ตอนที่ 95 ความไม่สมบูรณ์ในแผนอันสมบูรณ์ [อ่านฟรีวันที่ 15 เมษายน 2561]

 

[โกรธ: ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ +20 ปฏิกิริยาตอบกลับ +19 ความสามารถพิเศษ: สัญชาตญาณนักฆ่า ความสามารถในการรับรู้ตำแหน่งของหัวใจด้วยสัมผัสทั้งห้า]

 

เขาไม่ได้คาดหวังที่จะเข้าสู่ <โกรธ> ที่นี่

 

ละเว้นคู่ดวงตาที่ไร้ชีวิตที่จ้องมาที่เขา เจียงเฉินสแกนร่างเย็นๆโดยไม่เห็นจุดสีแดงและในที่สุดก็หยุดสายตาของเขาบนเย้าติงติง

 

จ้าวเผิงนอนอยู่ในสระเลือด ครูดิ้นรนบนพื้นดินใต้ทหาร นักเรียน แม้แต่ทหาร...

 

ไม่มีหัวใจ

 

ทุกคนเป็นคนหลอกลวงราวกับว่าพวกเขาไม่มีอะไรนอกจากเป็นเชลล์ที่ว่างเปล่า

 

รวมทั้งเย้าติงติง

 

“โอ้? คุณคิดมันออกได้ยังไง?” เย้าติงติงนิ่งเงียบไปสักครู่ก่อนจะยิ้มปะทุขึ้นบนใบหน้าของเธอและยืนขึ้นขณะเปลือยกาย

 

มันเป็นภาพที่แปลกประหลาด—สาวยิ้มยืนขณะเปลือยเปล่า ข้างๆเธอเป็นมอนสเตอร์ที่มีท่าทางดุร้ายนำเธอลงมาที่พื้น แต่มอนสเตอร์ยังคงลอยอยู่กลางอากาศ

 

เขามองเข้าไปในดวงตาของเย้าติงติงโดยไม่เจตนาและพูดว่า “เพราะผมมีความสามารถที่น่ารำคาญและคุณไม่มีหัวใจ”

 

เย้าติงติงตกใจชั่วครู่ก่อนที่จะเปิดเผยรอยยิ้มแบบลายเซ็นของเธออีกครั้ง จากนั้นเธอก็ยกนิ้วอันละเอียดอ่อนและขยับในอากาศ และหน้าจอฮาโลแกรมก็ปรากฏออกมาจากอากาศบางๆข้างร่างกายของเธอ

 

“อืมม…ดังนั้นมันเป็นอย่างนี้ เพิ่มสถิติร่างกายสามเท่าและทักษะที่สามรถ”เห็น“หัวใจได้หรือไม่? นี่ไม่ใช่บัคที่เป็นมิตร” รอยยิ้มประหลาดโค้งบนปากของเธอขณะที่เธอตรวจสอบสถิติบนแผง

 

“ฮิฮิ ถึงแม้ว่าผมจะมีข้อสันนิษฐานหลายแบบแต่ไม่เคยคิดเลยว่า...นี้เป็นเกมใช่มั้ย?” เจียงเฉินจ้องไปที่ความสวยงามใบหน้าที่ยังบริสุทธิ์ขณะที่เขาบีบคำพูดออกจากปากของเขา “ใช่มั้ยผู้บอกความลับ?”

 

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็เข้าใจคำถามที่ทำให้เขาหวาดกลัว ผลของความแข็งแกร่งของเซลล์สมอง +17 อันเนื่องมาจาก <โกรธ> ไม่ใช่การเพิ่มพูนปัญญาแต่เป็นการทำลายอุปสรรคในความทรงจำและฟื้นความรู้สึกของเขา

 

“โอ้ เกือบแต่ไม่มาก ฉันเป็นผู้พิทักษ์ความลับ บางทีมันถึงเวลาสำหรับรอบถัดไปแล้วหรือไม่?” เย้าติงติงปรบมือด้วยความดีใจ

 

พิทักษ์ความลับ? มีอยู่จริงสอง "คน"?

 

การระเบิดขึ้นเป็นครั้งคราวในท้องฟ้าก็หยุดลงและสงครามที่เกิดขึ้นข้างนอกก็หยุดลงด้วยเสียงปรบมือ

 

สีสันของโลกเริ่มจางหายเริ่มต้นจากมุมของสนามกีฬาขณะที่มันถูกกัดเป็นชิ้นๆลดลงเรื่อยๆ

 

“คุณตั้งใจที่จะดำเนินการต่อเกมที่น่าเบื่อนี้หรือไม่?” เจียงเฉินหัวเราะเยาะเขาพูดด้วยความรังเกียจ

 

“ทำไมจะไม่?”

 

เสียงหัวเราะเงินฟังดูน่ารำคาญ

 

“ฉันรอคอยการแสดงรอบถัดไปของคุณ” หลังจากมองไปที่เจียงเฉินเป็นครั้งสุดท้าย เย้าติงติงจางหายไปพร้อมกับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้

 

จริงๆ?

 

เขามองไปที่สร้อยข้อมือระหว่างข้อมือ ความสามารถของสร้อยข้อมือไม่ได้ถูกคัดลอกลงไปในโลกใบนี้ดังนั้นจึงไม่มีทางที่จะกลับสู่โลกสมัยใหม่ในเกมได้

 

[เราต้องพึ่งพาวิธีอื่นเพื่อทำลายเกม...]

 

พื้นทรุดตัวลงแล้วขณะที่เจียงเฉินได้เฝ้าดูร่างของเขาอย่างเงียบๆพร้อมกับเศษชิ้นส่วนที่เหือดหายไปในนรก...

 

-

 

11 มิถุนายน 2171 ฤดูร้อน

 

ไดอารี่มีเพียงวันที่ในนั้นและไม่มีข้อความอื่นๆที่เขียนขึ้นมา

 

เขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยราวกับว่าเขาเพิ่งงีบหลับไปและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เหมือนภวังค์

 

ปากกาหล่นลงไป เจียงเฉินมองไปรอบๆห้องที่ “คุ้นเคย”

 

“โกรธยังคงมีผล”

 

“อาจเป็นเพราะการเพิ่มขึ้นของความแข็งแกร่งของเซลล์สมองแล้วความทรงจำเลยไม่ถูกลบงั้นหรอ?” เขาหลับตาลงอย่างแผ่วเบาขณะที่เขาค้นหาในหน่วยความทรงจำของเขา

 

ความทรงจำก่อนที่จะเข้าเกมถูกเก็บไว้ หน่วยความจำวงจร N ถูกเก็บไว้ และหน่วยความจำวงจร N-1 หายไป

 

เมื่อเขาลืมตาขึ้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไดอารี่แล้วไปที่นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์บนโต๊ะ

 

<7:37 pm>

 

“ดังนั้นนี่คือจุดเริ่มต้นของเกม แล้วความทรงจำทั้งหมดก่อนหน้านี้ควรเป็นเท็จ”

 

ในความเป็นจริงมันไม่ได้รู้สึกดีที่จะลบล้างความทรงจำที่สมจริงทีละตัว มันราวกับว่าคุณกำลังมีชีวิตที่ดี แล้วในค่ำคืนหนึ่งคุณมีฝันร้าย ร่างลึกลับบอกคุณว่าโลกในฝันเป็นความจริงและเมื่อคุณตื่นขึ้นคุณจะเข้าสู่โลกเสมือนจริง

 

“เย้าติงติงเป็นผู้ปกป้องความลับ ไม่ ให้ถูกต้องมากขึ้นเธอควรจะถูกแทนที่โดยความลับในบางจุด...” หนังสือเล่มนั้นเป็นเงื่อนงำและเจียงเฉินก็ค้นหารายละเอียดในความทรงจำของเขา [มันปรากฏว่าเมื่อผมแชร์ “สเปอยเลอร์” ผู้พิทักษ์ความลับได้สังเกตเห็นความแตกต่าง มันเป็นเพียงความรู้สึกของเดจาวูแต่มันก็คิดว่าผมนั้น "กู้ความทรงจำของผมแล้ว"?]

 

มันดูเหมือนว่าจากจุดนั้น หนังสือในมือของเย้าติงติงหายไป

 

บุคคลนั้นถูกแทนที่ตั้งแต่นั้นมา

 

[ดังนั้นหากเป็นกรณีนี้ มันก็น่าสงสัยว่าผมตื่นจากการสะกดจิตดังนั้นมันจึงแทนที่อัตลักษณ์ของเย้าติงติงและเข้าร่วมเกมในฐานะผู้เข้าร่วมเกมหรือไม่?]

 

ดังนั้นใครก็อาจเป็นผู้ปกป้องความลับได้

 

[เดี๋ยว อะไรคือจุดประสงค์ของเกมนี้?]

 

เขานิ่งเงียบลงบนโต๊ะขณะที่เรียกคืนความจำไดอารี่ในห้องกิจกรรมบนชั้นสองของห้องสมุด

 

<ผมถูกพาเข้าไปในฐานผู้รอดชีวิตใต้ดินหรือสถานที่ทำการวิจัย?>

 

<แต่แล้วทำไมล๊ะผมได้จำทุกอย่างได้!>

 

<พวกเขาบ้า พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถสร้าง XXXX แบบนี้ได้หรือไม่? (ขูดออก)>

 

และคำพูดของเย้าติงติง:

 

“ฉันรู้ ฉันเฝ้ามองคุณมาเป็นเวลานานแล้ว”

 

ตัวตนของผู้แจ้งและผู้พิทักษ์ความลับ…

 

ปมทั้งหมดแขวนไว้ด้วยกันเหมือนกุญแจเปิดล็อคในจิตใจของเขา

 

มุมปากของเขายกขึ้นดูแคลนขณะที่เขาเอนหลังพิงเก้าอี้

 

[ไดอารี่นั้นควรจะเป็นกุญแจสำคัญในการผ่านเกม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้พิทักษ์ความลับพยายามทำให้ผมอยู่ห่างจากห้องสมุด เมื่อใดก็ตามที่เข้าใกล้ห้องสมุดแล้วมันจะได้เห็นทุกวิธีที่จะหยุดผม]

 

ไม่ว่ามันจะเป็นผีที่ถูกเรียกในห้องสามุดหรือยามที่ดุร้าย

 

สิ่งที่ผู้พิทักษ์ความลับไม่รู้ก็คือยิ่งพยายามปกปิดอะไรมากเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าสงสัย มันอาจกล่าวได้ว่าความพยายามที่จะหยุดยั้งเขาทำให้ผลักดันเขาไปหาที่ตั้งของความจริง

 

แม้แต่เช็ดความทรงจำในหัวก็ไม่สามารถเช็ดความรู้สึกของเดจาวูได้

 

[ผมเคยเห็นที่นี่ที่ไหนมาก่อน? ผมเคยมาที่นี่มาก่อนหรือไม่? ผมมีประสบการณ์มาก่อนแล้ว...]

 

ไม่ว่าจะเป็นละครที่ออกอากาศหรือห้องกิจกรรมที่เปิดกว้าง ทุกอย่างก็มีความรู้สึกของเดจาวู บางทีเขาอาจจะอยู่ที่นั่น N-x สัปดาห์ที่ผ่านมา แต่เนื่องจากไม่มีการเก็บรักษาความทรงจำ เพราะฉะนั้นมันจึงเข้าสู่รอบต่อไป

 

<บังคับเริ่มใหม่> อาจจะปิดบังความทรงจำและลบเบาะแส แต่ไม่สามารถลบความรู้สึกคงที่ของเดจาวู ในท้ายที่สุดความรู้สึกนี้นำไปสู่การค้นพบหลักฐานที่เขาค้นพบในรอบที่ผ่านมา

 

และเนื่องจากวงจรของ N ทำให้เขาเข้าสู่ <โกรธ> หลักฐานทั้งหมดจึงถูกบันทึกไว้ใน N+1 สัปดาห์

 

ถ้าเขาไม่สามารถหนีจากลูปได้ เกมอาจจะไปต่อเรื่อยๆ

 

“ฮิฮิ นี่มันเป็นเกมแบบไหน นี่มันบ้าอย่างแท้จริง”

 

[เกมออกแบบมาเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบ มันทารุณคนเข้าเกมเช่นหนูทดลอง จากนั้นจำลองพล็อต เก็บข้อมูลแล้วจึงช่วยให้ปัญญาประดิษฐ์ขั้นกลางเพื่อวิวัฒนาการไปสู่ปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงหรือไม่? นี่เป็นการทดลองที่ผู้พันได้กล่าวไว้ในสมุดบันทึกของเขาหรือ?]

 

เจียงเฉินคิดอย่างใจเย็น

 

[ยังมีข้อสงสัยมากมาย ตัวอย่างเช่นผู้พิทักษ์ความลับเป็นตัวควบคุมแน่นอนของเกมแล้วผมจะไม่สามารถที่จะชนะมันในอันตราใดก็ตาม แต่หุ่นยนต์การทำความสะอาดที่แปลกประหลาด ห้องกิจกรรมที่เปิดไว้ ไดอารี่ที่ถูกทิ้งเป็นเงื่อนงำ ข้อบกพร่องที่เห็นได้ชัดเหล่านี้จะไม่ถูกนำออกหลังจากรอบนับไม่ถ้วนแต่ได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ ผู้พิทักษ์ความลับต้องเข้ามาแทรกแซงการกระทำของผมโดยการแทรกแซงแผนงานเพื่อป้องกันไม่ให้เข้าใกล้ห้องสมุด]

 

สรุปได้ว่าพลังของผู้พิทักษ์ความลับในเกมคล้ายกับผู้เชี่ยวชาญเกมแต่มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเกมของมันเองได้

 

นอกจากนี้หากวัตถุประสงค์ของเกมคือเพื่อให้มันมีวิวัฒนาการไปสู่ ​​ปัญญาประดิษฐ์ ขั้นสูงโดยการสังเกตมนุษย์และเก็บรวบรวมข้อมูล มันจะไม่สมเหตุสมผลหากได้รับพลังในการเปลี่ยนเกม การเปรียบเทียบที่ดีคือ: ถ้าข้อมูลการวัด “ไม่น่าดึงดูด” และมีคนเพิ่มศูนย์หนึ่งหรือสองในการทดสอบแล้วมันจะไม่ถือว่าเป็นการทดลองอีกแล้ว

 

พลังของมันมีจำกัดและไม่สามารถอยู่ยงคงกระพันได้

 

เจียงเฉินหยิบปากกาขึ้นมาแล้ววาดสามวงในไดอารี่และติดป้ายกำกับแยกต่างหาก:

 

เขตปลอดภัย เขตกลางและพื้นที่อันตราย

 

“ถ้าผมแสดง”ไร้เหตุผล“แล้วทุกคนจะมองผมเหมือนกันกับ”หุ่นยนต์“เพราะความสับสนของความคิด ซึ่งโดยอัตโนมัติจะเรียกผลกระทบว่า”หุบเขาลึกลับ“ ปัญญาประดิษฐ์ขั้นกลางอาจมีความสามารถในการวิเคราะห์ แต่การคำนวณมากเกินไปจะส่งผลให้”ล้าหลัง“หรือ”สับสน“ในทางตรงกันข้าม ปัญญาประดิษฐ์พื้นฐานเท่านั้นที่สามารถตอบสนองในเชิงตรรกะดังนั้นมันจึงไม่สามารถผลิต”สับสน“และอะไรที่คล้ายกัน ดังนั้นพวก NPC ควรถูกสร้างขึ้นในระดับของปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำ?” เจียงเฉินพึมพำกับตัวเองขณะที่เขาติดป้ายว่าโรงเรียนเป็นเขตอันตราย

 

ห้องกิจกรรมบนชั้นสองของห้องสมุดควรเป็นเขตปลอดภัย เนื่องจากเย้าติงติงไม่สามารถเข้าไปได้ เจียนเฉินเขียนมันไว้ในเขตปลอดภัย

 

[การรุกรานของ NATO ควรถือว่าเป็นเหตุการณ์หรือไม่? นอกจากนี้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลผู้พิทักษ์ความลับควรอยู่ในการควบคุมของ "สวิทช์" เพื่อพัฒนาพล็อต มิฉะนั้นการทำซ้ำวงจรเดียวกันก็จะส่งผลให้ข้อมูลที่คล้ายกัน] มันเป็นจุดสำคัญดังนั้นเจียงเฉินจึงจดมันไว้ในไดอารี่ของเขา

 

เขาดึงลิ้นชักออกมาและเห็นตั๋วหนังสองใบ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเจียงเฉิน “ถ้าไม่มีความผิดปกติแล้วพล็อตควรจะเป็น: ชวนเธอไปเดท สารภาพ ดูหนัง มีเซ็กส์กัน NATOบุกรุก มันจำลองความรักครั้งแรกไปสู่การทำลายล้างที่สมบูรณ์ ในกรณีนี้ มีฉากที่อาจทำให้พล็อตของโซนอันตรายตกอยู่ภายใต้การควบคุมที่สมบูรณ์ของผู้พิทักษ์ความลับ”

 

บ้านของเย้าติงติงและโรงภาพยนตร์ที่ยังไม่ได้ไปถูกจัดอยู่ในกลุ่มเขตอันตราย

 

เนื่องจากพล็อตไม่สมบูรณ์ในรอบที่ผ่านมา เงื่อนงำจำนวนมากกลายเป็นประโยชน์ใช้ได้แล้วเจียงเฉินสแกนห้องและเขียน “บ้านของตัวเอก” อยู่ภายใต้เขตปลอดภัย

 

“ถนนควรเป็นเขตกลางและมันไร้ความสามรถในการดึงพล็อต” เขาพลิกปากกาของเขาและเขียนใต้ถนนว่าเขตกลางก่อนที่เขาจะเงยขึ้นมองไปที่นาฬิกาดิจิตอล

 

<8:07 pm>

 

มันเกินขีดจำกัดสูงสุดครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ <โกรธ> ยังไม่ถูกปิดใช้งาน ดังนั้นกาลเวลาในเกมจึงไม่เท่ากันกับเวลาที่ผ่านไปในโลกแห่งความเป็นจริง  ในแง่ของประสิทธิภาพ ยิ่งผู้ใช้มีประสบการณ์ในเกมยาวนาน ในความเป็นจริงเวลาจะผ่านไปแป๊ปเดียวดังนั้นการเก็บข้อมูลในกรอบเวลาโลกแห่งความเป็นจริงจะมากขึ้น...

 

[บางทีผมมีประสบการณ์วงจร N แล้ว แต่มันอาจเป็นเพียงไม่กี่วินาทีในความเป็นจริง? ด้วยความเร็วการประมวลผลของคอมพิวเตอร์ขั้นสูง นั่นมีความเป็นไปได้ อย่างไรก็ตามมันทำให้ความเครียดสะสมอยู่ในจิตใจมากเกินไป]

 

คิดถึงเรื่องนี้ เจียงเฉินถอยหายใจด้วยความโล่งอก เวลาที่เขาเห็นด้วยกับซันเจียวเป็นเวลาสองชั่วโมงและถ้าเขามาที่นี่เป็นเวลาหนึ่งหรือสองเดือนแล้วเขาก็กลัวว่าจะสายเกินไปที่จะกลับไปสู่พื้น]

 

[พูดถึงเรื่องนี้โดยปล่อยให้ผมเปิดใช้งาน <โกรธ> แล้วไอ้พูดมากนั้นยังคิดว่าตัวเองจะชนะอยู่ไหม?]

 

ปลายริมฝีปากของเขาที่โค้งงอขึ้นบนปากของเขา

 

ใช่แล้ว ในเกมอาศัยการสะกดจิต ความแข็งแกร่งของเซลล์สมองเป็นบัคขนาดใหญ่

 

การสะกดจิตจะไม่ได้มีผลบังคับใช้กับเขา

 

[จากที่นี่ใน “เกม” เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ]