บทที่ 4 โรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิง

"สวนอ่าวทะเลใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะไปหาที่ไหนเนี่ย?"

เวลานี้ หัวใจของเขายังคงมีความหวังเหลืออยู่เล็กน้อย

ถ้าหากพลังวิญญาณยังไม่หายไปล่ะก็?

นี่เป็นพลังวิญญาณหนึ่งพันจุดเลยนะ!

นึกถึงตรงนี้ ซูเฉินอันรู้สึกปวดใจโดยไม่ทราบสาเหตุ!

หลังจากครึ่งชั่วโมง เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกมาจากสวนอ่าวทะเลด้วยความเซ็งอย่างยิ่ง

จากสุสานอ่าวทะเลไปสวนอ่าวทะเล แล้วเดินเที่ยวในสวนอ่าวทะเลรอบหนึ่ง

รวมหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ไม่ได้อะไรสักอย่าง!

ซูเฉินอันที่ไม่ได้เก็บพลังวิญญาณ เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูข่าวล่าสุด

ถ้าปรมาจารย์ปีศาจถูกฆ่า เมืองหลินไห่คงต้องประชาสัมพันธ์กันแน่

เป็นอย่างที่คิด ในข่าวล่าสุดมีบรรทัดตัวอักษรใหญ่โดดเด่น ยืนยันว่าปรมาจารย์ปีศาจถูกฆ่าแล้ว!

ในสวนอ่าวทะเล ผู้บัญชาการกองทัพป้องกันเมืองหลินไห่ร่วมกับหัวหน้าหน่วยสี่คน สังหารปรมาจารย์ปีศาจที่บุกเข้าดาวน้ำเงิน!

"ไม่เป็นไร ต่อไปยังมีโอกาสอีกเยอะ!"

ซูเฉินอันปิดโทรศัพท์ ปลอบใจตัวเอง แต่จริงๆ แล้วปวดใจมาก!

เขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า เดินไปที่ชายทะเล รับลมทะเลเค็มๆ มองดูดวงดาวเต็มฟ้า พึมพำว่า "สวรรคาหมื่นโลก ต่อไปต้องมีที่ยืนของซูเฉินอันแน่!"

หลังจากพูดคำใหญ่คำโตไปสักพัก เขาก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับเมืองหลินไห่

เขาไม่มีที่ไหนจะไป สถานเด็กกำพร้าปิดตัวลงเมื่อ3 ปีก่อน ค่าเทอมสถาบันวิถีนักรบก็หาเงินจากงานพิเศษ

โชคดีที่ในสถาบันมีทุนการศึกษา ครอบครัวเขายากจน เกรดวิชาการดี ทุกปีได้รับทุนการศึกษา

แต่เดิมโรงเรียนมัธยมหลินไห่แห่งที่สองตั้งใจจะฝึกเขา ให้เขาเน้นไปทางวิชาการ

แต่น่าเสียดาย รายงานการตรวจหนึ่งฉบับทำลายเขาอย่างสิ้นเชิง

คิดว่าเหลืออายุขัยแค่สามเดือน เขาไม่ตั้งใจจะต่อสู้อีกแล้ว

ดังนั้น เขาจึงหางานเป็นยามรักษาความปลอดภัยกะกลางคืนที่สุสาน เตรียมใจรอตาย ไม่กี่เดือนต่อมาจะจากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆ!

ชะตาชีวิตเขาก็ไม่ค่อยดีจริงๆ เลือกเป็นยามรักษาความปลอดภัยที่สุสาน ยังไปเลือกสุสานของกลุ่มบริษัทจาง

แต่หากไม่ใช่จางฉีเฉียงมากระตุ้นเขา เขาอาจจะไม่ได้ระบบ

"ในความโชคร้ายมีความโชคดีแฝง ในความโชคดีมีความโชคร้ายแอบแฝง!"

"จางฉีเฉียง พูดให้ถุกแล้วฉันต้องขอบคุณนายด้วย!"

นึกถึงตรงนี้ ซูเฉินอันรู้สึกทันทีว่าตัวเองโชคร้ายมาหลายปี แลกมาด้วยระบบที่ท้าทายฟ้าเปลี่ยนชะตา ก็ไม่เสียหาย

เดินเที่ยวไปมาในเมืองหลินไห่รอบหนึ่ง เขาหาโรงแรมเก่าๆ ในซอยเล็กแห่งหนึ่ง

หลังอาบน้ำ เขานอนบนเตียงเริ่มคิดว่าขั้นตอนต่อไปจะทำอย่างไร

สนามรบหมื่นเผ่าต้องไปแน่ ระบบเก็บของดีของเขาทำมาเพื่อสนามรบหมื่นเผ่าโดยเฉพาะ

แต่การไปสนามรบหมื่นเผ่าต้องไปหลังการสอบนักรบ

เวลาสอบนักรบ จะบันทึกข้อมูลส่วนตัวของนักรบ ข้อมูลนี้คือหลักฐานการเข้าสนามรบหมื่นเผ่า

แน่นอน ไม่เข้าสอบนักรบแล้วไปให้สันนิบาตนักรบรับรองข้อมูลส่วนตัวโดยตรงก็ได้ แต่ของสันนิบาตนักรบต้องเสียเงิน

ตัวเขาเองก็ไม่มีเงินมาก ประหยัดได้ก็ประหยัด!

"อีกสามวันการสอบนักรบ สามวันนี้ฉันจะไปทำอะไรดี?"

ซูเฉินอันนอนบนเตียงอย่างเบื่อ ไม่รู้ว่าสามวันข้างหน้าจะไปทำอะไร

เขานอนศึกษาแผงข้อมูล แต่น่าเสียดายที่ไม่มีพลังวิญญาณ แผงข้อมูลก็ศึกษาอะไรไม่ได้

"ถ้าดาวน้ำเงินมีพลังวิญญาณให้เก็บก็ดี น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่ใช่สนามรบหมื่นเผ่า!"

เขาปิดแผงข้อมูล พึมพำหนึ่งประโยค

ทันใดนั้น เขานั่งขึ้นจากเตียงอย่างกะทันหัน "ใครบอกว่าดาวน้ำเงินไม่มีพลังวิญญาณ? คนก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกัน!"

เมื่อกี้ แสงสว่างแวบหนึ่งผ่านสมอง เขาตื่นเต้นเล็กน้อย

นึกถึงตรงนี้ เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหา

ไม่นาน ตาของเขาเปล่งประกายออกมา มองหน้าจอโทรศัพท์พึมพำ "โรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิง"

เห็นข้อมูลนี้ เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจองตั๋ว!

แม้ตัวเองจะไม่มีเงิน แต่นี่เกี่ยวข้องกับแผนยิ่งใหญ่ระยะยาวของเขา ค่าตั๋วหนึ่งใบเขาไม่สนใจด้วยซ้ำ

เมื่อได้รับระบบครั้งแรก เขาก็รู้แล้วว่าคนตายแล้วจะดรอปพลังวิญญาณ

แค่ช่วงนี้สมองเขาลัดวงจรเล็กน้อย คิดแต่เรื่องเก็บพลังวิญญาณที่ดรอปจากเผ่าปีศาจตาย

เขาไม่เคยคิดไปทางคนตาย

โชคดีที่เขาดูข่าวทุกวัน ทันใดนั้นนึกขึ้นได้ถึงข่าวหนึ่งข่าว

สนามรบหมื่นเผ่าไม่ได้อยู่ในดาวน้ำเงิน แต่อยู่ในมิติอื่น ที่นั่นสภาพการรักษาพยาบาลจำกัดมาก

ดังนั้น คนที่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบหมื่นเผ่าส่วนใหญ่จะถูกส่งกลับดาวน้ำเงินเพื่อรับการรักษา

ไม่งั้นก็ซื้อยาบำบัดบาดแผลราคาแพง แต่ยาบำบัดนี้คนธรรมดาซื้อไม่ไหว

ส่วนโรงพยาบาลสนามรบที่ใหญ่ที่สุดของดาวน้ำเงิน คือโรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิง

ข่าวเคยพูดถึงว่า โรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิงทุกวันต้องตายเป็นร้อยคนไม่ขาด ในนั้น มีทั้งนักรบแข็งแกร่งระดับอาจารย์นักรบ นายพลนักรบ

"รวยแล้ว!"

ซูเฉินอันดูขนาดของโรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิงในโทรศัพท์ ตาเป็นประกายสีทอง!

วันรุ่งขึ้นเช้าตรู่ สนามบินเมืองหลินไห่ เครื่องบินลำหนึ่งมุ่งหน้าไปเจิงเฉิงค่อยๆ ขึ้นบิน

ซูเฉินอันมองเมืองหลินไห่ที่เล็กลงเรื่อยๆ ใต้เท้า พึมพำ "สามวันข้างหน้า เราเจอกันใหม่!"

เที่ยง เครื่องบินลงจอด ซูเฉินอันออกจากสนามบิน เรียกแท็กซี่ ตรงไปโรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิง

"หนุ่มน้อย ในบ้านมีคนบาดเจ็บหรือ?"

คนขับแท็กซี่มองซูเฉินอันที่แต่งตัวเรียบง่าย แบกเป้แค่ใบเดียว ถาม

"ครับ!"

ซูเฉินอันมองออกนอกหน้าต่าง ตอบอย่างไม่ตั้งใจ

"สมัยนี้!"

คนขับแท็กซี่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนพูดมาก ซูเฉินอันไม่ค่อยสนใจเขา เขาก็พูดไม่หยุดตลอดทาง!

หลังจากครึ่งชั่วโมง ซูเฉินอันนั่งในร้านอาหารเล็กๆ นอกโรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิง มองผู้บาดเจ็บที่ถูกส่งเข้าไปที่ประตูโรงพยาบาลไม่หยุด

เขากินข้าวสองคำอย่างรวดเร็ว รีบเร่งเข้าไปในโรงพยาบาล จุดหมายของเขาก็ชัดเจน แผนกฉุกเฉิน

ในฐานะโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดของดาวน้ำเงิน ที่นี่มีทั้งหมด18ตึก เตียงกว่า20,000เตียง

แต่สถานที่ที่อัตราการตายสูงที่สุด อยู่ที่แผนกฉุกเฉิน!

ในฐานะโรงพยาบาลสนามรบ แผนกฉุกเฉินที่นี่ก็ใหญ่มาก ตึก25ชั้น เป็นแผนกฉุกเฉินทั้งหมด

ผู้บาดเจ็บหลังจากถูกเข็นออกจากแผนกฉุกเฉิน ไม่ตายก็ส่งไปห้องผู้ป่วย

ที่ส่งไปห้องผู้ป่วย โดยทั่วไปจะไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว

พอเข้าแผนกฉุกเฉิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจมูกพรวดเข้ามา

【พลังวิญญาณ +1】 【พลังวิญญาณ +1】

เขาพอเข้าตึกแผนกฉุกเฉิน ลูกแสงสีขาวนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเขา เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น!

"รวยแล้วๆ!"

ซูเฉินอันเห็นการแจ้งเตือนในแผงระบบ พูดเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น

ระยะการเก็บของระบบคือรัศมีสิบเมตร หมายความว่าหลังจากเขาเข้ามา พลังวิญญาณชั้นหนึ่งถึงชั้นสามถูกเขาเก็บหมด

เที่ยวชั้นหนึ่งเสร็จ เขามาที่ชั้นหก ครั้งนี้พลังวิญญาณชั้นสามถึงชั้นเก้าถูกเขาดูดซึมหมด

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ตึกแผนกฉุกเฉิน25ชั้นถูกเขาเก็บหมด

เปิดแผงข้อมูลดู พลังวิญญาณมี35จุดแล้ว

เวลาครึ่งชั่วโมง พลังวิญญาณ35จุด เขาที่วิ่งออกจากตึกแผนกฉุกเฉินตื่นเต้นชกหมัดไปข้างหน้าหลายหมัด

แต่เขารู้ว่า ไม่ใช่ทุกชั่วโมงจะมีพลังวิญญาณเยอะขนาดนี้ให้เขาเก็บ

ตามรายงานข่าว โรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิงทุกวันคนตายก็แค่ร้อยกว่าคน

แม้ตอนนี้สถานการณ์สนามรบจะดุเดือด คนตายที่นี่วันหนึ่งก็ไม่เกินสองร้อยคน

ท้ายที่สุด โรงพยาบาลที่รับผู้บาดเจ็บจากสนามรบหมื่นเผ่ามีมาก โรงพยาบาลสนามรบเจิงเฉิงเป็นแค่แห่งที่ใหญ่ที่สุดเท่านั้น ดาวน้ำเงินยังมีโรงพยาบาลสนามรบอีกหลายสิบแห่งจะแบ่งรับผู้บาดเจ็บบางส่วน

แม้จะเป็นอย่างนั้น ซูเฉินอันก็พอใจมากแล้ว ต่อไปภารกิจของเขาคือชั่วโมงหนึ่งเที่ยวตึกแผนกฉุกเฉินหนึ่งรอบ