บทที่ 305 แบบแปลนตีดาบระดับสมบูรณ์แบบสองชิ้น!

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะคิดแบบนี้

โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงคนที่หลงใหลในอำนาจเท่านั้นที่จะทำเช่นนี้

อย่างเช่น ฮวาเยว่คาน ในฐานะผู้ปกครองเขต ความปรารถนาในอำนาจของเธอเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจได้ แต่เธอก็รู้ดีถึงขีดความสามารถของตัวเอง เธอไม่สามารถนำพาเขตดาวมอร์ก้าวขึ้นสู่อารยธรรมจักรวาลระดับ 2.0 ได้ ดังนั้นเธอจึงปรารถนาที่จะมีทายาทผู้แข็งแกร่งสืบทอดความฝันแทนตน นำพาเขตดาวมอร์ก้าวสู่ระดับที่สูงขึ้นของอารยธรรมจักรวาล

"ช่างเถอะ ฉันยังคงปฏิเสธ" หยางหมิงยังคงไม่ยอมตกลง

"หึ ผู้ชายน่ารำคาญ" ฮวาเยว่คานขบฟันกรอด

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ฮวาเยว่คานก็ยิ่งปรารถนาที่จะได้หยางหมิงมาครอบครอง

เพราะมีเพลงที่ร้องไว้ว่า: สิ่งที่ไม่อาจได้ครอบครองมักจะรบกวนจิตใจตลอดไป

ธรรมชาติของมนุษย์เป็นเช่นนี้ ผู้คนมักจะปรารถนาในสิ่งที่ไม่อาจได้มาครอบครอง แต่เมื่อได้มาแล้วก็มักจะไม่รู้จักทะนุถนอม

เมื่อเห็นว่าหยางหมิงไม่ยอมตกลงไม่ว่าอย่างไร ฮวาเยว่คานจึงจำต้องยอมแพ้ชั่วคราว ถอนหายใจแล้วส่งข้อความไปอย่างจนใจ:

"ได้ อีกสามวันเจ้ามาหาข้าที่ดินแดนของข้า ภารกิจนั้นจะเริ่มขึ้นที่นี่ เจ้าต้องมา"

หยางหมิงตอบกลับในทำนองเดียวกัน:

"ได้ ข้าจะไม่รับน้ำใจเจ้าเปล่าๆ นอกจากเรื่องมีลูก เรื่องอื่นเจ้าขอมาได้ตามต้องการ"

ขอได้ตามต้องการ?

ดวงตางามของฮวาเยว่คานหมุนวน

"เจ้ามีแบบแปลนตีดาบระดับสมบูรณ์แบบสองชิ้นใช่หรือไม่?" ฮวาเยว่คานถาม

"ใช่" หยางหมิงตอบตามตรง

เมื่อสองเดือนก่อน หยางหมิงในที่สุดก็ทำภารกิจสำเร็จในการบูชายัญสัตว์อสูรระดับสมบูรณ์แบบระดับ 50 ที่แท่นบูชาเทพอสูร และแลกเปลี่ยนแบบแปลนอาวุธระดับสมบูรณ์แบบหนึ่งชิ้นจากนักบวชแพะปีศาจ

ในขณะเดียวกัน เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ด้วยความพยายามไม่ย่อท้อของโจวหมิงรุ่ย วังเทพอสูรก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ เป็นอาคารระดับ 6 ที่ยิ่งใหญ่อลังการ ดังนั้นหยางหมิงจึงได้รับแบบแปลนระดับสมบูรณ์แบบอีกหนึ่งชิ้น

ดังนั้น ปัจจุบันนครหัวเซียจึงมีแบบแปลนระดับสมบูรณ์แบบสองชิ้น

"ข้าอยากร่วมมือกับเจ้า เป็นคู่ค้าถาวรในการซื้อขายอาวุธระดับสมบูรณ์แบบ เป็นอย่างไร?" ฮวาเยว่คานเสนอข้อเรียกร้องของตน

"ได้ ให้ส่วนลด 10 เปอร์เซ็นต์ ราคาตลาด" หยางหมิงตกลงอย่างใจกว้าง

ไม่มีทางเลือก เมื่อฮวาเยว่คานเต็มใจที่จะแบ่งปันคริสตัลสีส้ม หยางหมิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะตระหนี่

คริสตัลสีส้ม นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งจำเป็นสำหรับการอัพเกรดเป็นเมืองขนาดใหญ่ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงมูลค่าของมัน

"ดี ตกลงตามนี้ ข้าชอบนิสัยตรงไปตรงมาของเจ้า น่าเสียดายที่เรื่องมีลูกเจ้าไม่ตรงไปตรงมาแบบนี้บ้าง" ฮวาเยว่คานกล่าว

"มีเรื่องอื่นอีกไหม? ถ้าไม่มีข้าต้องไปทำงานแล้ว" หยางหมิงกล่าว

"ได้ ไม่รบกวนเจ้าแล้ว ลาก่อน แต่จำไว้ อีกสามวันอย่าลืมมาหาข้า ไม่เช่นนั้นหากพลาดภารกิจอย่าโทษข้า"

"อืม รู้แล้ว"

จากนั้น หยางหมิงก็ปิดหน้าต่างแชท

นับได้ว่าหยางหมิงและฮวาเยว่คานเป็นศัตรูที่กลายเป็นมิตร

เพราะเหตุการณ์ระหว่างพวกเขาทั้งสอง ปัจจุบันความสัมพันธ์ระหว่างเขตดาวมอร์และเขตบลูสตาร์ค่อยๆ ผ่อนคลายลง จากที่เคยเป็นศัตรูกัน ค่อยๆ พัฒนาเป็นพันธมิตรกัน

"ตอนนี้เกือบ 9 โมงเช้าแล้ว ไปหาเค่อเค่อลี่เท่อที่เขตอุตสาหกรรมดีกว่า" หยางหมิงลุกขึ้นจากโซฟา เขาพักเพียงพอแล้ว

ในตอนนั้น ลิลิธผู้แสนใส่ใจก็เดินมาพร้อมกับชุดสะอาดในมือทั้งสองข้าง พูดว่า:

"ท่านเจ้าผู้ครอง จะเปลี่ยนเสื้อผ้าไหมคะ?"

ตอนเช้าที่ฝึกซ้อมเหงื่อออกเยอะ ควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าจริงๆ ไม่เช่นนั้นจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์

"ขอบคุณ ลิลิธ" หยางหมิงรับเสื้อผ้าสะอาดจากมือเธอ เดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยน

สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หยางหมิงรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก จากนั้นเขาก็ออกจากคฤหาสน์เจ้าผู้ครอง มุ่งหน้าไปยังเขตอุตสาหกรรม

เป้าหมายของหยางหมิง แน่นอนว่าคือไปหาเค่อเค่อลี่เท่อ

(จบบท)