าตอนนี้ผมจะปลดประจำการแล้ว แต่ผมรู้ดีถึงความยากลำบากของการฝึกในหน่วยรบพิเศษ หวังว่าเย่เฉินจะสามารถอดทนได้!”

“ค่อนข้างไม่เข้าใจว่า การถ่ายทำภาพยนตร์ไม่น่าจะต้องไปสัมผัสชีวิตทหารขนาดนั้นนะ! แต่ในเมื่อเป็นเย่เฉิน ก็เคารพการตัดสินใจของเขาแล้วกัน!”

“ผู้กำกับเย่ พวกเรารอคุณกลับมา!”

...

ใต้เว่ยป๋อของเย่เฉิน ส่วนใหญ่เป็นคำพูดที่แสดงความคาดหวังของชาวเน็ต สำหรับเรื่องที่เขาจะไปหน่วยทหาร ชาวเน็ตก็ยังค่อนข้างให้การสนับสนุน

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เรื่องที่เย่เฉินไปหน่วยทหาร ก็ค่อย ๆ เป็นที่รู้กันทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต สื่อบางส่วนถึงกับนำเสนอข่าวนี้ในพื้นที่ขนาดใหญ่

แน่นอนว่า เมื่อมีคำพูดที่ให้กำลังใจและเข้าใจ ย่อมมีเสียงที่ไม่สอดคล้องกันตามมา

“ผมไม่เข้าใจ การถ่ายทำภาพยนตร์เดิมทีก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการนำเสนอทางศิลปะ แล้วทำไมเย่เฉินถึงต้องไปหน่วยทหารด้วย!”

“ยังต้องพูดอีกเหรอ? แน่นอนว่าต้องเป็นการแสดงละครสิ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าในเวลาหนึ่งเดือนจะสามารถฝึกอะไรที่แตกต่างออกไปได้”

“ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษ เวลาหนึ่งเดือนก็ไม่มีประโยชน์โดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นเย่เฉินไม่เคยสัมผัสกับกองทัพมาก่อน เขาจะถ่ายทำผลงานร่วมกันนี้ได้ดีจริง ๆ หรือ? ฉันสงสัยมาก!”

“ฉันไม่ชอบเย่เฉินมานานแล้ว แฟนคลับกลุ่มนี้เอาแต่เป่าหูโดยไม่ใช้สมอง วัน ๆ ก็รู้แต่เรื่องสร้างภาพ!”

“ฉันขำเลย นายเก่งขนาดนี้ทำไมไม่ไปฝึกหน่วยรบพิเศษเองล่ะ! อย่างน้อยเขาก็มีความกล้าหาญและความมุ่งมั่นนี้เพื่อการถ่ายทำภาพยนตร์”

“แล้วนายล่ะ! ก็แค่ไอ้หมาขี้อิจฉาที่ทำได้แค่บ่นงึมงำบนอินเทอร์เน็ตเท่านั้นเอง! ไม่ใช่ว่าอิจฉาที่คนอื่นอายุน้อยกว่านาย และยังประสบความสำเร็จได้มากกว่านายหรอกเหรอ? เป็นไปตามที่ชาวเน็ตพูดไว้จริง ๆ ที่ว่าบางคนเห็นคนอื่นได้เงินแล้วเจ็บปวดกว่าตัวเองเสียเงินเสียอีก!”

สำหรับคำพูดของพวกแอนตี้แฟนเหล่านี้ ชาวเน็ตที่ชื่นชอบเย่เฉินก็ไม่ยอมทน เย่เฉินแค่โพสต์เว่ยป๋อว่าจะไปฝึกทหาร แต่ก็ยังมีคนมากมายเข้ามาใส่ร้ายได้ถึงขนาดนี้ ทำให้หลายคนรู้สึกว่ามันเกินไปจริง ๆ!

...

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด เย่เฉินก็ได้เดินทางมาถึงหน่วยรบพิเศษแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอด เขาก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินลงมาอย่างช้า ๆ

ทหารหลายนายที่มีรูปร่างสูงโปร่ง และมีท่าทางที่เคร่งขรึมอย่างยิ่ง ยืนรออยู่อย่างเงียบ ๆ กลางสายลม ไม่นานนัก นายทหารที่อาวุโสกว่าซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุด ก็ทำความเคารพเย่เฉิน

“เย่เฉิน หน่วยรบพิเศษตะวันตกเฉียงใต้ ยินดีต้อนรับการมาของคุณ!”

หลังจากเสียงอันกังวานดังขึ้น เขาก็ยื่นมือขวาออกไป และเผยรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าที่สงบ เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย และกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า: “ขอบคุณครับ!”

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปที่ที่จัดเตรียมไว้ให้คุณในหน่วยทหารก่อนเลยนะครับ และถือโอกาสนี้แจ้งเนื้อหาการฝึกตลอดหนึ่งเดือนนี้ให้คุณทราบด้วย!”

“ครับ!”

พูดจบ เย่เฉินก็เดินตามนายทหารหลายนาย มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ไม่ไกลนัก ภายใต้การแนะนำของผู้นำทาง เย่เฉินก็ค่อย ๆ เข้าใจถึงตัวตนของเขา รวมถึงเนื้อหาการฝึกตลอดหนึ่งเดือนนี้ด้วย

คนที่พูดกับเย่เฉินเมื่อครู่ มีชื่อว่า เซียวหลินไห่! เขาคือหัวหน้าทีมที่เย่เฉินกำลังจะเข้าร่วม และการฝึกหลังจากนี้ก็จะอยู่ภายใต้การดูแลของเขา

หลังจากทำความเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว เซียวหลินไห่ก็พาเย่เฉินมายังอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง หลังจากเดินเข้าไปในอาคาร ทหารจำนวนมากที่เดินผ่านไปมามองเย่เฉินด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างแปลกประหลาด อย่างไรก็ตาม ก็มีบางคนที่ยิ้มและพยักหน้าให้เขา

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินเข้าไปในสำนักงานที่เรียบง่ายมากแห่งหนึ่ง นอกจากชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยเหรียญตรา โต๊ะทำงานหนึ่งตัว และโซฟาเรียบง่ายไม่กี่ตัวแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก!

ที่หน้าโต๊ะทำงาน มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉง และบนบ่าของเขามีใบไม้สีทองกับดาวสีทองหนึ่งดวงติดอยู่ (ยศพันเอกพิเศษ)