บทที่ 1 บัณฑิตจอหงวนแห่งเวหาบรรพต, ระบบลงชื่อ
บทที่ 1 บัณฑิตจอหงวนแห่งเวหาบรรพต, ระบบลงชื่อ
บทที่ 1 บัณฑิตจอหงวนแห่งเวหาบรรพต, ระบบลงชื่อ
คุนหลุน
ณ ตำหนักในอันโอ่อ่าตระการตาแห่งเวหาบรรพต
เด็กหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องกลาง ทุกคนต่างสำรวมกิริยา บรรยากาศเงียบสงัด
ที่เป็นเช่นนี้เพราะไม่ไกลจากพวกเขา คือที่นั่งของเหล่าผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจกว่าสิบคน และเจ้าสำนักแห่งเวหาบรรพต
พวกเขาเหล่านี้ผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มข้นมาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม จนได้รับสิทธิ์ในการเข้าร่วมสำนักเวหาบรรพต
อนาคตและการคงอยู่ของพวกเขา ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสที่อยู่เบื้องหน้านี้
หากโชคดีเป็นที่โปรดปรานของผู้อาวุโสท่านใด รับไว้เป็นศิษย์ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด
แต่หากโชคร้ายไม่ถูกเลือก ถูกส่งไปยังหน่วยงานต่างๆ เช่น หอ เรือน หรือตำหนัก เพื่อทำงานรับใช้ ก็คงต้องนั่งตบยุงไปชั่วชีวิต หมดหวังที่จะได้เป็นเซียน
เด็กหนุ่มสาวทีละคนถูกผู้อาวุโสและเจ้าเรือนต่างๆ เลือกรับเป็นศิษย์
ผู้อาวุสอร่างท้วมที่นั่งอยู่ทางซ้ายสุดเหลือบมองคัมภีร์รายชื่อ ก่อนจะเอ่ยนามหนึ่งขึ้นมา:
“หานเฉิง”
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มรูปงามสง่าในอาภรณ์บัณฑิตก็ก้าวออกจากแถว
ชุดยาวสีขาวนวลของเขาสะอาดสะอ้านปราศจากฝุ่นผง เช่นเดียวกับดวงตาที่ขาวดำกระจ่างใสคู่นั้น
“ศิษย์อยู่นี่ขอรับ!”
ในที่ประชุม สายตาคมปานดาบของผู้อาวุโสหลายคนกวาดมองสำรวจเขาขึ้นลง ก่อนจะหันไปสบตากัน แลกเปลี่ยนสายตา แล้วส่ายหน้ากันเป็นพัลวัน
เห็นได้ชัดว่านี่หมายถึง ‘ไม่ได้เรื่อง’
ผู้ที่นั่งบนอาสนะประธานคือเจ้าสำนักแห่งเวหาบรรพต ปรมาจารย์หานซู่ แม้มีผมขาวโพลน แต่ใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์ราวชายหนุ่ม ทั้งยังหล่อเหลางดงามยิ่งนัก เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดยอมรับหานเฉิงเป็นศิษย์ เขาจึงเอ่ยปากขอความเห็นใจ:
“ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน หานเฉิงผู้นี้คือบัณฑิตจอหงวนของแคว้นซ่ง เป็นหนึ่งในหมื่นยอดอัจฉริยะหนุ่ม พวกท่านลองพิจารณาดูอีกครั้งเถิด?”
“ท่านเจ้าสำนัก มิใช่ว่าผู้ชราจู้จี้ แต่รากฐานของเด็กคนนี้นับว่าย่ำแย่เกินไปจริงๆ”
“ใช่แล้ว ช่วยไม่ได้จริงๆ ช่วยไม่ได้”
เหล่าผู้อาวุโสต่างส่ายหน้าถอนใจอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดยินยอมรับหานเฉิงเป็นศิษย์
อย่าว่าแต่บัณฑิตจอหงวนเลย ต่อให้เป็นองค์หญิงหรือองค์ชายของแคว้นใด หากรากฐานไม่ดี พวกเขาก็จะปฏิบัติเช่นเดียวกัน ปฏิเสธอย่างไร้ข้อแม้!
ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรนั้นมีจำกัด
ไม่มีผู้ใดยินดีจะสูญเสียมันไปกับคนไร้ค่า
สายตาสมเพชเวทนามากมายจับจ้องมาที่ร่างของหานเฉิง
ปรมาจารย์หานซู่ขมวดคิ้วครุ่นคิด นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ที่วางแขนหยกขาวของอาสนะ ในที่สุดก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา:
“หานเฉิง รากฐานของเจ้าก็ช่าง... เอาเช่นนี้แล้วกัน เจ้าไปทำงานที่หอคัมภีร์เถิด ผู้เฒ่าโม่จะสอนเจ้าเองว่าต้องทำสิ่งใดบ้าง”
“...”
ถูกส่งไปเป็นศิษย์รับใช้ที่หอคัมภีร์อย่างนั้นหรือ?
หานเฉิงที่ยืนอยู่เบื้องล่างเผยแววแห่งความจนใจออกมา
เมื่อข้ามภพมายังโลกใบนี้ เขายังนึกว่าด้วยความสามารถและรากฐานของตน จะต้องพลิกชะตาดุจปลาหลีกระโดดข้ามประตูมังกร กลายเป็นเซียนบรรลุเต๋าได้สำเร็จ... กลับคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
ในกลุ่มผู้ที่มาคัดเลือกครั้งนี้ เกือบทั้งหมดล้วนถูกผู้อาวุโสรับเป็นศิษย์
มีเพียงเขาคนเดียว ที่กลายเป็นศิษย์รับใช้แห่งหอคัมภีร์
บัณฑิตจอหงวนไปเป็นศิษย์รับใช้ในหอคัมภีร์...
คงเป็นเพราะเหตุผลที่เขาพอจะอ่านออกเขียนได้กระมัง
“หานเฉิงขอน้อมรับคำสั่ง”
ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก
สีหน้าของหานเฉิงยังคงสงบนิ่ง เขาประสานมือคารวะ แสดงความขอบคุณต่อเจ้าสำนักอย่างครบถ้วนตามธรรมเนียม
ท่วงท่าเช่นนี้ในสายตาของทุกคน ช่างดูไม่ยินดียินร้ายต่อลาภยศสรรเสริญเสียจริง
ผู้อาวุโสสองสามคนเผยสีหน้าเสียดายออกมาเล็กน้อย
แต่สัจธรรมของโลกนี้มีเพียงการเจียระไนหยกงาม ไม่มีใครเสียเวลาเจียระไนหินเลว พวกเขาจึงไม่เอ่ยปากรั้งไว้
นี่คือวาสนาของแต่ละคน มิอาจฝืนได้
“ศิษย์น้องท่านนี้ โปรดตามข้ามาเถิด”
ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาเบื้องหน้า นำทางหานเฉิงออกจากตำหนักใน
หานเฉิงเดินตามเขาไป ยังไม่ทันถึงประตู พลันมีเสียงจักรกลอันกึกก้องดังขึ้นในหัว:
“ติ๊ง! ผู้ครอบครองเปิดใช้งานระบบลงชื่อสำเร็จ!”
“ต้องการลงชื่อ ณ ที่นี้หรือไม่?”
“...?”
ร่างของหานเฉิงแข็งทื่อ ตะลึงงันไปในทันที
ระ-ระบบ?
ในชาติก่อน เขาเป็นหนอนหนังสือนิยายออนไลน์ตัวยง!
มีหรือจะไม่รู้ว่าระบบคืออะไร?!
นี่มันนิ้วทองคำของผู้ข้ามภพที่ต้องมีติดตัวไม่ใช่หรือ!
เวลาผ่านไปหลายปี หานเฉิงนึกว่าตนเองคงไม่มีวาสนาเช่นนี้แล้ว
กลับคาดไม่ถึงว่า ในที่สุดช่วงเวลานี้ก็มาถึงจนได้
“ศิษย์น้อง เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ?”
ศิษย์หนุ่มที่นำทางอยู่ด้านหน้าเห็นหานเฉิงหยุดชะงักฝีเท้าจึงเอ่ยถาม
“ไม่มีอันใดขอรับ รบกวนศิษย์พี่นำทางต่อ”
หานเฉิงได้สติกลับคืนมา ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ
“ได้” ศิษย์หนุ่มพยักหน้า
หานเฉิงเดินตามหลังเขาไป พร้อมกับรีบสอบถามในใจอย่างรวดเร็ว:
“ระบบ การลงชื่อของเจ้ามีข้อกำหนดเรื่องสถานที่หรือไม่?”
“ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน: ผู้ครอบครองสามารถลงชื่อได้ในทุกสถานที่ ยิ่งสถานที่ลงชื่อมีความพิเศษมากเท่าใด รางวัลที่ได้รับก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น!”
เรียบง่ายและชัดเจน
หานเฉิงเข้าใจในบัดดล ฉวยโอกาสที่ยังไม่ได้ออกจากตำหนักใน เขาสั่งกับระบบทันที: “ข้าต้องการลงชื่อที่นี่”
“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้ครอบครองลงชื่อสำเร็จ ได้รับ 《คัมภีร์วิชาพื้นฐานแห่งเวหาบรรพต: เคล็ดวิชากระบี่เหิน》”
อย่างไรเสียศิษย์รับใช้ก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ทำเนียบศิษย์อย่างเป็นทางการ
ย่อมไม่อาจบำเพ็ญเพียรวิชาเซียนได้เช่นเดียวกับศิษย์ในที่ได้รับการยอมรับ
การที่หานเฉิงลงชื่อได้คัมภีร์วิชาพื้นฐานมาหนึ่งเล่มในตอนนี้ เท่ากับว่าได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าศิษย์คนหนึ่งแล้ว
“เหล่าผู้อาวุโสล้วนบอกว่ารากฐานข้าย่ำแย่เกินไป ต่อให้มีคัมภีร์วิชานี้ ก็คงฝึกปรือไปไม่ได้ความอันใด”
หานเฉิงคิดในใจอย่างผิดหวังเล็กน้อย แต่แล้วก็พลันนึกถึงระบบขึ้นมาได้:
“ในเมื่อมีระบบลงชื่อนี้อยู่กับตัว ต่อให้พรสวรรค์จะย่ำแย่เพียงใด ย่อมต้องมีหนทางแก้ไข! ไม่จำเป็นต้องกังวลไปโดยใช่เหตุ”
หานเฉิงตรวจสอบเคล็ดวิชากระบี่เหินในมิติของระบบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสงบลง
เขาเดินตามศิษย์หนุ่มแห่งเวหาบรรพตไปตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงหอคัมภีร์