บทที่ 12 - ของล้ำค่าแห่งพุทธศาสนา—เหรียญอธิษฐานขอพร

◉◉◉◉◉

ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิก็สูงขึ้นตามไปด้วย แค่ยืนอยู่ใต้แสงแดดแบบนี้เพียงห้านาทีก็เหงื่อท่วมตัวแล้ว

แต่บริเวณลานโล่งแห่งหนึ่งบนถนนฮวงจุ้ยกลับเต็มไปด้วยผู้คนมุงดูกันแน่นขนัด ทั้งวงในวงนอกเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่ว่าง ทุกคนเหงื่อไหลไคลย้อย แต่กลับดูกระตือรือร้นราวกับได้เห็นสาวเปลือย ไม่มีใครยอมจากไปไหน

“เกิดอะไรขึ้น? เกิดเรื่องอะไรกันแน่?”

สภาพการณ์เช่นนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น แต่คนที่มาทีหลังมองไม่เห็นว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น ได้แต่ร้อนใจจนกระโดดโลดเต้นและตะโกนถามเสียงดัง

“มีคนคว้าของดีราคาถูกได้!”

การคว้าของดีราคาถูกเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดในสถานที่อย่างถนนฮวงจุ้ย ดังนั้นพอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็คลุ้มคลั่งราวกับฉีดยากระตุ้น

“ของดีอะไร?”

“เหรียญทองแดงเหรียญหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นเหรียญที่ไตรภูมิไม่สมบูรณ์ด้วยนะ ขายได้ตั้งหนึ่งล้านแน่ะ ไอ้หนุ่มคนนั้นรวยเละแล้ว!”

...

เมื่อซุนกั๋วฉวนได้ยินคำพูดของพระอาจารย์คงเล่อ เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง พระอาจารย์คงเล่อเป็นพระที่คลุกคลีกับทางโลก หลังจากต้อนรับขับสู้ผู้คนมานานหลายปีก็เรียกได้ว่าเข้าใจโลกเป็นอย่างดี อีกทั้งท่านเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในการประเมินของวิเศษ ในเมื่อยอมจ่ายเงินราคานี้ ก็หมายความว่าเหรียญทองแดงนี้มีค่ามากถึงเพียงนั้นจริงๆ

“หรือว่านี่จะเป็นของล้ำค่าแห่งพุทธศาสนา?”

หัวใจของซุนกั๋วฉวนเริ่มเต้นรัว “ตึกตัก” เขารู้สึกได้ว่าเหรียญทองแดงนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ วันนี้เขาคงได้พบกับโชคครั้งใหญ่ในชีวิต เพียงแต่เมื่อครู่เขาได้ล้มเลิกการเสนอราคาไปแล้ว เงินหนึ่งล้านนี้เป็นราคาที่พระอาจารย์คงเล่อเสนอ เขาจึงพลาดโอกาสที่จะซื้อเหรียญนี้ไปแล้ว

“จะทำยังไงถึงจะซื้อเหรียญนี้มาแล้วมอบให้พระอาจารย์คงเล่อได้นะ?” ซุนกั๋วฉวนคิดอย่างรวดเร็ว

เมื่อจ้าวต้าจวินได้ยินพระอาจารย์คงเล่อเสนอราคาหนึ่งล้านหยวน แขนขาของเขาก็พลันชาดิกราวกับถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อต ในหัวขาวโพลนไปหมด พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นี่มัน... เรื่องบ้า... เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?”

ครู่ต่อมา จ้าวต้าจวินถึงได้สติ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แหวกฝูงชนที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้าสองสามคน เดินเข้าไปหาหลัวติ้ง เหรียญทองแดงนี้หลุดมือไปจากเขา ถือว่าเขาดูพลาดไปแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ อย่างน้อยตายไปก็จะได้ตายตาหลับ

หลัวติ้งกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็เหลือบไปเห็นจ้าวต้าจวินพอดี เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์คงเล่อ เถ้าแก่ซุน นี่คือเถ้าแก่จ้าวครับ เหรียญทองแดงนี้ผมได้มาจากแผงของเขานี่แหละ”

ในใจของจ้าวต้าจวินตอนนี้ขมขื่นอย่างยิ่ง เขาขายเหรียญนี้ไปในราคา 400 หยวน แต่พริบตาเดียวหลัวติ้งกลับขายได้ถึงหนึ่งล้านหยวน อะไรคือความแตกต่างราวฟ้ากับเหว? นี่แหละคือความแตกต่างราวฟ้ากับเหว

“ที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเหรียญทองแดงนี้ถึงมีค่าถึงหนึ่งล้านหยวน? ท่านอาจารย์คงเล่อกับอาจารย์หลัวพอจะบอกพวกเราได้ไหมครับ?”

จ้าวต้าจวินมองหลัวติ้งและพระอาจารย์คงเล่อด้วยสีหน้าคาดหวัง เขานึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ที่ตัวเองยังมองหลัวติ้งเป็น “หมูในอวย” อยู่เลย ช่างน่าขันสิ้นดี! ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าสายตาของหลัวติ้งนั้นเฉียบคมราวกับเหล็กในของผึ้ง จ้าวต้าจวินจำต้องก้มศีรษะที่หยิ่งทะนงลง

“ใช่ๆ บอกพวกเราหน่อย”

“นั่นสิ เหรียญทองแดงราคาหนึ่งล้าน พวกเรายังไม่เคยเห็นเลยนะ”

...

ทันทีที่จ้าวต้าจวินพูดจบ ฝูงชนที่มุงดูก็มีคนตะโกนขึ้นมาทันที เหรียญทองแดงมูลค่าหนึ่งล้านหยวน เรื่องแบบนี้เรียกได้ว่าร้อยปีมีหน ใครบ้างจะไม่อยากรู้ว่าเบื้องหลังมันเป็นเพราะอะไร?

ใบหน้าของพระอาจารย์คงเล่อแสดงความลังเล เหรียญทองแดงนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ท่านจึงตัดสินใจไม่ได้ในทันที

แต่หลัวติ้งกลับหวังว่าพระอาจารย์คงเล่อจะบอกเล่าเรื่องราวความเป็นมา เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้เขามีชื่อเสียงโด่งดังบนถนนฮวงจุ้ยในทันที ดั่งคำกล่าวที่ว่า “คนดังเพราะชื่อ ต้นไม้ดังเพราะเงา” ในอนาคตเขาจะต้องหากินในวงการนี้อย่างแน่นอน การมีชื่อเสียงกับไม่มีชื่อเสียงนั้นแตกต่างกันอย่างมหาศาล สมองของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว และเขาก็คิดวิธีที่จะโน้มน้าวพระอาจารย์คงเล่อได้ เขายิ้มและพูดว่า

“ท่านอาจารย์คงเล่อ ของล้ำค่าแห่งพุทธศาสนาได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งในโลกมนุษย์ นี่ก็นับเป็นเรื่องมงคลยิ่ง ผมคิดว่าเหล่าพุทธศาสนิกชนทั้งหลายก็คงอยากจะทราบข่าวนี้เช่นกัน”

พระอาจารย์คงเล่อชะงักไป ท่านเป็นคนฉลาด ย่อมเข้าใจความหมายของหลัวติ้งในทันที ไม่ว่าจะพูดว่าสละสิ้นทุกสิ่งอย่างไรก็ตาม หากวัดจะเจริญรุ่งเรือง ก็ต้องมีศาสนิกชน จึงจะมีธูปเทียนบูชา แล้วจะทำอย่างไรให้มีศาสนิกชน? ก็ต้องมี “ปาฏิหาริย์แห่งพุทธะ” และเหรียญทองแดงนี้ก็เกี่ยวข้องกับ “ปาฏิหาริย์แห่งพุทธะ” ตอนนี้หลัวติ้งกำลังบอกพระอาจารย์คงเล่อว่าให้ฉวยโอกาสนี้บอกเล่าเรื่องราวต่อหน้าสาธารณชน การปล่อยให้ข่าวแพร่กระจายออกไปจากปากของผู้คนในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมดีกว่าการที่ทางวัดจะไปป่าวประกาศเองเป็นไหนๆ

ดังนั้น พระอาจารย์คงเล่อจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น อาตมาก็จะเล่าถึงที่มาของเหรียญทองแดงนี้ให้ฟัง เมื่อครู่โยมหลัวพูดไม่ผิด วัดกว่างหงนั้นเรียกได้ว่าสร้างขึ้นมาจากความพยายามของปรมาจารย์ทงหมิงเพียงผู้เดียว”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลัวติ้งก็รับช่วงต่อ

“ปรมาจารย์ทงหมิงบวชตั้งแต่ยังเด็ก ว่ากันว่าเป็นเด็กกำพร้า อาจารย์ของปรมาจารย์ทงหมิงคือท่านอาจารย์เจี้ยนซิ่ง ในเช้าวันหนึ่งที่อากาศหนาวเหน็บ ท่านอาจารย์เจี้ยนซิ่งได้พบทารกคนหนึ่งถูกห่อด้วยผ้าห่มเก่าๆ อยู่หน้าประตูวัด ในผ้าห่มนั้นยังมีเหรียญทองแดงห้าเหรียญ และจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนไว้ว่าไม่มีปัญญาเลี้ยงดูบุตร จึงได้แต่หวังว่าเหรียญทองแดงห้าเหรียญที่ได้มาจากการขอบริจาคนี้จะใช้เป็นค่าน้ำมันตะเกียงเพื่อให้ทารกน้อยมีชีวิตรอดต่อไปได้—ซึ่งทารกคนนั้นก็คือปรมาจารย์ทงหมิงในเวลาต่อมา”

“หลังจากที่ท่านอาจารย์เจี้ยนซิ่งรับเลี้ยงไว้ ปรมาจารย์ทงหมิงก็แสดงความเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เด็ก สามารถท่องจำพระสูตรได้ขึ้นใจ การเทศนาธรรมและการโต้วาทีธรรมก็เป็นหนึ่งในยุทธจักร เมื่ออายุได้ยี่สิบปี หลังจากบรรลุธรรมแล้ว ปรมาจารย์ทงหมิงก็ได้ตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ ออกเดินทางจาริกไปทั่วหล้าเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาและสวดมนต์ภาวนาให้แก่ประชาชน ทุกครั้งที่สวดมนต์ ปรมาจารย์ทงหมิงจะกำเหรียญทองแดงห้าเหรียญไว้ในมือ—ซึ่งก็คือเหรียญทองแดงห้าเหรียญที่อยู่ในผ้าห่มของท่านเมื่อครั้งยังเป็นทารกนั่นเอง”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ซุนกั๋วฉวนก็ตกใจจนอุทานออกมาว่า “หรือว่า... เหรียญทองแดงเหรียญนี้คือ...”

หลัวติ้งไม่ได้ตอบคำถามของซุนกั๋วฉวน แต่พูดต่อไปว่า “เมื่อประมาณหกสิบเจ็ดสิบปีก่อน ตอนที่ปรมาจารย์ทงหมิงจาริกมาถึงที่นี่ ตอนนั้นเมืองเซินหนิงยังเป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ผู้คนไม่มากนัก แต่กลับประสบกับภัยแล้งครั้งใหญ่ ท่านจึงได้โปรยเหรียญทองแดงทั้งห้าเหรียญไปตามทิศทั้งห้า คือ ทิศตะวันตกธาตุทอง ทิศตะวันออกธาตุไม้ ทิศเหนือธาตุน้ำ ทิศใต้ธาตุไฟ และศูนย์กลางธาตุดิน จากนั้นจึงนั่งสมาธิบนโขดหินก้อนหนึ่งและสวดมนต์ภาวนาเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน ในที่สุดฝนทิพย์ก็โปรยปรายลงมา บรรเทาภัยแล้งในรัศมีร้อยลี้ให้หมดสิ้นไปในทันที ต่อมา ชาวบ้านในท้องถิ่นซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของปรมาจารย์ทงหมิง จึงได้รวบรวมเงินสร้างวัดกว่างหงขึ้น และปรมาจารย์ทงหมิงก็ได้พำนักอยู่ที่เมืองเซินหนิง กลายเป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดกว่างหง”

“เรื่องราวของปรมาจารย์ทงหมิงตอนนี้ ผมจำได้ว่ามีภาพวาดอยู่บนผนังด้านหนึ่งของพระอุโบสถวัดกว่างหง และผมก็เหมือนจะเคยได้ยินคนพูดว่า ตอนที่ปรมาจารย์ทงหมิงทำพิธีขอฝนให้ชาวบ้าน เหรียญทองแดงทั้งห้าเหรียญได้กระจัดกระจายไปตามที่ต่างๆ หลังจากนั้นทางวัดกว่างหงก็หาเจอเพียงสี่เหรียญเท่านั้น”

“นี่... ท่านอาจารย์คงเล่อ เหรียญนี้เป็นเหรียญที่ปรมาจารย์ทงหมิงใช้จริงๆ หรือครับ?” ซุนกั๋วฉวนถึงกับพูดติดๆ ขัดๆ ในใจของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หากสิ่งที่หลัวติ้งพูดเป็นความจริง เหรียญทองแดงนี้อย่าว่าแต่หนึ่งล้านเลย ต่อให้มากกว่านี้ก็ยังมีค่า!

พระอาจารย์คงเล่อพยักหน้า “อมิตาภพุทธ โยมพูดได้ถูกต้องแล้ว”

“แต่ว่า...” จ้าวต้าจวินยังคงรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ เพราะนี่คือเหรียญทองแดงที่ไตรภูมิไม่สมบูรณ์!

หลัวติ้งมองไปที่จ้าวต้าจวิน และเข้าใจความสงสัยของอีกฝ่ายในทันที จึงถามว่า “เถ้าแก่จ้าวคงจะรู้สึกว่าเหรียญทองแดงนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ไตรภูมิไม่สมบูรณ์ แต่ทำไมถึงกลายเป็นของวิเศษที่ทรงพลังได้ใช่ไหมครับ?”

จ้าวต้าจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้ายอมรับ เพราะนี่เป็นความรู้พื้นฐานที่ใครๆ ก็รู้กัน

“ใช่แล้ว มันแปลกมากจริงๆ” ซุนกั๋วฉวนก็พูดเสริมขึ้นมา

“หากเป็นของวิเศษทั่วไป ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น แต่เหรียญทองแดงนี้ปรมาจารย์ทงหมิงพกติดตัวมาตั้งแต่เด็ก และทุกครั้งที่สวดมนต์ก็จะกำไว้ในมือ—นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมตัวอักษรและลวดลายบนเหรียญถึงได้สึกกร่อนไป ปรมาจารย์ทงหมิงเป็นพระผู้บรรลุธรรมที่มีชื่อเสียงในยุทธจักร เหรียญทองแดงนี้อยู่เคียงข้างท่านมาเป็นเวลานาน ไม่เคยห่างกายทั้งวันทั้งคืน ผ่านการสวดมนต์ปลุกเสกมานานนับสิบปี ย่อมกลายเป็นของวิเศษที่หาได้ยากในโลกหล้าโดยธรรมชาติ กฎเกณฑ์เรื่องไตรภูมิ ฟ้า ดิน คน สำหรับมันแล้วไม่ใช่ข้อจำกัดอีกต่อไป เพราะพลังอำนาจบนเหรียญนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่เกิดจากการปลุกเสกของปรมาจารย์ทงหมิง”

ในสายตาของหลัวติ้ง ในเมื่อซุนกั๋วฉวนเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยอย่างสุดใจ อนาคตก็อาจจะกลายมาเป็นลูกค้าของเขาได้ ตอนนี้จึงถือโอกาสแสดงความสามารถ อธิบายอย่างละเอียด การตกปลาก็ต้องใชเหยื่อล่อ และสิ่งที่หลัวติ้งกำลังทำอยู่ก็คือการหย่อนเหยื่อล่อนั่นเอง

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง”

สายตาที่ซุนกั๋วฉวนมองมาที่หลัวติ้งนั้นมีความชื่นชมเพิ่มขึ้นหลายส่วน ในความคิดของเขา การที่สามารถเลือกเหรียญทองแดงเช่นนี้ออกมาจากเหรียญจำนวนมากได้นั้น ย่อมต้องมีความสามารถที่แท้จริง

หลัวติ้งสังเกตเห็นสีหน้าของซุนกั๋วฉวน ในใจก็ยิ้มออกมา เขารู้ว่าเป้าหมายของเขาสำเร็จแล้ว

ผู้คนเริ่มมุงดูกันมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มสงบลงจากความตกใจที่ได้ยินว่าพระอาจารย์คงเล่อยอมจ่ายเงินหนึ่งล้านเพื่อซื้อเหรียญนี้ และเริ่มสนใจแล้วว่าทำไมเหรียญนี้ถึงมีค่ามากขนาดนี้

พระอาจารย์คงเล่อมองไปที่หลัวติ้ง ท่านไม่คิดเลยว่าหลัวติ้งจะคุ้นเคยกับเรื่องราวนี้เป็นอย่างดี ท่านพยักหน้าและกล่าวว่า “โยมหลัวมีความเห็นที่ลึกซึ้ง เป็นเช่นนั้นจริงๆ เหรียญทองแดงทั่วไปหากมีไตรภูมิ ฟ้า ดิน คน ครบถ้วน ก็จะสามารถดูดซับพลังงานจากฟ้าดินเพื่อสร้างสนามพลังของตัวเองขึ้นมา และกลายเป็นของวิเศษได้ แต่ถึงกระนั้น สนามพลังบนของวิเศษยังสามารถสร้างขึ้นได้จากการปลุกเสกของผู้ที่มีบุญบารมีสูงส่ง และเหรียญทองแดงนี้ก็เป็นเช่นนั้น”

“อ๊า! ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!” ซุนกั๋วฉวนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“เมื่อครู่โยมหลัวพูดไม่ผิด เหรียญทองแดงนี้คือหนึ่งในห้าเหรียญทองแดงที่ปรมาจารย์ทงหมิง ผู้ก่อตั้งวัดของเราใช้ในสมัยนั้น มีชื่อว่า ‘เหรียญอธิษฐาน’”

น้ำเสียงของพระอาจารย์คงเล่อดูเหมือนจะเรียบเฉย แต่ในหูของซุนกั๋วฉวนกลับดังก้องราวกับเสียงฟ้าผ่า

ซุนกั๋วฉวนคิดในใจทันทีว่าถ้าเหรียญนี้เป็นของปรมาจารย์ทงหมิงจริงๆ การที่ของวิเศษของผู้ก่อตั้งวัดต้องตกไปอยู่ในมือชาวบ้านย่อมเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสำหรับศิษย์ในพุทธศาสนา เกรงว่าตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา พระสงฆ์ทั้งวัดกว่างหงคงจะตามหาเหรียญนี้กันอยู่ จึงไม่น่าแปลกใจที่พระอาจารย์คงเล่อจะแสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจเมื่อได้เห็นเหรียญนี้

“ใช่แล้ว ทางวัดของเราพยายามอย่างสุดความสามารถจนตามหาเหรียญทองแดงสี่ในห้าเหรียญกลับมาได้ และเหรียญนี้ก็คือเหรียญสุดท้ายนั่นเอง”

พระอาจารย์คงเล่อหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหลัวติ้งว่า “โยมหลัว ตอนนี้ท่านคงจะรู้แล้วว่า ไม่ว่าจะต้องจ่ายแพงแค่ไหน ทางวัดกว่างหงของเราก็ต้องซื้อเหรียญนี้กลับมาให้ได้”

“หนึ่งล้านหยวน” หลัวติ้งพยักหน้าตอบ เขาไม่ได้เปลี่ยนใจขึ้นราคาแต่อย่างใด

หลัวติ้งรู้ดีว่าต่อจากนี้ไปเขาคงจะต้องหากินอยู่ในวงการของวิเศษนี้อย่างแน่นอน และในวงการนี้ พระสงฆ์ถือเป็นเครือข่ายที่สำคัญอย่างยิ่ง ซึ่งเห็นได้จากสถานที่ที่เป็นฮวงจุ้ยดีๆ ส่วนใหญ่มักจะถูกครอบครองโดยพระและนักพรต ในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องโลภมากเกินไป การสร้างสัมพันธ์ที่ดีเอาไว้ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาในอนาคตของเขาอย่างมาก การทำอะไรก็ต้องมองการณ์ไกล ไม่ใช่สนใจแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้าเพียงอย่างเดียว ข้อนี้หลัวติ้งเข้าใจดี

อีกอย่าง ของดีก็ต้องขายให้คนที่รู้คุณค่า ในสายตาของพระอาจารย์คงเล่อ เหรียญนี้มีค่าหนึ่งล้านหยวน แต่ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะไม่ให้ราคาแม้แต่หมื่นเดียว

แววตาของพระอาจารย์คงเล่อฉายประกายแปลกประหลาด เดิมทีท่านคิดว่าหลัวติ้งจะฉวยโอกาสโก่งราคาอีกครั้ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้นเลย

“ตกลง ตามนั้น”

ทุกอย่างจบลงด้วยดี ในที่สุดหลัวติ้งก็ขายเหรียญทองแดงไตรภูมิไม่สมบูรณ์ที่เขาซื้อมาในราคา 400 หยวนออกไปได้ในราคาหนึ่งล้านหยวน

เมื่อได้ยินว่าเหรียญทองแดงนี้คือของล้ำค่าแห่งพุทธศาสนาที่เรียกว่า “เหรียญอธิษฐาน” จ้าวต้าจวินก็ถึงกับพูดไม่ออก

“ช่างน่าขันสิ้นดี!”

การดูพลาดเป็นเพราะฝีมือไม่ถึง แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวต้าจวินอับอายยิ่งกว่าคือหลังจากที่เขาขายของล้ำค่าไปราวกับเศษหญ้า เขายังไปโอ้อวดเคล็ดลับการทำธุรกิจของตัวเองกับหลี่หัวและคนอื่นๆ อย่างภาคภูมิใจ!

เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะแหวกฝูงชนออกไปได้

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าจ้าวต้าจวินได้จากไปอย่างสิ้นหวังตั้งแต่เมื่อไหร่ วีรบุรุษย่อมได้รับดอกไม้ ส่วนคนขี้ขลาดก็ทำได้เพียงหางจุกตูดแล้วจากไปอย่างเงียบๆ ในวงการของวิเศษ การคว้าของดีราคาถูกและการดูพลาดเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ผู้คนเห็นเพียงความรุ่งโรจน์ของการคว้าของดี แต่ไม่เคยเห็นความตกต่ำของการดูพลาด

จ้าวต้าจวินคิดว่าตัวเองหลอกหลัวติ้งได้สำเร็จ แต่ใครจะรู้ว่ากลับถูกหลัวติ้งคว้าของดีราคาถูกไปได้อย่างมหาศาล!

ในตอนนี้ หลัวติ้งคือวีรบุรุษคนนั้น ส่วนจ้าวต้าจวินก็คือเจ้าหมีโง่ตัวใหญ่โดยไม่ต้องสงสัย!

◉◉◉◉◉

จบแล้ว