บทที่ 9 - ศาสตราเวทขั้นสูง รับศิษย์เย่จือชิว!

บทที่ 9 - ศาสตราเวทขั้นสูง รับศิษย์เย่จือชิว!

ศาสตราเวทขั้นสูง กระบี่มังกรเหมันต์!

แผ่นหยกเปล่า*10 แผ่น!

ยันต์ขั้นสูงระดับต่ำ วิชาอัคคีมังกร!

โอสถสร้างฐาน*1 เม็ด!

ตำรายันต์ขั้นต้นฉบับสมบูรณ์หนึ่งเล่ม!

ศาสตราเวทขั้นสูง โล่เกราะเพชร!

เมล็ดโอสถปราณขั้นสอง ผลไม้ห้าธาตุ!

โอสถมังกรทอง*50 เม็ด!

ของเหล่านี้ ล้วนเป็นสมบัติที่หลินลั่วสุ่มได้จากหีบสมบัติประจำวัน

โอสถ, ยันต์, ศาสตราเวท มีครบทุกอย่าง!

น่าเสียดายที่ไม่มีเคล็ดวิชาหรือค่ายกลที่เหมาะสมปรากฏขึ้นมาอีก

ในขณะนั้น เย่มู่เสวี่ยก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ไอเย็นแผ่ซ่านออกมา

นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ไอเย็นรอบ ๆ รวมตัวกัน

แล้วถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว

นางมองเห็นหลินลั่วในแวบแรก ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

รีบเดินเข้ามา ค้อมกายคารวะ:

"ศิษย์เย่มู่เสวี่ย คารวะท่านอาจารย์!"

"ลุกขึ้นเถิด"

"ขอบคุณท่านอาจารย์!"

"มู่เสวี่ย เจ้าทำได้ดีมาก" หลินลั่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ต้องขอบคุณคำสอนของท่านอาจารย์ ศิษย์มิกล้ารับความดีความชอบ"

"ไม่ต้องถ่อมตัว เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรรากปราณสวรรค์ ความเร็วในการฝึกฝนย่อมต้องเร็วกว่าคนอื่น ๆ" หลินลั่วกล่าว "แต่ก็ต้องจำไว้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน อย่าได้หยิ่งผยอง"

"ต้องตั้งใจฝึกฝน!"

เย่มู่เสวี่ยสีหน้าเคร่งขรึม "ศิษย์จะจดจำคำสอนของท่านอาจารย์!"

"กระบี่มังกรเหมันต์และโล่เกราะเพชรนี้ ล้วนเป็นศาสตราเวทขั้นสูง ถือเป็นรางวัลสำหรับเจ้า" หลินลั่วส่งกระบี่มังกรเหมันต์และโล่เกราะเพชรให้เย่มู่เสวี่ย

"กระบี่มังกรเหมันต์ เล่าลือกันว่าเป็นศาสตราเวทขั้นสูงที่หลอมขึ้นจากกระดูกสันหลังของมังกรเหมันต์วัยเยาว์ เมื่อใช้พลังเวทกระตุ้น จะสามารถอัญเชิญเงาของมังกรเหมันต์ออกมาต่อสู้ได้"

"เข้ากับเคล็ดวิชาและรากปราณของเจ้าอย่างยิ่ง ต้องหลอมรวมให้ดี!"

"ขอบคุณท่านอาจารย์!" เย่มู่เสวี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น

เหินกระบี่ท่องไปในอากาศ นี่คือสิ่งที่ผู้คนมากมายใฝ่ฝัน

"ยังมีโล่เกราะเพชรนี้ หลอมขึ้นจากแร่โลหะต่าง ๆ กว่าสิบชนิด เช่น เหล็กดำ, ทองแดงเพลิง, แกนเหล็ก หลังจากเจ้าหลอมรวมแล้ว จะมีคุณสมบัติป้องกันเจ้านายโดยอัตโนมัติ"

"พลังป้องกันแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานการโจมตีสุดกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานได้"

"จงรีบหลอมรวมมันซะ"

"ขอบคุณท่านอาจารย์!"

สายตาที่เย่มู่เสวี่ยมองหลินลั่ว ยิ่งทวีความเคารพและชื่นชมมากขึ้น

กระทั่งมีความรักใคร่เจือปนอยู่เล็กน้อย

ท่านอาจารย์ ช่างดีกับข้าเหลือเกิน!

"เอาล่ะ โลกภายนอกผ่านไปหนึ่งวันแล้ว ตามข้าไปรับพี่ชายของเจ้าเถิด"

"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!"

หลินลั่วเปิดประตูแดนลับกาลเวลา เย่มู่เสวี่ยเดินตามหลังออกไป

ทั้งสองยืนอยู่หน้าคันฉ่องกำเนิด แสงสว่างวาบขึ้น ในไม่ช้าก็ปรากฏภาพของลานเซียน

บนลานเซียน ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น

จำนวนคนไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับมากกว่าเมื่อวานเสียอีก

ในช่วงสิบวันที่อยู่ในแดนลับกาลเวลา หลินลั่วก็ได้พูดคุยกับเย่มู่เสวี่ยไม่น้อย

ในตอนนั้นเองเขาจึงได้รู้ว่า

สถานที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ มีชื่อว่าทวีปวารีสวรรค์

มีประเทศน้อยใหญ่กว่าพันประเทศทำสงครามกันไม่หยุดหย่อน

และยังมีสำนักบำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน ตั้งอยู่ตามภูเขาและแม่น้ำที่มีชื่อเสียง

ประเทศที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ มีชื่อว่าราชวงศ์ต้าอวี่

จำนวนลานเซียนในอาณาเขตมีกว่าร้อยแห่ง

แต่ละลานเซียน สามารถรองรับคนได้ล้านคน

ทุกปี ในเดือนมกราคม จะมีการจัดงานชุมนุมเซียน

สำนักจำนวนมาก จะมาคัดเลือกศิษย์บนลานเซียน

ศิษย์นับไม่ถ้วน ก็จะใช้วิธีต่าง ๆ เดินทางมายังลานเซียน

หวังว่าจะได้ก้าวขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในก้าวเดียว!

เมื่อได้ยินจำนวนลานเซียนและคนธรรมดาแล้ว หลินลั่วก็ตกใจอย่างยิ่ง

ลานเซียนมีกว่าร้อยแห่ง

แต่ละลานเซียนสามารถรองรับคนได้ล้านคน

เพียงแค่ในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าอวี่ ก็มีประชากรวัยที่เหมาะสมเข้าร่วมงานชุมนุมเซียนถึงหนึ่งร้อยล้านคน

รวมกับคนธรรมดาอื่น ๆ ราชวงศ์ต้าอวี่อย่างน้อยก็มีประชากรห้าร้อยล้านคน!

และประเทศที่มีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับราชวงศ์ต้าอวี่

ในทวีปวารีสวรรค์ อย่างน้อยก็มีสามสี่ประเทศ

คนธรรมดาทั้งชีวิต ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากประเทศของตัวเอง

เรื่องเหล่านี้ เย่มู่เสวี่ยก็ฟังมาจากพี่ชายของนาง

เป็นไปได้ว่า ประเทศที่มีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับราชวงศ์ต้าอวี่ อาจจะมีมากกว่านี้!

ลองคิดดูสิว่า โลกใบนี้ จะกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด!

หลินลั่วค้นหาบนลานเซียน

ด้วยรอยประทับที่ทิ้งไว้เมื่อวาน ในไม่ช้าก็พบตำแหน่งของเย่จือชิว

เขายืนอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในมุมหนึ่ง

สายตาร้อนรนและกระวนกระวายมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

บนท้องฟ้า ปรากฏแสงสว่างนับไม่ถ้วนอีกครั้ง

วันที่สองแล้ว ก็มีเจ้าสำนักจำนวนไม่น้อย กำลังมองหาศิษย์ที่เหมาะสม

"เย่จือชิว ข้ามาตามสัญญา เพื่อรับเจ้าเข้าสู่สำนักมังกรบรรพกาลของข้า"

"เจ้ายินดีหรือไม่?"

ทันใดนั้น เสียงที่เยือกเย็นก็ดังขึ้นข้างหูของเย่จือชิว

เย่จือชิวสีหน้าเปลี่ยนเป็นดีใจอย่างบ้าคลั่ง

รีบกล่าว "ยินดี! ยินดี! ข้าน้อยยินดีเข้าร่วมสำนักมังกรบรรพกาล!"

"ดีมาก..."

หลินลั่วกล่าวเสียงเรียบ "หลับตา อย่าขัดขืน"

"ขอรับ!"

ในไม่ช้า แสงสีขาวก็ห่อหุ้มร่างของเย่จือชิว

ร่างของเขา ภายใต้การนำของหลินลั่ว ก็ปรากฏตัวขึ้นในสำนักมังกรบรรพกาล

"ศิษย์เย่จือชิว คารวะเจ้าสำนัก!"

หลินลั่วพยักหน้าเบา ๆ "ลุกขึ้นเถิด"

คุณสมบัติของเย่จือชิว ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินลั่วอย่างรวดเร็ว

[ชื่อ: เย่จือชิว] [อายุ: 16] [สำนัก: สำนักมังกรบรรพกาล] [ระดับพลัง: ไม่มี] [เคล็ดวิชา: ไม่มี] [ค่าความภักดี: 100] [รากปราณ: ไฟ, ไม้] [วาสนา: จิตคุณธรรม] [กายา: กายาเพลิงพฤกษา]

"อายุสิบหกปีแล้ว การฝึกฝนก็ถือว่าช้าไปหน่อย..."

ตามที่บันทึกไว้ใน "คัมภีร์บำเพ็ญเพียร"

คนธรรมดาที่ต้องการก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน ยิ่งเร็วยิ่งดี

ดีที่สุดคือหลังอายุแปดขวบ

น่าเสียดายที่เย่จือชิวอายุสิบหกปีแล้ว

เย่มู่เสวี่ยก็อายุสิบสี่ปี

แต่เย่มู่เสวี่ยเป็นรากปราณสวรรค์ อายุสำหรับนางไม่ใช่ปัญหา

เย่จือชิว แม้จะเป็นรากปราณสองธาตุ

แต่รากปราณไฟและไม้กลับเป็นรากปราณที่ขัดแย้งกัน

สร้าง "กายาเพลิงพฤกษา" ที่พิเศษของเขาขึ้นมา

ไม่เพียงไม่ส่งเสริมกัน

แต่กลับโจมตีกันเอง

อายุขัยสั้นนัก

หวังว่า จะหาเคล็ดวิชาที่เหมาะสมให้เขาได้

"มู่เสวี่ย พาพี่ชายของเจ้าไปพักผ่อนก่อน เรื่องการฝึกฝน รอข้าหาเคล็ดวิชาที่เหมาะสมได้แล้วค่อยว่ากัน"

"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!"

"ขอบคุณเจ้าสำนัก!"

หลินลั่วไม่ได้พูดถึงเรื่องการรับเย่จือชิวเป็นศิษย์

เย่จือชิวก็รู้ความ ไม่ได้ถามอะไร

หลังจากสองพี่น้องจากไป

หลินลั่วก็เปิดใช้งานคันฉ่องกำเนิดอีกครั้ง

เมื่อวานนี้นอกจากจะทิ้งรอยประทับไว้บนตัวเย่จือชิวแล้ว

เขายังทิ้งรอยประทับไว้ที่เด็กหญิงตัวน้อยอีกคนที่มีกายาพิเศษ "กายาร้อยบุปผา"

ถังอิ๋งอิ๋ง

[ชื่อ: ถังอิ๋งอิ๋ง] [อายุ: 14] [รากปราณ: น้ำ, ไม้] [วาสนา: ไม่มี] [กายา: กายาร้อยบุปผา]

เด็กหญิงคนนั้นยังอยู่

เงยหน้ามองฟ้า สีหน้าเหมือนกับคนอื่น ๆ

กระวนกระวายและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"แม่หนูน้อย ข้าเห็นว่ากระดูกของเจ้าแปลกประหลาด คุณสมบัติดีเยี่ยม ยินดีจะเข้าร่วมสำนักมังกรบรรพกาลของข้าหรือไม่?"