บทที่ 721 เริ่มการถ่ายทำ

"ความดีงามไม่เกี่ยวกับวุฒิการศึกษา ความเก่งก็เช่นกัน..."

ซวีหวงพึมพำประโยคนี้ ดวงตาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

หลินโม่ตบไหล่เขาอีกครั้ง "ลุงซวี นายเก่งจริงๆ ความเก่งของนายไม่แพ้ใครเลย"

ซวีหวงกำถุงช้อปปิ้งในมือแน่นขึ้น "ขอบคุณครับ"

ระหว่างทางไปตึกซวางหมู อันโย่วอวี๋แอบจิ้มหลังมือหลินโม่เบาๆ แล้วแนะนำด้วยเสียงแผ่วเบา "เพิ่มเงินเดือนให้ลุงซวีได้มั้ย?"

เธอกลัวหลินโม่จะปฏิเสธ จึงรีบอธิบาย "นายดูสิ ลุงซวีได้เงินเดือนเดือนละสองหมื่นบาท แต่เขาไม่ยอมซื้อเสื้อหนาวให้ตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเงินส่วนใหญ่ไปช่วยเหลือนักเรียนยากจนที่เขาอุปถัมภ์ เพิ่มเงินเดือนให้เขาหน่อยเถอะ อย่างนั้นเราก็ได้ทำดีด้วย"

พูดจบก็ตบอกตัวเอง "ส่วนที่เพิ่มให้ฉันจ่ายเอง ได้มั้ย?"

หลินโม่เห็นความคาดหวังในดวงตาของเธอ อดไม่ได้ที่จะลูบหัวเธอ ก้มลงกระซิบข้างหู "ไม่ต้องให้เธอจ่าย เรื่องนี้เธออย่าไปยุ่ง ฉันมีแผนแล้ว"

เมื่อเห็นหลินโม่พูดแบบนี้ อันโย่วอวี๋ยิ้มหวานเป็นพิเศษ มองไปที่ซวีหวงที่กำลังขับรถอยู่แถวหน้า แล้วอธิบายด้วยความระมัดระวัง "ไม่ใช่ว่าฉันไม่ซื้อเสื้อผ้าให้นาย แต่นายไม่ขาดเสื้อผ้าจริงๆ เสื้อผ้าเยอะเกินไปก็เป็นการสิ้นเปลือง"

"งั้นนี่คือเหตุผลที่เธอไม่ซื้อเสื้อผ้าให้ฉันเหรอ?"

เมื่อสบตากับหลินโม่ อันโย่วอวี๋รู้สึกผิดจนแลบลิ้นออกมา "อืม...งั้นพอเราถ่ายรูปเสร็จ ฉันไปซื้อให้นายมั้ย?"

"เฮ้อ—"

หลินโม่หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวปฏิเสธ "ของที่ขอมาก็ยังเป็นของที่ขอมา สิ่งที่ฉันต้องการกับสิ่งที่เธอเต็มใจจะซื้อให้ มันต่างกัน"

อันโย่วอวี๋: "..."

น้ำเสียงนี้ คำพูดนี้ ทำไมรู้สึกคุ้นๆ นะ?

"ฉันผิด"

"แล้วไง?"

"แล้ว...ไง?"

ดวงตาโง่ๆ ของเธอทำให้หลินโม่แกล้งทำไม่ได้แล้ว จึงหัวเราะออกมา "เธอนี่ตอนฉลาดก็ฉลาดที่สุดในโลก ตอนซื่อก็ซื่อจริงๆ"

"เธอว่า ทำไมไม่แบ่ง IQ ให้ EQ บ้างล่ะ?"

อันโย่วอวี๋ยิ่วปาก พึมพำเบาๆ "นายหาว่าฉัน ฉันไม่ซื่อซะหน่อย..."

ซวีหวงฟังเสียงหัวเราะร่าเริงจากเบาะหลัง ดูเหมือนจิตใจจะอ่อนเยาว์ลงด้วย อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเบาๆ

สิบกว่านาทีต่อมา มาถึงตึกซวางหมูเรียบร้อย

หลินโม่พาอันโย่วอวี๋ลงจากรถ เมื่อเห็นซวีหวงยังนั่งอยู่ในรถไม่มีท่าทีจะลง จึงเคาะกระจกหน้าต่างเบาะผู้โดยสาร

กระจกลงมา ซวีหวงถามขึ้น "คุณชายน้อย มีเรื่องอะไรครับ?"

"ลงมา เข้าไปด้วยกัน ข้างนอกหนาวเกินไป"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของหลินโม่ที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ ซวีหวงรู้สึกอบอุ่นใจ ยิ้มกว้าง "ครับ"

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในตึกซวางหมู

ล็อบบี้ชั้นหนึ่งที่กว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีขาวอบอุ่น ดูยิ่งใหญ่มาก

เมื่อเทียบกับหิมะและน้ำแข็งข้างนอก ความอบอุ่นในล็อบบี้ราวกับฤดูใบไม้ผลิ

ความรู้สึกอบอุ่นทำให้คิ้วของอันโย่วอวี๋งามขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทางด้านซ้ายของประตูทางเข้าประมาณสิบกว่าเมตรมีเคาน์เตอร์ต้อนรับ เมื่อสังเกตเห็นมีคนมา เจ้าซุยซุยรีบเดินเข้ามาใกล้ ถามอย่างสุภาพ "ท่านทั้งสามหาใครครับ? มีนัดหมายมั้ยครับ?"

หลินโม่ถอดหน้ากากออก "ผมหลินโม่ครับ เป็นศิลปินสัญญาของซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์ เข้าออกได้ตามสบายใช่มั้ย?"

อันโย่วอวี๋ก็ถอดหน้ากากออกเช่นกัน แล้วยกมือขึ้น "ฉันด้วย"

เจ้าซุยซุยเห็นหลินโม่และอันโย่วอวี๋แล้วก็เบิกตาโต พยักหน้าไม่หยุด "ได้ครับแน่นอน ท่านมาถ่ายรูปใช่มั้ยครับ?"

"ใช่ครับ"

"ผู้จัดการหลี่จากแผนกประชาสัมพันธ์อยู่ที่ห้องถ่ายทำชั้น 12 ครับ ให้ผมพาไปให้"

"รบกวนด้วยครับ"

สี่คนขึ้นลิฟต์มาที่ชั้น 12 ทั้งชั้นถูกดัดแปลงเป็นฉากแบบต่างๆ เห็นได้ชัดว่าใช้เป็นฉากหลังสำหรับถ่ายทำ

อันโย่วอวี๋มองไปมองมาเหมือนเคย ดวงตาเล็กๆ หมุนไปมาไม่หยุด

ซวีหวงชี้ไปที่พื้นที่พักผ่อนข้างๆ "คุณชายน้อย ผมรออยู่นี่ครับ คุณกับคุณหนูไปทำงานก็ได้"

"ได้"

หลินโม่และอันโย่วอวี๋ตามเจ้าซุยซุยเดินไปข้างใน ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมรองเท้าส้นสูงเดินมาต้อนรับ ดูประมาณสามสิบกว่า รอยยิ้มให้ความรู้สึกเป็นกันเอง

"คุณชาย คุณหนู พวกท่านมาแล้วค่ะ"

เมื่อได้ยินการเรียกขานแบบนี้อีกครั้ง สีหน้าของเจ้าซุยซุยแปลกไปอย่างมาก

ไม่ใช่ นี่ยุคสมัยอะไรแล้ว?

ทำไมยังมีการเรียกขานแบบนี้?

แถมนี่คือซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์ หลี่หรูก็เป็นผู้จัดการแผนกประชาสัมพันธ์ของซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์ ปกติแล้วศิลปินสัญญาควรจะต้องสุภาพกับหลี่หรูถึงจะถูก แม้หลินโม่และอันโย่วอวี๋จะมีชื่อเสียงมากแค่ไหน หลี่หรูก็ไม่ต้องกระตือรือร้นขนาดนี้หรอกนะ?

เจ้าซุยซุยในฐานะพนักงานต้อนรับไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องลับใดๆ

ยิ่งไม่รู้ว่าซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์เป็นบริษัทของตระกูลหลิน

หลี่หรูเดินเข้ามาใกล้แล้วพยักหน้าให้เจ้าซุยซุย "ได้แล้ว กลับไปได้ ตรงนี้ให้ฉันดูแล"

เจ้าซุยซุยกลั้นความสงสัยในใจ พยักหน้า "ค่ะ ผู้จัดการหลี่"

หลังจากเธอจากไป หลี่หรูยิ้มกว้าง "คุณชายน้อย ฉันชื่อหลี่หรู ตอนนี้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการแผนกประชาสัมพันธ์ของซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์ค่ะ"

"บริษัทจะมีการประชาสัมพันธ์หลายรอบ ต้องใช้รูปภาพเยอะมาก เลยต้องรบกวนคุณและคุณหนูมาเองค่ะ"

หลินโม่ยิ้มสุภาพ "ไม่เป็นไรครับ นี่ก็เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว"

หลี่หรูมองหนุ่มสาวคู่หน้า อดไม่ได้ที่จะอุทาน "โอ้ ใบหน้านี่...สวยหล่อสุดๆ เลย"

ขณะพูด เธอจูงมืออันโย่วอวี๋ "วันนี้ต้องถ่ายรูปเยอะ คาดว่าจะใช้เวลานาน เราค่อยๆ ทำกัน แผนเบื้องต้นคือการถ่ายทำเสื้อผ้าสิบชุด"

หลินโม่ขมวดคิ้ว "เยอะขนาดนั้นเหรอ?"

หลี่หรูอธิบาย "ถ่ายเยอะไว้ก็จะได้ใช้เยอะค่ะ เสื้อผ้าสิบชุดก็พอใช้ได้ครึ่งปี เมื่อต้องรบกวนแล้ว เลยคิดว่าจะถ่ายเยอะหน่อย อย่างนั้นไว้ข้างหน้าจะได้ไม่ต้องรบกวนคุณชายน้อยและคุณหนูค่ะ"

อันโย่วอวี๋ดึงเสื้อของหลินโม่ หลินโม่เข้าใจทันที "พี่หลี่ เรียกชื่อเราตรงๆ ได้ครับ ไม่ต้องเรียกคุณชายน้อยกับคุณหนู"

พูดตามตรง เขาก็ไม่ชอบการเรียกขานแบบนี้

หลี่หรูแสดงสีหน้าลำบากใจ "คุณชายน้อย ฉันไม่กล้าเรียกชื่อคุณกับคุณหนูตรงๆ หรอกค่ะ ไม่เหมาะสม"

หลินโม่ยักไหล่ ส่งสายตาความช่วยไม่ได้ให้อันโย่วอวี๋

อันโย่วอวี๋ถอนใจเบา ยอมรับการเรียกขานคุณหนูโดยเงียบๆ

ทั้งคู่ตามหลี่หรูมาที่ฉากถ่ายทำที่เลือกไว้ ทันทีที่มาถึงก็มีสไตลิสต์สองคนเริ่มแต่งหน้าให้อันโย่วอวี๋ พูดว่าแต่งหน้าแต่จริงๆ แล้วก็แค่จัดทรงผม

หลินโม่ก็ไม่รอด

เสื้อผ้าหนึ่งชุด ทรงผมหนึ่งแบบ

การถ่ายทำของทั้งคู่แยกกันทำ กระบวนการถ่ายทำทั้งหมดราบรื่นมาก ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเดียวหลินโม่ก็ถ่ายทำเสื้อผ้าสิบชุดเสร็จแล้ว

ส่วนอันโย่วอวี๋ เนื่องจากเสื้อผ้าบางชุดต้องจับคู่กับทรงผมสไตล์โบราณ การเตรียมตัวจึงใช้เวลานาน ถ่ายไปได้เพียงเสื้อผ้าชุดที่เจ็ด

หลินโม่ดูไปสักพักแล้วก็พบจุดที่น่าสนใจมาก

ตั้งแต่เข้ามาในซวางหมูเอ็นเทอร์เทนเมนต์จนถึงตอนนี้ ไม่เห็นผู้ชายเลยสักคน ไม่ว่าจะเป็นสไตลิสต์ ช่างแต่งหน้า หรือช่างภาพ ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมด

การจัดการแบบนี้...

ยอดเยี่ยมจริงๆ!

จบบท