บทที่ 145 การต่อสู้อันดุเดือด ทูตระดับสี่!

ซูเฉิงกวาดสายตามองรอบๆ สถานที่เกิดเหตุ ยืนยันว่าไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคน

ผลการทดลองอาวุธและวิชายุทธ์ครั้งนี้ ทำให้เขารู้สึกพอใจอย่างมาก

ความอึดอัดในใจเขา ถูกขับไล่ออกไปไม่น้อย

เพราะเขาได้ยืนยันแล้วว่า แม้ไม่ใช้วิธีการอื่นใด แค่อาศัยวิชาหอกเพียงอย่างเดียว ตัวเขาก็มีความสามารถในการต่อสู้กับกลุ่มนักยุทธ์ระดับสามได้แล้ว

บางที หากเผชิญหน้ากับนักยุทธ์ระดับสี่ ก็อาจจะลองประลองฝีมือกันดูได้เรื่องทั้งหมด

แต่ตอนนี้ยังไม่พบนักยุทธ์ระดับสี่ที่จะทดลองต่อสู้ด้วย

ไม่สิ

บางที ข้างหน้าอาจจะมี

ทูตที่อยู่ด้านหลังก็เป็นนักยุทธ์ระดับสามแล้ว คนที่อยู่ข้างหน้าจะแย่กว่านั้นได้อย่างไร?

ด้วยความคาดหวัง ซูเฉิงก้าวเดินอย่างสบายๆ มุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกต่อไป

ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เป็นความสมัครใจของเขาเอง

......

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง

ระหว่างนั้น สองข้างทางของอุโมงค์ยังคงเต็มไปด้วยภาชนะโปร่งใสนานาชนิด

แต่ซากที่แช่อยู่ในน้ำยาเหล่านั้น ไม่ได้เป็นสุนัขพื้นเมืองขนทองเหลืองอย่างที่เห็นก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่มีสัตว์หรืออสูรชนิดอื่นๆ เพิ่มขึ้น

กลิ่นอายประหลาดยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ซูเฉิงได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากด้านหน้า

รวมถึงเสียงสบถด่าอย่างไม่หยุด

"หลอกลวง! ทั้งหมดเป็นการหลอกลวง!"

"จักรวรรดิหลงอู่ ไม่มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่าง!"

"พวกหลอกลวงทั้งนั้น!"

สัตว์ศักดิ์สิทธิ์?

ซูเฉิงสงสัยในใจ

พลังของหน้ากากเงามืดไร้รูปและรองเท้าบู๊ตพันหนึ่งการเปลี่ยนแปลงถูกเปิดใช้งานพร้อมกัน

ซ่อนกลิ่นลมปราณเอาไว้ แล้วเข้าใกล้ต้นกำเนิดของเสียง

ปลายอุโมงค์ มีห้องโถงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ภายในห้องโถง มีจอขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายจอ

บนจอมีกราฟและข้อมูลต่างๆ เลื่อนขึ้นลง

ส่วนในห้องโถง มีกลุ่มคนสวมเสื้อกาวน์สีขาว เหมือนนักวิทยาศาสตร์ชาวจักรวรรดิ

แต่คนเหล่านี้ ตอนนี้กลายเป็นศพไปทุกคนแล้ว

และคนที่ฆ่าพวกเขา คือทูตวัยกลางคนที่กำลังถืออาวุธรูปวงล้อคนหนึ่ง

บนอาวุธยังมีเลือดหยดลงมาไม่หยุด

มืออีกข้างของทูต กำลังถือสุนัขพื้นเมืองขนทองเหลืองที่กำลังจะตายตัวหนึ่ง

มันเหมือนกับที่อยู่ในเครื่องมือด้านนอกทุกประการ

ถ้านี่เป็นการทดลองโคลนจริงๆ แล้วล่ะก็ สุนัขตัวนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็น่าจะเป็นต้นแบบที่ถูกนำมาโคลน

"น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจ!"

ทูตสีหน้าบึ้งตึง ด่าสุนัขพื้นเมืองไม่หยุด

ทำให้ซูเฉิงที่แอบดูอยู่รู้สึกงงมาก

ทำไมคนผู้นี้ถึงด่าสุนัขตัวเล็กๆ อย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น?

และเมื่อกี้เขาพูดถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นเรื่องอะไรกัน?

เอาล่ะ ไม่สนแล้ว ยิงธนูใส่เขาสักดอกก่อน

ซูเฉิงนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองยังมีท่าหนึ่งที่ยังไม่ได้ทดลอง

นั่นคือวิชายุทธ์ดั้งเดิมระดับ A: ศรไร้เงาดับสูญ

【คำอธิบายวิชายุทธ์: วิชาธนูดั้งเดิมประเภทธนู เปลี่ยนลมหายใจเป็นศรไร้เสียง ลอบสังหารเป้าหมาย】

ตอนนี้ทูตผู้นี้มีความสนใจอยู่ที่ตัวสุนัข เป็นโอกาสอันดีในการลอบโจมตี

ซูเฉิงจึงง้างธนูขึ้นทันที ยิงศรดอกหนึ่งไปที่ทูต

"ฟู้วววว~~~"

แตกต่างจากศรอื่นๆ ศรไร้เงาดับสูญไม่มีเสียงดังเลย

เหมือนสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน เงียบกริบ พุ่งไปที่ต้นคอด้านหลังของทูต

แต่ในตอนที่ศรกำลังจะแทงถูก ทูตกลับรู้สึกได้

ร่างกายขยับหลบ หลีกเลี่ยงจุดสำคัญที่ต้นคอ

อย่างไรก็ตาม ลูกศรยังคงปักเข้าที่แผ่นหลังของเขา

"อึก!"

ท่ามกลางเสียงครางอึกอัก อาวุธรูปวงล้อในมือเขาถูกขว้างออกไป

หมุนเหมือนจานบิน พุ่งมาทางตำแหน่งที่ซูเฉิงอยู่

ซูเฉิงนึกถึงชื่อของอาวุธนี้ได้ทันที

วงล้อสงคราม!

อาวุธชนิดหนึ่งที่นักยุทธ์ประเทศแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ชื่นชอบ

สามารถใช้ในการต่อสู้ระยะประชิด และยังใช้เป็นอาวุธระยะไกลได้อีกด้วย

เหมือนตอนนี้

วงล้อสงครามที่ถูกขว้างออกมา เหมือนอาวุธลับที่มีคมโดยรอบ ส่งเสียงแหลมสะท้อนหู พุ่งด้วยพลังฆ่าล้างเต็มเปี่ยมมาที่ตำแหน่งของซูเฉิง

เห็นได้ชัดว่า ทูตผู้นี้เป็นผู้เชี่ยวชาญ

ในขณะที่หลบพ้นจุดอันตราย ยังสามารถโต้กลับได้ทันที

และยังระบุตำแหน่งของซูเฉิงได้อย่างแม่นยำ

"ติ๊ง!"

ซูเฉิงยกธนูดวงดาวทำลายจันทราขวางไว้ตรงหน้าอก รับวงล้อสงครามไว้ได้อย่างหวุดหวิด

แต่วงล้อสงครามกลับเหมือนใส่แบตเตอรี่เอาไว้ ยังคงหมุนไม่หยุด

ทุกครั้งที่หมุนครบรอบ ซูเฉิงจะรู้สึกถึงพลังที่ส่งมาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน

สั่นจนแขนของเขาชา เกือบจะจับธนูไม่อยู่

ระดับสี่!

อย่างน้อยจากพละกำลัง ทูตผู้นี้มีความแข็งแกร่งระดับสี่!

เทียบกับกลุ่มทูตระดับสามที่เจอก่อนหน้านี้ ไม่อยู่ในระดับเดียวกันเลย

ไม่คิดว่า ความปรารถนาของซูเฉิงจะเป็นจริง ได้พบกับนักยุทธ์ระดับสี่จริงๆ

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาปะทะกับนักยุทธ์ระดับสี่

แต่ในใจกลับไม่มีความหวาดกลัว มีแต่ความตื่นเต้นเต็มเปี่ยม

ตอนนี้ การหมุนของวงล้อสงครามหยุดลงแล้ว

ซูเฉิงเคลื่อนไหวเท้า ออกจากตำแหน่งเดิมทันที

จากเงามืดอีกจุดหนึ่งนอกห้องโถง ยิงธนูอีกดอกไปที่ทูตระดับสี่

เนื่องจากไม่ใช่การลอบโจมตี แต่เป็นการต่อสู้อย่างเปิดเผย

ดังนั้นท่าที่ใช้จึงเปลี่ยนจากศรไร้เงาดับสูญเป็นศรสายฟ้าทะลวงนภา

"วื้ดดด——"

ลูกศรเหมือนสายฟ้า พุ่งใส่ทูต

"ฮึ! แค่นักธนูเท่านั้น!"

ทูตแค่นเสียงหึ พร้อมสีหน้าดูแคลน

ยกมือขึ้น วงล้อสงครามที่อยู่ไกลพุ่งกลับมาทันที

ตั้งขึ้นมา กลายเป็นโล่กลมรับลูกธนูดอกนั้นไว้

"ติ๊ง!"

ศรสายฟ้าทะลวงนภาไม่สามารถทะลุวงล้อสงครามได้ แสดงให้เห็นถึงคุณภาพที่สูงของอาวุธ และความแข็งแกร่งที่มากของทูต

แต่ทูตก็พบอย่างรวดเร็วว่า นักธนูที่ซ่อนตัวอยู่ได้เปลี่ยนตำแหน่งอีกครั้ง

และครั้งนี้ ยิงธนูมาถึงเก้าดอกติดต่อกัน

"แค่เล่นตลก!"

ทูตยังคงแสดงสีหน้าดูแคลน

ขว้างวงล้อสงครามในมือออกไป

ระหว่างทาง ทำลายลูกธนูทั้งเก้าดอกจนแตกกระจาย

แล้วมองไปที่นอกห้องโถงด้วยสายตาเย็นชา "ประมาทจนโดนลูกธนูของเจ้าดอกหนึ่ง แล้วคิดว่าตัวเองเก่งขึ้นมาแล้วหรือ?

ไม่ว่าเจ้าจะยิงกี่ดอก ก็ไม่มีทางทำอันตรายอะไรฉันได้

อยู่ดีๆ ออกมายอมตายเถอะ"

ในวินาถัดมา มีแสงสีฟ้าน้ำแข็งสายหนึ่งพุ่งเข้ามาในดวงตาของทูต

ทุกที่ที่แสงสายนั้นผ่านไป พื้นจะเกิดเป็นทางน้ำแข็งแข็งตัว

เมื่อมองดูให้ชัด ก็เห็นว่าเป็นร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีฟ้าน้ำแข็ง สวมหน้ากากสีดำ ถือดาบยาว

นอกจากวิชาธนู ยังใช้วิชาดาบได้อีก?

ทูตมีสีหน้าประหลาดใจ

แต่การเคลื่อนไหวของมือกลับไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด

วงล้อสงครามในมือ พุ่งไปที่ผู้มาใหม่

แต่สิ่งที่แปลกคือ วงล้อสงครามกลับทะลุผ่านร่างของผู้มาใหม่ไป

ในวินาถัดมา ซูเฉิงปรากฏตัวพร้อมดาบอยู่ด้านหลังทูต

ร่างของทูต ถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง

นี่คือวิชายุทธ์ดั้งเดิมระดับ A ที่ซูเฉิงไม่ได้ใช้มานาน — กระบวนท่าตัดหุบเหวน้ำแข็งกักฝุ่น!

ต้องบอกว่า ยังคงใช้ได้ดีเหมือนเดิม

แต่พอซูเฉิงเพิ่งหันหลัง มองไปที่รูปปั้นน้ำแข็ง

กลับพบว่า ทูตในรูปปั้นน้ำแข็งมีรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากการแช่แข็งเลย

อันตราย!

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในใจซูเฉิง ร่างกายก็ถอยหลังอย่างรวดเร็ว

และในวินาถัดมา พลังอันรุนแรงระเบิดออกจากร่างของทูต

ทำให้น้ำแข็งที่หุ้มร่างแตกกระจาย

เศษน้ำแข็งที่แตกกระจายนับไม่ถ้วน เหมือนอาวุธลับนับร้อย พุ่งไล่ตามซูเฉิงที่กำลังถอยหลังไป

เห็นได้ชัดว่า ทูตผู้นี้ใช้น้ำแข็งของซูเฉิงเป็นอาวุธของตัวเอง

สมกับเป็นนักยุทธ์ระดับสี่ มีวิธีการมากมายจริงๆ!

นี่เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด!

แต่ความรู้สึกของซูเฉิงกลับตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ!

ในที่สุดก็มีคู่ต่อสู้ที่ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อแล้ว!

เมื่อเห็นว่าเศษน้ำแข็งเหล่านั้นกำลังจะแทงเข้าร่างของซูเฉิง

ซูเฉิงก็เก็บดาบหยิบหอก ทำอย่างรวดเร็วในคราวเดียว

ในวินาถัดมา หอกปีศาจกินวิญญาณแห่งรัตติกาลก็ปรากฏในมือเขา

"โอ้วว——"

เสียงคำรามของมังกรดังก้องทั่วห้องโถง

เมื่อมังกรยักษ์สีดำปรากฏในอากาศ สีหน้าของทูตก็ไม่สงบอีกต่อไป!

"นี่- นี่มันอะไรกัน?!"

(จบบท)