jk 5

บทที่ 5: ความสามารถของระบบ และ ยามาโตะ

แจ็คจ้องมองอินเทอร์เฟซของระบบอย่างตั้งใจ ขณะนี้มีเพียงสองเมนูให้เลือก: การ์ดตัวละคร และ ทักษะ

ทว่า สิ่งที่สะดุดตาเขากลับเป็นตัวอักษร "R" ขนาดใหญ่ที่มุมหน้าจอ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แจ็คกดเข้าไปในเมนู การ์ดตัวละคร

ทันใดนั้น ข้อมูลหลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้น:

ชื่อ: แจ็ค

พลังชีวิต (Constitution): 65 (SR)

ความว่องไว (Agility): 38 (NR)

พละกำลัง (Strength): 62 (SR)

การรับรู้ (Perception): 22 (NR)

จิตตานุภาพ (Willpower): 41 (R)

คำอธิบาย:

(อ้างอิง: ผู้ใหญ่ทั่วไปมีค่าความสามารถแต่ละอย่างอยู่ในช่วง 0-20)

จากนั้นแจ็คก็เปิดแท็บ ทักษะ (Skills) ซึ่งแสดงข้อมูลดังนี้:

แจ็คเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่งตรงช่อง “ผลปีศาจ 2”

มือหนึ่งลูบคางอย่างใช้ความคิด

“ทุกคนรู้ว่ากินผลปีศาจได้แค่ลูกเดียว...แต่ระบบดันมีสองช่อง หมายความว่าชั้นจะกินได้สองลูกเหรอ?”

สมองของแจ็คเริ่มวิ่งฉิว

“หรือเป็นเพราะวิญญาณของชั้นผิดแปลก? ระบบอาจตรวจจับได้ว่าชั้นมายึดร่างนี้ ซึ่งเจ้าของเดิมยังไม่เคยกินผลปีศาจ ระบบเลยเปิดช่องให้เพิ่ม?”

เขาหันกลับไปจ้องตัว "R" บนหน้าจอ

“อ้อ! มันคือระดับนั่นเอง!”

แจ็คยิ้มกว้าง ก่อนพูดออกมาเสียงดัง

“เฮ้ ระบบบอส? อยู่มั้ย? โผล่มาหน่อยสิ!”

...เงียบ

“ระบบพ่อ? ระบบปู่?”

...ยังเงียบ

“ระบบหลาน!”

!!!

สัญลักษณ์ตกใจสามดวงสีเหลืองปรากฏขึ้น

สีหน้าของแจ็คเปลี่ยนทันที

“ไอ้เวร...เรียกเป็นผู้ใหญ่ไม่โผล่ เรียกเป็นรุ่นหลานดันเด้งออกมาทันทีเรอะ?”

เมื่อคลิกที่สัญลักษณ์ ข้อความใหม่ก็โผล่มา:

"ระบบนี้มีไว้เพื่อฝึกฝนโฮสต์ให้กลายเป็น ‘ราชันแห่งท่าเทียบเรือ’ (Dock King) อย่างแท้จริง! ก่อนเริ่มการต่อสู้ ต้องตะโกนว่า 'เอาเรือเข้าไปใกล้!' ทุกครั้ง"

"รางวัลจะถูกแจกตามระดับศัตรูและผลการรบ แม้พ่ายแพ้ก็ยังมีโอกาสได้รับรางวัลปลอบใจ รวมถึงรางวัลหายากในบางกรณี"

หมายเหตุระบบ:

• ค่าสูงสุดของแต่ละสถานะ: 120
• ทักษะมี 5 ระดับ: เริ่มต้น / กลาง / สูง / และสองระดับพิเศษที่มีชื่อเฉพาะ
• หากสถานะใดสถานะหนึ่งถึง 120 และอีกสองสถานะตามไป ระบบจะปลดล็อคการ์ดตัวละครขั้นสูง

สิ้นสุดบทเรียนเบื้องต้น ขอให้เพลิดเพลินกับการเดินทาง! ลาก่อน!

ทันใดนั้น ภาพ "นิ้วกลางยักษ์" ก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ ทำเอาแจ็คสะดุ้งเฮือก

“ระบบบ้านไหนแสดงกริยาแบบนี้กับเด็กแปดขวบ?! ไม่มีความละอายเลยรึไง?!”

แม้จะบ่น แต่ด้วยค่าสถานะ พลังชีวิตระดับ SR ร่างกายของแจ็คก็ฟื้นตัวสมบูรณ์ทันทีที่กลับถึงเกาะโอนิงาชิมะ ไม่ต้องนอนรักษาตัวให้เสียเวลา

“คิงซามะ! แจ็คซามะ!”

ลูกน้องคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน

“ท่านไคโดกลับมาแล้วครับ!”

คิงพยักหน้า แล้วหันไปบอกแจ็ค

“ไปกันเถอะ ต้องรายงานท่านไคโด”

“ครับ...” แจ็คพึมพำอย่างไม่เต็มใจ

บาดแผลจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ทำให้คิงมั่นใจว่าพาแจ็คออกทะเลต่อไม่ได้

แม้แจ็คจะพยายามอ้อนวอน แต่คิงก็ไม่ยอม จึงต้องกลับมาโอนิงาชิมะก่อนกำหนด

ถ้าไม่ให้ฉันสู้ แล้วฉันจะได้ตะโกน ‘เอาเรือเข้าไปใกล้!’ ได้ยังไงวะเนี่ย พี่ชายช่วยเข้าใจหน่อยสิ!

หวังว่าจะเปลี่ยนใจคิงได้หลังเจอไคโด แจ็ครีบวิ่งไปยังห้องของเขา

แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่

ทันใดนั้น...

“โครม!”

เสียงโวยวายดังกระหึ่มมาจากชั้นบน

“ไอ้เด็กเวร! คิดจะทำให้ฉันโมโหใช่มั้ย!”

“ยามาโตะ! แกเป็นลูกฉันนะ! หยุดพฤติกรรมบ้า ๆ นี่ได้แล้ว!”

“โอเด้งโง่นั่นมันตายไปแล้ว!”

“ฉันไม่ใช่ยามาโตะ! ฉันคือโคสึกิ โอเด้งต่างหาก!”

“วิญญาณของโอเด้งไม่มีวันตาย!!”

“หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว! ฉันเป็นพ่อแกนะ!”

“ถ้าฉันรอดได้ ฉันก็คือโอเด้ง!!”

เสียงทะเลาะดังกระหึ่มจนแจ็คต้องเอามือกุมขมับ

ยามาโตะ... ลูกสาวของไคโด... แฟนพันธุ์แท้ของโคสึกิ โอเด้ง

ระดับความคลั่งไคล้ถึงขั้นไร้สติ

มีอะไรดีนักหนากับโอเด้ง? แจ็คคิด

ความเป็น ‘ซามูไร’ ของหมอนั่นก็แค่ข้ออ้างในการกระทำโง่ ๆ ทั้งนั้น... คิดมากไป ชั้นอาจจะโง่ลงเองด้วยซ้ำ

คิงที่ยืนข้างแจ็คเคาะประตูเบา ๆ

“ท่านไคโด กระผมกับแจ็คกลับมาแล้วครับ”

“อ้อ คิงเหรอ! รอเดี๋ยว!”

เสียงโต้เถียงหยุดลง ก่อนไคโดจะโผล่มาตบไหล่คิงดังปั้ก

“มาเลย ดื่มกับฉันหน่อย!”

แจ็คเดินตามมาเงียบ ๆ ใจสั่นลึก ๆ

ไคโดเวลามึนเมา คือภัยพิบัติของจริง

ฉันยังเป็นเด็กนะโว้ย! ต้องรีบหนี—

“แจ็ค! แกจะไปไหน? มานั่งดื่มกับฉัน!”

“ท่านไคโด! ผมอายุแค่แปดขวบ! ดื่มเหล้าจะทำให้ไม่โตนะครับ!”

ตึ้บ! ไคโดคว้าตัวแจ็คหิ้วใต้รักแร็งอย่างกับกระสอบข้าวสาร

“ผู้ชายจริงต้องดื่ม! ตอนฉันแปดขวบน่ะยังเตี้ยกว่าแก แต่ก็ดื่มได้เป็นลิตร! ต้องฝึกความทนตั้งแต่เด็ก!”

โกหก! ความทนเหล้าของนายก็ห่วยจะตาย!

“ท่านไคโด! ผมอยากเข้าห้องน้ำ! จะฉี่แล้ววว!”

“กลั้นไว้! ต้องฝึกควบคุมร่างกาย! นี่ก็ถือเป็นการฝึกอีกแบบ!”

ไร้ปรานีชะมัด!

(ผู้แปล: แจ็คในเรื่องนี้เป็นคนจากต่างโลกที่ทะลุมิติมา แม้จะเคยได้ยินเรื่องผลปีศาจหรือราชาโจรสลัด แต่เขาไม่เคยดูอนิเมะ One Piece มาก่อน จึงไม่รู้เนื้อเรื่องโดยตรง)

จบ