59 เป็นอัมพาต!

59 เป็นอัมพาต!

สถานการณ์เป็นไปตามที่หลี่เย้าได้คาดการณ์เอาไว้ ชัยชนะได้เอนเอียงไปเป็นของทางทีมสีน้ำเงิน

มันสามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์ทุกอย่างได้ชัดเจน ผ่านทางหน้าจอโฮโลแกรมในศูนย์มอนิเตอร์ ว่าทีมสีน้ำเงินนั้นสามารถรวมตัวกันได้ ภายในเวลาเพียงแค่สามชั่วโมงเท่านั้น

พวกเขารวมตัวกันเป็นทีมต่อสู้เล็กๆที่มีผู้เข้าแข่งขันอยู่ 3-5 คน ในทีมเล็กๆส่วนใหญ่จะเป็นผู้เข้าแข่งขันที่มาจากโรงเรียนและพื้นที่เดียวกัน เพราะพวกเขาจะรู้จักคุ้นเคยกันได้ดีกว่า ดังนั้น การจู่โจมและการร่วมมือของทีมเวิร์คจะเป็นไปในทิศทางที่ดีกว่า การโจมตีและป้องกันของพวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ระยะห่างของหน่วยรบแต่ละหน่วยนั้นถูกจัดวางเอาไว้อย่างสมบูรณ์ เกิดเป็นรูปแบบของวงกลมขนาดใหญ่ เป็นกำแพงล้อมเกาเย่เอาไว้ตรงกลาง ผู้เข้าแข็งขันอีกสิบกว่าคนที่มีพรสวรรค์ประเภทการบริหาร ได้คอยอยู่ช่วยสนับสนุนเกาเย่และสร้างเป็นศูนย์บัญชาการขึ้นมา!

ศูนย์บัญชาการคือสมอง และหน่วยรบทั้งหมดคือกำปั้น ทีมสีน้ำเงินเคลื่อนตัวมาจากทางทิศเหนือของเกาะมังกรปีศาจและตรงไปยังทิศใต้ของเกาะ พวกเขาได้จัดการกับทุกอย่างที่พวกเขาผ่านไป

ทั้งสองทีมถูกสร้างขึ้นมาโดยการสุ่มเลือกผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด ดังนั้น ความแข็งแกร่งของแต่ละคนจึงมีความแตกต่างกันอยู่มาก เมื่อฝั่งหนึ่งได้มีการจัดหน่วยสู้รบขึ้นมา เพื่อต่อสู้กับอีกฝั่งที่ไร้การจัดการราวกับเม็ดทรายที่แตกซ่าน ทีมที่ไร้การจัดการก็จะถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย!

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรหรือสมาชิกของทีมสีแดง มันก็ไม่ได้อยู่เหนือเกินกว่าความสามารถของทีมสีน้ำเงินเลย

ถึงแม้ว่าจะมีสมาชิกของทีมสีแดงหลายคน ที่มีพละกำลังมากมายและสามารถต้านทานพวกเขาได้นาน แต่แล้วพวกเขาก็จะพบว่า ตัวเองได้ถูกล้อมเอาไว้โดยคนจำนวนสามถึงสี่คน หรือห้าถึงหกคนจากหน่วยสู้รบของทีมสีน้ำเงินในพริบตา ภายใต้การโจมตีของคมดาบที่ไม่หยุดยั้ง สมาชิกของทีมสีแดงก็เสียท่าและต้องถูกขับให้ออกไปจากการแข่งขัน!

วันแรกผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งวันดี ทีมสีแดงก็ต้องสูญเสียสมาชิกไปกว่า 120 คนแล้ว พวกเขาต่างตกตะลึงและพลาดท่าให้กับทีมสีน้ำเงิน และจบลงด้วยการพ่ายแพ้อย่างหมดท่า

ในทางกลับกัน ทางฝั่งของทีมสีน้ำเงินได้สูญเสียสมาชิกไป 30 กว่าคนเท่านั้น และขีดความสามารถในการทำงานร่วมกันของพวกเขาก็เพิ่มมากขึ้นไปอีก สมาชิกทีมสีแดงถูกทำให้พ่ายแพ้ไปทีละน้อยๆ ความแตกต่างในการสูญเสียของแต่ละทีมได้กว้างขึ้นไปอีก

“ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ถ้าทุกอย่างยังดำเนินต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ มันก็จะใช้เวลาอีกแค่วันครึ่งเท่านั้น ก่อนที่ทีมสีแดงจะต้องพ่ายแพ้ไป!” นายทหารผู้มากประสบการณ์หลายๆคนได้สรุปออกมาด้วยความมั่นใจ

ผู้ฝึกตนแต่ละคนได้แต่ถอดถอนใจออกมา พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า อัจฉริยะในด้านบัญชาการรบที่ราวกับพระเจ้า จะปรากฏตัวขึ้นมาในทีมสีน้ำเงิน และทำให้ทีมสีน้ำเงินได้รับชัยชนะไปอย่างง่ายดาย

มันถือเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมสำหรับผู้เข้าแข่งขันฝ่ายตรงข้ามเลย

แต่ถึงยังไง นี่ก็คือชีวิตจริง ในบางครั้ง เรื่องของโชคก็อาจจะสำคัญกว่าความแข็งแกร่งในการสู้รบ

เซี่ยทิงเสียนและติงหลิงตางจ้องเขม็งอยู่ที่มุมหนึ่งของศูนย์มอนิเตอร์ ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ได้เปรียบอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ ทีมสีน้ำเงินได้ควบคุมทุกอย่างเอาไว้ในกำมือ ไม่ว่าความสามารถของหลี่เย้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์

น่ากลัวว่า การที่เขาจะขึ้นไปอยู่ใน 300 อันดับแรก ก็คงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากแล้ว

“หลี่เย้า เธอกำลังรออะไรอยู่กันแน่?”

ทั้งสองคนจับจ้องไปยังจุดสีแดง ที่แสดงถึงที่อยู่ของหลี่เย้าบนหน้าจอโฮโลแกรม

จุดสีแดงของหลี่เย้า สามารถมองเห็นบนแผนที่ได้ว่า เขาไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆอยู่ตรงมุมมืดมุมหนึ่ง ทางทิศเหนือของเกาะมังกรปีศาจ มันไม่มีการขยับเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าจะมีจุดสีน้ำเงินหลายจุดผ่านหน้าเขาไป เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะกระโจนออกไปเลย

ในเวลานี้ หลี่เย้าได้อยู่ทางด้านหลังของทีมสีน้ำเงิน

รอบตัวเขามีแต่ความว่างเปล่า นอกจากเขาแล้ว สมาชิกทีมสีแดงในบริเวณนี้ได้ถูกจัดการไปจนหมด ทั้งหมดที่เหลืออยู่มีเพียงทีมลาดตระเวนสี่ทีม ที่ยังคงเดินตรวจตราไปรอบๆเท่านั้น

ดวงตาคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในกิ่งไม้ได้เปิดออกอย่างเชื่องช้า เกิดประกายตาที่เจิดจ้า

มันคล้ายกับนกแร้งที่หิวโหยได้พบแกะตัวอ้วน

“วืด วืด วืด วืด” หลี่เย้าแวกทางออกมาจากกิ่งไม้อย่างใจเย็น แต่ไม่ได้เชื่องช้าแต่อย่างใด

เขาตรวจสอบรอยเท้าบนพื้นและร่องรอยตามต้นไม้ จากนั้น เขาก็เคลื่อนตัวขึ้นไปบนบนต้นไม้ใหญ่ ราวกับงูยักษ์ตัวหนึ่ง

หลี่เย้าเคลื่อนไหวไปตามกิ่งไม้โดยไร้เสียง ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วยิ่งกว่าตอนที่เขาอยู่บนพื้นด้วยซ้ำ

ไม่นาน ทีมลาดตระเวนของทีมสีน้ำเงิน ที่มีผู้เข้าแข่งขันรวมตัวกันอยู่สามคนได้ปรากฏอยู่ในครรลองสายตาของเขา

หลี่เย้าหัวเราะ สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาได้คิดคำนวณเอาไว้แล้ว

ในระหว่างการแข่งขันรอบแรก เขาได้ประกอบอาร์ติเฟ็กซ์ไปหลายร้อยชิ้น ในรอบสุดท้ายมีเพียง 600 คนเท่านั้นที่เข้ามาได้ และเกือบจะทุกคนที่มีอาร์ติเฟ็กซ์ที่เขาประกอบขึ้นมา

นอกจากนี้ สมาชิกของทีมสีแดงก็พ่ายแพ้และออกไปจากการแข่งขันเป็นจำนวนมาก ดังนั้น อาร์ติเฟ็กซ์ของพวกเขาจะต้องถูกทีมสีน้ำเงินยึดไปอย่างแน่นอน

“อาร์ติเฟ็กซที่ทุกคนกำลังถืออยู่ล้วนแล้วแต่เป็นของที่ฉันประกอบขึ้นมาเอง...แล้วพวกนายยังจะกล้ามาสู้กับฉันอีกงั้นเหรอ?!”

หลี่เย้าใช้ขาทั้งสองข้างกระทืบลงไปอย่างแรง จนทำให้กิ่งไม้ที่อยู่ใต้เท้าของเขาแตกออกดัง “แกร็ก”

และเขาก็ได้โฉบลงมาจากท้องฟ้าราวกับนกฮูกยักษ์ แล้วกระโจนตัวเข้าหาทีมลาดตระเวนของทีมสีน้ำเงิน!

“ศัตรูบุก!”

ทีมลาดตระเวนของทีมสีน้ำเงินได้ทำงานร่วมกันมาได้ครึ่งวันแล้ว ดังนั้น พวกเขาจึงเข้าใจความนัยของกันและกันมานานพอสมควรแล้ว พวกเขาจึงไม่พลาดท่าให้กับการซุ่มโจมตีของหลี่เย้า

ภายในเวลาเพียงแค่สิบวินาที พวกเขาก็ได้กระตุ้นการทำงานของวงแหวนอักขระบนอาร์ติเฟ็กซ์ของพวกเขา

ดาบโซ่ส่งเสียงครืดคราด ดาบสายฟ้าสั่นสะเทือน คมขวานเบิร์นนิ่งสกายเกิดประกายที่ส้ม!

แต่สิบวินาทีต่อมา มือของแต่ละคนก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ถูกทิ่มแทง มันคล้ายกับว่า มีกระแสไฟพุ่งออกมาจากอาวุธและได้จู่โจมเข้าใส่มือของพวกเขา จากนั้น มันก็พุ่งเข้าไปโจมตียังหัวใจของพวกเขา!

“อ้ากกกก!”

ทั้งสามได้รับความเจ็บปวดจนต้องกรีดร้องออกมา! ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามที่พวกเขาต้องการไปหนึ่งวินาที!

ในพริบตาที่พวกเขากลายเป็นอัมพาตไปหนึ่งวินาทีนั้น ก็ได้มีแสงสีดำสองสายพาดผ่านลำคอของพวกเขาไป ก่อนที่ลำแสงนั้นจะแตะเข้าที่ผิวหนังของพวกเขา ปุจิทั้งสามตัวก็ได้คายเจลออกมาอย่างรวดเร็ว เพื่อปกป้องผู้เข้าแข่งขันทีมสีน้ำเงิน และทำลายความหวังที่จะชนะในการแข่งขันนี้ของพวกเขาไป!

ผู้เข้าแข่งขันของทีมสีน้ำเงินทั้งสามคน ถูกตัดสินให้กลายเป็นผู้แพ้และต้องออกไปจากการแข่งขัน!

“วูซซซ วูซซซ วูซซซ วูซซซ!”

คะแนนภายใต้ชื่อของพวกเขา ได้ถูกส่งไปให้กับชื่อของหลี่เย้า ชื่อของหลี่เย้าได้พุ่งทะยานขึ้นไปถึง 30 อันดับ!

“เกิดอะไรขึ้นกัน?”

มีผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งทันได้เห็นภาพการซุ่มโจมตี จากศูนย์มอนิเตอร์

พวกเขาต่างงุนงงกับการกระทำที่พลาดท่าของสามผู้เข้าแข่งขันทีมสีน้ำเงิน

“ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคนของทีมสีน้ำเงินเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง? ทำไมอยู่ๆพวกเขาถึงได้หยุดชะงักกันไป? แม้ว่าจะเป็นการหยุดชะงักไปแค่หนึ่งวินาที และมันอาจจะดูเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ถูกผู้เข้าแข่งขันของทีมสีแดงจัดการได้!”

“หืม? ผู้เข้าแข่งขันทีมสีแดงคนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญคนนั้น ที่ประกอบอาร์ติเฟ็กซ์ขึ้นมาเป็นจำนวนมากในรอบแรกของการแข่งขันนะ ผมไม่คิดเลยว่า เขาจะสามารถเอาตัวรอดมาจนถึงตอนนี้ได้ และยังสามารถจัดการกับสามสมาชิกทีมสีน้ำเงินได้ในพริบตาเดียว! เขามีความแข็งแกร่งมากขนาดนั้นเลยเหรอ?!”

“ไม่ มีบางอย่างที่แปลกไป มีบางอย่างผิดปกติกับอาร์ติเฟ็กซ์ของทั้งสามคนนั้น!”

ผู้ฝึกตนที่มีความสามารถในการมองเห็นสูง สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนั้นได้ทัน ทุกคนต่างพามองไปที่เซี่ยทิงเสียนกันเป็นตาเดียว

เซี่ยทิงเสียนนั้นคอยเฝ้าจับตาดูผลงานที่ยอดเยี่ยมของหลี่เย้า ด้วยดวงตาที่เปิดกว้างอยู่ตลอดเวลา เขารอจนกระทั่งหลี่เย้าหลบหายเข้าไปในความมืด แล้วจึงถอนหายใจยาวและเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

เซี่ยทิงเสียนหัวเราะและพูดให้คนที่อยู่รอบๆตัวเขาฟังว่า “สหายเต๋าทั้งหลาย ไม่ต้องงงกันหรอกนะ นักเรียนหลี่เย้าคนนี้น่ะ เขาได้ทำการปรับเปลี่ยนบางอย่างเล็กน้อยในตอนที่เขาประกอบอาร์ติเฟ็กซ์ขึ้นมา เขาได้ติดตั้งวงจรพลังงานวิญญาณเล็กๆ ที่สามารถรับคำสั่งระยะใกล้จากรีโมทได้ ทันทีที่เขากดปุ่มรีโมท พลังงานวิญญาณก็จะเพิ่มสูงเกินพิกัด จนทำให้พลังงานไหลทะลักออกมา และเป็นสาเหตุที่ทำให้มีการปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา”

“กระแสไฟฟ้าอ่อนๆนี้ มันไม่ได้มีไว้เพื่อการสังหาร อย่างมากที่สุด มันจะแค่ทำให้เหยื่อเกิดอาการเป็นอัมพาตหนึ่งถึงสองวินาทีเท่านั้น แค่นี้แหละ”