บทที่ 23 - การล่าถอยของจอมมารฟ้า
บทที่ 23 - การล่าถอยของจอมมารฟ้า
บทที่ 23 - การล่าถอยของจอมมารฟ้า
เสียงนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความเผด็จการ
“ซี้ด!”
หลินเสวียนหน้าเขียวไปหมด รู้สึกหนังหัวชาไปชั่วขณะ กระทั่งสันหลังก็ยังหนาวเหน็บ
เป็นผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนจริงๆ หรือ?
“ขอ...ขออภัยที่ผู้เยาว์ไร้มารยาท!”
หลินเสวียนกล่าวเสียงสั่น ที่ไหนจะยังมีความเผด็จการเหมือนเมื่อครู่อีก ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วจึงโบกมือพาคนทั้งหมดจากไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งไม่กล้าที่จะฉีกมิติเพื่อเดินทาง กลัวว่าจะไปรบกวนผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนผู้นั้น
ท่าทางที่น่าสังเวชเช่นนั้น ที่ไหนจะยังมีบารมีเหมือนเมื่อครู่อีก?
นี่คือบารมีของท่านโอรสสวรรค์!
เมื่อมองดูท่าทางที่หนีหัวซุกหัวซุนของหลินเสวียนและคนอื่นๆ เจ้านิกายมหาเร้นลับในใจก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง นี่คือผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง เบื้องหลังยังมียืนอยู่ขุมกำลังระดับสุดยอด ผลคือท่านโอรสสวรรค์เพียงแค่ตวาดเสียงเดียว แม้แต่ตัวจริงก็ยังไม่ปรากฏ ก็ทำให้พวกเขาหนีหัวซุกหัวซุนแล้ว
นี่ทำให้เขายิ่งสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของอัจฉริยะแห่งยุคจากดินแดนเบื้องบน
“จอมมารฟ้ากลับหนีไปแล้ว?!”
“หรือว่าจะพูดว่า เป็นผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนจริงๆ?”
“มีความเป็นไปได้อย่างยิ่ง สองวันก่อนไม่ใช่ว่ามีภูเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณถูกผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนยกฝ่ามือขึ้นทำลายหรือ? มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้!”
“นิกายมหาเร้นลับโชคดีเหมือนหมาเหยียบขี้เลย กลับเกาะติดผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนได้ ในอนาคตเกรงว่าจะต้องทะยานขึ้นฟ้าแล้ว!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นิกายมหาเร้นลับเกรงว่าจะต้องกลายเป็นขุมกำลังที่สูงส่งที่สุดในแดนบูรพาสวรรค์แล้ว!”
เมื่อเห็นหลินเสวียนหนีไป ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจ บ้างก็ตกตะลึง บ้างก็สงสัย บ้างก็อิจฉา แม้จะยังคงสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นิกายมหาเร้นลับก็จะทะยานขึ้นฟ้าแล้ว
ในแดนบูรพาสวรรค์จะไม่มีขุมกำลังใดกล้ายั่วยุนิกายมหาเร้นลับ
ท่านไม่เห็นหรือว่า หลินเสวียนผู้เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่รุ่นหนึ่ง เบื้องหลังยังมียืนอยู่นิกายศักดิ์สิทธิ์หยินหยาง ไม่ใช่ว่าก็ต้องหนีไปอย่างน่าสังเวชภายใต้เสียงตวาดของผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนหรือ?
นี่คือพลังข่มขู่ของผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบน
“เจ้านิกายมหาเร้นลับช่างมีวิธีการที่ดีนัก!”
“สมแล้วที่เป็นเจ้านิกายของนิกายใหญ่โบราณ เจ้านิกายมหาเร้นลับวิธีการไม่ธรรมดา กลับสามารถเกาะติดผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนได้ ช่างทำให้พวกข้าอิจฉาเสียจริง”
“ขอแสดงความยินดีกับเจ้านิกาย ในอนาคตเกรงว่าจะต้องทะยานขึ้นฟ้าแล้ว!”
“ไม่ทราบว่าเจ้านิกายพอจะแนะนำให้ได้หรือไม่? ให้พวกข้าได้เห็นบารมีของผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบนสักหน่อย?”
ผู้แข็งแกร่งจากขุมกำลังต่างๆ พากันเข้ามาล้อมรอบ ทุกคนต่างก็ไม่มีความเย็นชาและยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เต็มไปด้วยการประจบสอพลอและเลียแข้งเลียขาที่เสแสร้ง
เจ้านิกายมหาเร้นลับหัวเราะเยาะเย้ยในใจ เขาจะไปมองความคิดของทุกคนไม่ออกได้อย่างไร
“ขออภัย ข้าไม่มีอำนาจนั้น ท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นแม้จะรับบุตรีข้าไว้ แต่สำหรับขุมกำลังในโลกนี้ไม่มีความสนใจอะไร คาดว่าจะไม่พบทุกท่าน!”
“อีกอย่างหนึ่ง งานมหกรรมยอดเขาสังสารวัฏในครั้งนี้ปิดลง ก็เพราะท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นต้องการที่จะเข้าใจรอยเต๋าของมหาจักรพรรดิ หวังว่าทุกท่านจะเข้าใจ!”
เจ้านิกายมหาเร้นลับกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หากไม่ได้รับอนุญาตจากเยี่ยอู๋ซวง เขาไม่กล้าที่จะตัดสินใจโดยพลการ ทำได้เพียงปฏิเสธทุกคน
“เหอะๆ เข้าใจๆ ในเมื่อเป็นท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นต้องการที่จะเข้าใจ พวกข้าจะไปกล้ารบกวนได้อย่างไร”
“แม้ว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่จะไม่พบพวกข้า แต่พวกข้าให้ของขวัญท่านผู้ยิ่งใหญ่ก็คงจะได้กระมัง?”
“ไม่ทราบว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่ต้องการอะไร พวกข้าจะถวายให้แน่นอน!”
ทุกคนกล่าวอย่างเลียแข้งเลียขา ที่ไหนจะยังกล้ามีความไม่พอใจอีก
โอรสศักดิ์สิทธิ์สุริยันทองคำสีหน้าซับซ้อน เขาไม่ได้เข้าไปร่วมด้วย แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของผู้ยิ่งใหญ่จากดินแดนเบื้องบน
แค่ชื่อเสียงเท่านั้น ก็สามารถทำให้ขุมกำลังต่างๆ ประจบสอพลอถึงเพียงนี้ได้ ทำให้ขุมกำลังระดับสุดยอดหนีหัวซุกหัวซุน บารมีเช่นนี้ เขาชั่วชีวิตก็ไล่ตามไม่ทัน
“ของที่ท่านผู้ยิ่งใหญ่ต้องการ!”
เจ้านิกายมหาเร้นลับขมวดคิ้ว ท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นในฐานะอัจฉริยะแห่งยุคจากดินแดนเบื้องบน ของในดินแดนเบื้องล่างยากที่จะทำให้เขาพอใจได้ แต่ขุมกำลังต่างๆ ครอบครองดินแดนหนึ่งมาหลายหมื่นปี บางทีอาจจะมีของวิเศษที่หาได้ยากก็เป็นได้
ในชั่วขณะหนึ่ง เขากลับลังเลขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง เสียงอันเฉยเมยดังขึ้นในใจของเขา เป็นเสียงของเยี่ยอู๋ซวง
“ขอรับ!”
เจ้านิกายมหาเร้นลับพยักหน้าซ้ำๆ แล้วจึงมองไปยังทุกคน กล่าวข้อเรียกร้องบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ล้วนเป็นของวิเศษที่เยี่ยอู๋ซวงต้องการ ในจำนวนนั้นมีบางอย่างที่ล้ำค่าและหายากอย่างยิ่ง ในดินแดนเบื้องบนบางทีอาจจะหาได้ แต่เยี่ยอู๋ซวงบังเอิญไม่มี ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับดินแดนเบื้องล่างว่าจะมี
แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่เยี่ยอู๋ซวงต้องการ แต่เป็นสิ่งที่ต้องใช้กับอวิ๋นชิง
“จะต้องทำให้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นพอใจอย่างแน่นอน!”
ทุกคนสีหน้าดีใจ พวกเขาไม่กลัวว่าจะมีเงื่อนไข กลัวแต่ว่าเยี่ยอู๋ซวงจะไม่ยอมพบพวกเขา หากสามารถพบได้สักครั้ง ทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ได้ แค่ของวิเศษบางอย่างจะนับเป็นอะไรได้?
ในไม่ช้า ทุกคนก็จากไปอย่างมีความสุข
“แก้ไขได้แล้ว!”
เมื่อเห็นทุกคน เจ้านิกายมหาเร้นลับก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา
แม้ว่าเรื่องราวจะค่อนข้างจะวุ่นวาย แต่ในที่สุดก็แก้ไขได้อย่างสมบูรณ์แบบ และยังได้สร้างชื่อเสียงให้กับนิกายมหาเร้นลับอีกด้วย
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขุมกำลังในแดนบูรพาสวรรค์ ใครจะกล้าดูแคลนและยั่วยุนิกายมหาเร้นลับ?
ขุมกำลังระดับสุดยอดก็ไม่ได้
“ตั้งแต่นี้ไป นิกายมหาเร้นลับก็จะผงาดขึ้นมาอย่างเป็นทางการแล้ว!”
ข้างๆ เหล่าผู้อาวุโสจำนวนมากต่างก็ดีใจอย่างบ้าคลั่ง
“กลับกันเถิด!”
เจ้านิกายมหาเร้นลับหัวเราะ
...
อีกด้านหนึ่ง ยอดเขาสังสารวัฏ
เต๋าแห่งสังสารวัฏ อันน่าสะพรึงกลัวได้เต็มไปทั่วฟ้าดินนี้แล้ว เงาของวงล้ออันกว้างใหญ่ปรากฏขึ้น ในนั้นมี หกวิถีแห่งสวรรค์ บรรจุสรรพสิ่งในหมื่นโลก ชีวิตและความตาย, กาลอวกาศ, การสร้างสรรค์, การทำลายล้าง และอื่นๆ ล้วนบรรจุอยู่ในนั้น
นี่คือสัจธรรมแห่งสังสารวัฏ
เยี่ยอู๋ซวงนั่งขัดสมาธิ กำลังเข้าใจรอยเต๋าของมหาจักรพรรดิ ก็เพราะเหตุนี้ เขาจึงได้ขี้เกียจที่จะลงมือ เพียงแค่ตวาดไล่ศัตรูไป
หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาคงจะยื่นฝ่ามือออกไปนานแล้ว
ในตอนนี้ ที่หน้าอกของเยี่ยอู๋ซวง มีกลุ่มแสงที่สว่างไสวอย่างยิ่งกำลังส่องแสงอยู่ ราวกับดวงตะวัน นั่นคือกระดูกจอมราชันย์ กำลังปะทุพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา พลังของเคล็ดวิชาจอมราชันย์ทำงาน กำลังสะท้อนกับรอยเต๋าของมหาจักรพรรดิสังสารวัฏ
เคล็ดวิชาจอมราชันย์สามชนิดของจักรพรรดิสวรรค์ ในจำนวนนั้นชนิดที่สองก็คือเคล็ดวิชาสังสารวัฏ
เคล็ดวิชาจอมราชันย์ที่เกิดใหม่ครั้งที่สองนี้น่ากลัวเพียงใด?
ระดับสูงสุดไม่ด้อยไปกว่ามหาเต๋าของมหาจักรพรรดิสังสารวัฏเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้ถูกเยี่ยอู๋ซวงนำมาใช้เข้าใจรอยเต๋าแห่งสังสารวัฏ
วิถีแห่งสังสารวัฏสองชนิด แม้จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่โดยพื้นฐานแล้วล้วนอยู่ในขอบเขตของมหาเต๋าแห่งสังสารวัฏ ย่อมมีจุดร่วมกันอยู่บ้าง เยี่ยอู๋ซวงจึงได้เรียนรู้จากสิ่งหนึ่งแล้วเข้าใจถึงสิ่งอื่น อาศัยมันเข้าใจรอยเต๋าแห่งสังสารวัฏ
ประกอบกับความเข้าใจในเต๋าของเยี่ยอู๋ซวงที่ไร้ผู้ใดเปรียบในอดีตและปัจจุบัน อาจกล่าวได้ว่าได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล การเข้าใจรอยเต๋าแห่งสังสารวัฏกำลังก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว นอกร่างกายได้ปรากฏเจตนาแห่งสังสารวัฏอันเข้มข้นขึ้นมาแล้ว
และ ยังมีเงาของมหาเต๋าจางๆ ปรากฏขึ้นมาอีกด้วย
ก็คือมหาเต๋าแห่งสังสารวัฏนั่นเอง
...