บทที่ 2 - สู่กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง

◉◉◉◉◉

"ฟิ้ว... บึ้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้งหน้าต้นโกงกางยารุคิมังหมายเลข 27 ลำแสงสีเหลืองสองสายพุ่งผ่านเจียงหลินและคิซารุไปด้วยความเร็วที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า ทั้งคู่ต่างเป็นผู้ครอบครองผลแสง ทำให้มีความเร็วและท่า "ลูกเตะความเร็วแสง" ที่เหมือนกันทุกประการ

"เหมือนกันเปี๊ยบเลยนะ!"

คิซารุส่ายหัวไปมาพลางมองเจียงหลินตรงหน้าอย่างสงสัย เขาไม่ได้สนใจเลยว่าลูกเตะของตัวเองทำให้ต้นโกงกางยารุคิมังหมายเลข 27 หักโค่นลงมา

"ความเร็วของนาย ก็เหมือนกับฉันเลยนี่นา!"

เจียงหลินมองคิซารุอย่างขบขัน เขาอยากได้พลังของผลปีศาจมานานแล้ว ในเมื่อตอนนี้สมหวัง ก็ต้องขอโชว์ฟอร์มหน่อย

"เอายังไงดีล่ะเนี่ย! ลำบากจริงๆ เลยน้า!"

คิซารุส่ายหัวเบาๆ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ช่างเถอะ! ในเมื่อนายไม่รู้ว่าเซ็นโทมารุอยู่ไหน งั้นฉันไปก่อนล่ะ"

คิซารุค่อยๆ วางขาซ้ายลง จากนั้นก็หันหลัง เอามือล้วงกระเป๋า แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

"สมแล้วที่เป็นคิซารุจอมชิล แม้จะเจอคนที่มีพลังผลปีศาจเหมือนกันเป๊ะๆ ก็ยังไม่มีความคิดที่จะสืบสาวราวเรื่องต่อ"

เจียงหลินถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคิซารุจากไป ถึงแม้เขาจะมีพลังของผลแสงแล้ว แต่ก็เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ เรื่องความชำนาญย่อมเทียบกับคิซารุไม่ได้แน่นอน

การที่คิซารุยอมถอยไป ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเจียงหลิน

"พลเอกคิซารุนี่ก็ทำเกินไปหน่อยนะ ไม่ใช่แค่เตะต้นโกงกางหัก แต่ยังเตะเรือรบจมไปลำหนึ่งด้วย"

ทหารเรือที่ยืนอยู่บนที่สูงมองดูต้นโกงกางยารุคิมังที่ล้มลงอย่างรวดเร็ว พลางบ่นอุบอิบด้วยความทึ่ง แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า คนที่เตะต้นไม้หักคือคิซารุจริง แต่คนที่เตะเรือรบจมคือเจียงหลินต่างหาก

เนื่องจากถนนที่พวกเขาอยู่ไม่มีคน และทหารเรือก็อยู่ค่อนข้างไกล จึงแทบไม่มีใครสังเกตเห็นปัญหาที่นี่ ยกเว้นแต่สแครชเมน อาพู ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกตั้งแต่แรก

"เฮ้... นั่นน่ะเหรอพลเอกของกองทัพเรือ? แล้วคนที่สู้กับเขานั่นใครกัน? ใช้พลังของคิซารุได้ด้วยเหรอ? น่าสนใจนี่ เดี๋ยวไปจัดการกับคิซารุก่อน แล้วค่อยมาคุยกับนายหน่อยดีกว่า!"

อาพูโอบไหล่ลูกน้องพลางมองลงไปข้างล่างอย่างสนใจ หลังจากคิซารุจากไป เจียงหลินก็รีบออกจากถนนทันที สถานที่ที่เขาอยากไปมากที่สุดในตอนนี้ก็คือที่ที่ลูฟี่อยู่... เกาะหมายเลข 12

ในป่าของเกาะหมายเลข 12 ลูฟี่และพรรคพวกกำลังเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็มาขวางหน้าพวกเขาไว้ เจ้าคนพุงพลุ้ยคนนี้ปรากฏตัวขึ้นมาปุ๊บ ก็ทำเอานามิและคนอื่นๆ ตกใจจนต้องยกอาวุธขึ้นมาทันที

"แกเป็นใครน่ะ!"

ลูฟี่เบิกตากลมโต มองเจ้าคนตรงหน้าอย่างตกใจ

"เขาคือแปซิฟิสต้า แบบจำลองของเจ็ดเทพโจรสลัด บาโซโลมิว คุมะ"

ในขณะที่ลูฟี่หันไปหาคำตอบจากเพื่อนๆ ร่างของเจียงหลินก็วูบเข้ามา ยกนิ้วชี้ไปที่ "บาโซโลมิว คุมะ" ตรงหน้าแล้วยิงลำแสงสีเหลืองเจิดจ้าออกไป

"โอ้... นี่มัน... ลำแสง!"

ดวงตาของลูฟี่กับช็อปเปอร์เป็นประกายวิบวับทันที สายตาที่พวกเขามองเจียงหลินเปลี่ยนไปในบัดดล

"บึ้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับกลุ่มควันที่บดบังทัศนวิสัยปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงหลิน

หลังจากโดนแรงกระแทกมหาศาล ร่างของแปซิฟิสต้าก็กระเด็นออกจากกลุ่มควัน ลอยไปกระแทกกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่อย่างจัง

"จัดการได้แล้วเหรอ?"

นามิเดินเข้ามาดูอย่างสงสัย เมื่อมองเห็นเรือนร่างอันบอบบางของนามิ เจียงหลินก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที นี่คือหนึ่งในสาวสวยที่สุดในวันพีซเลยนะ รูปถ่ายชุดว่ายน้ำของเธอคงมีแฟนวนพีซไม่กี่คนหรอกที่จะอดใจไหว

"ยัง! แต่ฉันจัดการเขาได้!"

เจียงหลินตั้งใจจะโชว์ฝีมือต่อหน้าลูฟี่ เขาไม่รอให้แปซิฟิสต้าลุกขึ้นมาก็เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง แสงสีเหลืองเจิดจ้าสว่างวาบออกจากปลายนิ้วของเขา พุ่งตรงไปยังร่างของแปซิฟิสต้าที่ยังคงติดอยู่กับต้นไม้

"บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องจากหน้าของเจียงหลิน การโจมตีที่ทั้งรวดเร็วและรุนแรงทำให้ลูฟี่ที่อยู่ด้านหลังถึงกับตาค้าง

"ฉันตัดสินใจแล้ว! ฉันจะให้เขามาเข้ากลุ่มกับเรา!"

ลูฟี่มองเจียงหลินตรงหน้าอย่างจริงจัง คำพูดของเขาทำให้นามิ ซันจิ และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

"เอ๋..."

คำประกาศของลูฟี่ทำให้เจียงหลินที่กำลังออกแรงสู้ยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้ว่าเป้าหมายของเขาสำเร็จแล้ว ในเมื่อได้เกิดใหม่ในโลกวันพีซ ก็ต้องเป็นชายของราชาโจรสลัดให้ได้... ไม่สิ! ต้องเป็นราชาโจรสลัด! ถึงจะเป็นราชาโจรสลัดไม่ได้ การได้เป็นพี่น้องร่วมทางกับตัวเอกอย่างลูฟี่ เป็นเหมือนดั่งราชานรกเรย์ลี่ ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลย

ไม่ว่าจะอย่างไร การเข้าร่วมกลุ่มของลูฟี่ก่อน ถือว่ามีแต่ได้ไม่มีเสียสำหรับเจียงหลิน

"ฟิ้ว..."

"ฟิ้ว..."

ลำแสงเจิดจ้าสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้าของหมู่เกาะชาบอนดี้ ลำแสงสีเหลืองสลับขาวพุ่งไปมาระหว่างเจียงหลินกับแปซิฟิสต้า ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหลินจงใจยื้อเวลาเพื่อแสดงให้ลูฟี่ดู แค่แปซิฟิสต้าตัวเดียว เขาใช้เวลาไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเศษเหล็กได้แล้ว

"เกียร์สอง!"

ลูฟี่ยันมือกับพื้น เปิดใช้งานเกียร์สอง

"ฉันมาช่วย!"

ลูฟี่ตัวแดงก่ำ มีควันสีขาวลอยออกมาจากตัว พุ่งเข้ามาอยู่ข้างๆ เจียงหลิน

"วิชาสามดาบ!"

"ขาปีศาจ!"

"ยางยืด... ยางยืด!"

หลังจากลูฟี่เริ่มเคลื่อนไหว ซันจิกับโซโลก็พุ่งตามเข้ามา

"เพลงดาบหกร้อยสังสาร...!"

"ลูกเตะเนื้อแกะ...!"

"เจ็ท...ปืนใหญ่!"

ด้วยความช่วยเหลือของลูฟี่และพรรคพวก เจียงหลินที่ได้เปรียบอยู่แล้วก็ "ปลดปล่อย" ฝีมือเต็มที่ ฝีเท้าของเขารวดเร็วยิ่งขึ้น

"ยาตะ โนะ คางามิ!"

หลังจากลำแสงนับไม่ถ้วนพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเจียงหลินก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าแปซิฟิสต้า ในตอนนี้ ใบหน้าของเจียงหลินไม่มีแววขี้เล่นอีกต่อไป เห็นได้ชัดว่าหลังจากที่พวกของลูฟี่เข้าร่วม เขาก็ต้องเอาจริงแล้ว

"ลูกเตะความเร็วแสง!"

เจียงหลินยกขาซ้ายขึ้นสูง แสงสีเหลืองเจิดจ้าปรากฏขึ้น เตะเข้าที่ร่างของบาโซโลมิว คุมะ อย่างจัง ด้วยการออกแรงเต็มที่ เขาใช้เพียงลูกเตะเดียวก็ส่งแปซิฟิสต้ากระเด็นออกจากหมู่เกาะชาบอนดี้ไปเลย

"ว้าว! นี่... นี่มัน... ลำแสงเหรอ!"

ดวงตาของลูฟี่เป็นประกายยิ่งกว่าเดิม เขาเดินเข้ามาหาเจียงหลินอย่างตื่นเต้น ยื่นมือขวาออกมาแล้วพูดกับเขาอย่างกระตือรือร้น "โย่ว! มาเข้ากลุ่มกับพวกเราสิ!"

เมื่อเห็นมือขวาที่ยื่นออกมาของลูฟี่ เจียงหลินไม่ลังเลเลยสักนิด เขายื่นมือขวาของตัวเองออกไปจับกับอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น

"นายชื่ออะไร!"

"ดี. เจียงหลิน!"

เจียงหลินยิ้มพลางเอ่ยปาก เขาอยากจะเติม "ดี" เข้าไปในชื่อของตัวเองมานานแล้ว ในที่สุดความฝันของเขาก็เป็นจริง

"งั้นเหรอ! ฉันมังกี้ ดี. ลูฟี่! ยินดีต้อนรับนะ!"

ลูฟี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เขาคงไม่คาดคิดว่า ชายที่สืบทอดเจตจำนงแห่ง "ดี" เหมือนกับเขาคนนี้ จะนำการเปลี่ยนแปลงแบบไหนมาสู่ตัวเขาและโลกของโจรสลลัดแห่งนี้

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]