บทที่ 38 ล็อกเป้าหมาย!

บทที่ 38 ล็อกเป้าหมาย!

ไป๋หงเหลียงโบกมือลาทุกคน แล้วเดินเข้าซอยข้างๆ

หลังจากเห็นเขาจากไป คนอื่นๆ ก็คุยกันต่อ

“แม้พี่หงจะเป็นคนประเทศซากุระ แต่นิสัยดีมาก ใจกว้างกับลูกน้อง เข้ากับพวกเราง่ายกว่าที่คิดอีก”

“ใช่ ตอนเพิ่งเข้าบริษัทฉันยังกังวลเลย”

“แต่พูดถึงอีกอย่าง สแตนด์ ‘เจ้าหญิงคางุยะ’ ของพี่หงเก่งจริงๆ ถ้าฉันมีสแตนด์แบบนั้นบ้างก็ดีสิ เฮ้อ”

“เก่งเหรอ? ฉันว่านายแอบมองร่างกายเธอมากกว่า! พรุ่งนี้ฉันจะฟ้องพี่หงว่านายแอบมองสแตนด์ของเขา!”

“เฮ้ย ฉันไม่ได้พูดนะ! อย่าใส่ร้ายฉัน!”

…………………………………………………………….

หลังจากเลี้ยวเข้าซอย ไป๋หงเหลียงมองซ้ายมองขวา หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงรับโทรศัพท์

ปลายสายดังเสียงชายชราจริงจัง “คุโดะซาวะ เร็วๆ นี้พวกเจ้าผู้ถูกเลือกหลายคนควรพบปะกัน รายงานพรสวรรค์ของพวกเจ้าแก่ท่านมูซาชิ”

ไป๋หงเหลียงรีบตอบ “ครับ ท่าน”

“องค์กรฟื้นฟูประเทศซากุระของเราซุ่มเงียบมาตลอด ตอนนี้ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว โชคดีที่สวรรค์ไม่ทอดทิ้งชนชาติเรา!”

“ในหมู่พวกเรามีผู้ถูกเลือกหลายคนที่ปลุกพลังพรสวรรค์ระดับ S ขึ้นไป ท่านมิยาโมโตะยังปลุกพลังพรสวรรค์ระดับ SSS ที่สูงสุด พวกเจ้าต้องพยายามให้มาก ตามให้ทันฝีเท้าของท่าน เข้าใจไหม?!”

ไป๋หงเหลียงรีบตอบอย่างเคารพ “ครับ”

“อืม อย่าลืมเรื่องรวบรวมผู้ถูกเลือกคนอื่นๆ พรุ่งนี้ ฉันขอวางสายก่อน”

หลังวางโทรศัพท์ ไป๋หงเหลียงมองไฟถนนที่กะพริบไกลๆ ด้วยสายตาลึกล้ำ

ร่างอรชรงดงามในชุดกิโมโนปรากฏข้างกายเขาอย่างเงียบๆ เธอถือร่มโลหะกางคลุมทั้งสองคน

ภายใต้แสงไฟสลัว พอเห็นใบหน้างดงามใต้ร่ม

“ฮะๆ พรสวรรค์ระดับ SSS? ไม่รู้ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของ ‘เจ้าหญิงคางุยะ’ ของฉันได้หรือเปล่า”

……………………………………………………………………..

หลินลั่วค่อยๆ ตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือกระท่อมไม้คุ้นตา

เขาพยายามลุกขึ้นนั่งบนโซฟา

ฟืนในเตาผิงยังลุกไหม้ส่งเสียงแตรกๆ

ห้องอบอุ่นทำให้รู้สึกสบายเป็นพิเศษ

“เดสมอนด์” ดูเหมือนจะได้ยินเสียง หูกระดิกเล็กน้อย ตื่นจากภวังค์ มองมาที่เขาถามอย่างห่วงใย “รู้สึกดีขึ้นหรือยัง? ข้าไม่ได้เตือนเจ้าหรือว่าอย่าอยู่ใน ‘ห้วงมิติว่างเปล่า’ นานเกินไป?”

หลินลั่วเกาหัวอย่างเขินๆ “เฮ่ๆ”

“เดสมอนด์” ส่ายหน้าถอนหายใจ “คนหนุ่มมักจะมุ่งสูงโดยไม่ดูกำลัง หวังว่าความล้มเหลวครั้งนี้จะสอนให้เจ้าได้บทเรียน โดยทั่วไปอาชีพระดับตำนานต้องมีพรสวรรค์ระดับ SSS ถึงจะเปลี่ยนอาชีพสำเร็จ สำหรับคนที่มีพรสวรรค์ระดับ S อย่างเจ้า แค่เปลี่ยนเป็นอาชีพลับก็ดีมากแล้ว!”

หลินลั่วได้ยินแล้ว มองดูหน้าข้อมูลของตัวเองที่แสดงอาชีพ “ปรมาจารย์ดาบวายุ” แล้วพูดอย่างเก้อเขิน “ท่านอาจารย์ ข้าเปลี่ยนอาชีพสำเร็จแล้ว”

“ตอนข้ายังหนุ่มก็เหมือนเจ้า โลภพลังที่แข็งแกร่งใน ‘ห้วงมิติว่างเปล่า’ แต่น่าเสียดายที่หลังจากล้มเหลวสองครั้ง ข้าก็เข็ดแล้ว” “เดสมอนด์” สอนไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ อุทานอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าเปลี่ยนอาชีพสำเร็จ?!”

หลินลั่วพยักหน้ายืนยัน

“เดสมอนด์” พูดอย่างอึ้งๆ “เกินไปแล้ว เจ้าทำได้ยังไง? บอกพรสวรรค์ของเจ้าให้ข้ารู้ได้ไหม? ข้ารับรองจะเก็บเป็นความลับ”

“ฮ่าๆ นั่นเป็นความลับน่ะ”

…………………………………………………………………………………………………..

หลินลั่วออกจากดินแดนลึกลับ “สมาพันธ์นักฆ่า” อย่างพอใจ แต่พบว่าข้างนอกเริ่มรุ่งสาง รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ในดินแดนลึกลับนานมาก

ตอนนี้เป็นเช้าของวันถัดไป หกโมงกว่าแล้ว

เขาเปิดหน้าจอเกมดู เงินในเกมที่ขายไว้ก็ขายหมดแล้ว มียอดเงินรวมเกือบ 6 ล้านหยวน

“ระยะหนึ่งไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องใช้แล้ว ก็ควรเตรียมกักตุนทรัพยากรได้แล้ว ฉันจำได้ว่าชาติก่อนภัยพิบัติระดับโลกครั้งแรกน่าจะเกิดในอีกเจ็ดวันข้างหน้า”

หลินลั่วซื้ออาหารเช้าข้างทาง แล้วเดินไปมุมที่ไม่มีคน กินไปพร้อมกับเรียก “เจ้าแห่งความปรารถนา” ออกมา

ตอนนี้ “เจ้าแห่งความปรารถนา” มีพลังงานฟื้นคืนมาแล้ว 17 แต้ม

เขาหยิบโทรศัพท์ดูบันทึกช่วยจำ มองชื่อแรกในรายการ แล้วถาม “ฉันต้องใช้พลังงานเท่าไหร่ถึงจะหาตำแหน่งคนคนนี้ได้?”

“เจ้าแห่งความปรารถนา” ตอบอย่างเคารพ “นายท่านที่เคารพ ยิ่งเป้าหมายแข็งแกร่ง พลังงานที่ต้องใช้ในการอธิษฐานหาตำแหน่งก็ยิ่งมาก ข้าไม่สามารถรับรู้ได้โดยตรงว่าเป้าหมายที่ท่านพูดถึงแข็งแกร่งแค่ไหน ขอแนะนำให้ท่านเติมพลังงานให้ข้าก่อน แล้วค่อยอธิษฐาน”

หลินลั่วได้ยินแล้วก็ไม่ลังเล มอบ “คริสตัลพลังพิเศษ” ระดับ A สองชิ้นให้เขาทันที ทำให้พลังงานของ “เจ้าแห่งความปรารถนา” เพิ่มจาก 17 เป็น 77 แต้ม แล้วบอกสแตนด์ทันที “บอกตำแหน่งของคนชื่อไป๋หงเหลียง! ต้องเป็นเป้าหมายที่มีพรสวรรค์ระดับ S ขึ้นไปเท่านั้น!”

เพื่อป้องกันการฆ่าผิดคนที่ชื่อเหมือนกัน เขาจึงเพิ่มข้อจำกัดท้ายความปรารถนานี้

“เจ้าแห่งความปรารถนา” ทำให้ความปรารถนาเป็นจริงอย่างรวดเร็ว “นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ ความปรารถนาของท่านเป็นจริงแล้ว ตำแหน่งของเป้าหมายที่ท่านต้องการปรากฏในความคิดของท่านแล้ว”

(จบบทที่ 38)