บทที่ 287 หยางหมิง ปะทะ คาช่า (3)

หลังจากการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น นอกจากเงาลวงตาและสายฟ้าสวรรค์แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้ใช้ทักษะอื่นใดอีก ต่างก็เข้าใจกันดีว่าจะประลองวิชาดาบกันอย่างเดียว

แม้จะเป็นเช่นนั้น ทุกครั้งที่หยางหมิงและคาช่าฟันดาบใส่กัน ก็สามารถสังหารสัตว์อสูรระดับหายากได้อย่างง่ายดาย

"ตูม!"

หลังจากที่ทั้งสองโจมตีกันไปถึงหนึ่งหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้ง ต่างก็ถอยหลังออกไปห้ากิโลเมตรอย่างพร้อมเพรียงกัน เพื่อสร้างระยะห่าง

คาช่ายืนอยู่กลางอากาศ จ้องมองหยางหมิง ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะพิชิตมากขึ้นกว่าเดิม เอ่ยขึ้นว่า:

"หยางหมิง วิชาดาบของเจ้าไม่เลว นับตั้งแต่ข้าเกิดมา เจ้าเป็นชายคนแรกที่สามารถต่อกรกับข้าได้อย่างสูสีในด้านทักษะการต่อสู้"

หยางหมิงก็จ้องมองคาช่าเช่นกัน ค่อยๆ เอ่ยว่า:

"ข้ายอมรับว่าวิชาดาบของเจ้าเหนือกว่าข้า แต่มันก็ไร้ประโยชน์ เพราะวันนี้เจ้าต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน"

"อย่างนั้นหรือ?" คาช่ายิ้ม ความเย็นชาของนางดูจะหายไปเมื่ออยู่ต่อหน้าหยางหมิง ริมฝีปากแดงขยับ "นับตั้งแต่ข้าจับดาบตอนอายุหกขวบ ข้าไม่เคยพ่ายแพ้ใครเลย หากเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้จริง นั่นก็คงเป็นเรื่องน่ายินดี"

"ฝึกดาบตั้งแต่หกขวบหรือ?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางหมิงก็ดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ เขาถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "พรสวรรค์ที่เจ้าตื่นรู้คงเกี่ยวกับดาบสินะ?"

"อืม ไม่ผิด เจ้าฉลาดนัก" คาช่ามองหยางหมิงด้วยสายตาชื่นชม

จากนั้น คาช่าก็ไม่คิดจะปิดบัง จึงเปิดเผยออกมาตรงๆ:

"พรสวรรค์แรกของข้าคือ วิญญาณกระบี่ ระดับ S ทำให้ข้าสามารถควบคุมดาบทั้งปวงในใต้หล้าได้ตามใจ และยังเพิ่มความเข้ากันได้กับดาบถึงขีดสุด"

หยางหมิงพยักหน้า เป็นไปตามที่คิดไว้ ที่วิชาดาบของคาช่าสูงส่งถึงเพียงนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์อย่างแน่นอน

ไม่แปลกที่วิชาดาบของนางจะเหนือกว่าหยางหมิงหนึ่งขั้น

คาช่าค่อยๆ ยกดาบยาวระดับมหากาพย์ในมือขึ้น เอ่ยเย็นชาว่า:

"หยางหมิง ต่อจากนี้ข้าจะไม่ออมมือแล้ว หากเจ้าขอความเมตตาตอนนี้ ข้าอาจให้เจ้าพิจารณาการเป็นชายบำเรอคนโปรดของข้า เป็นอย่างไร?"

หยางหมิงอดขำไม่ได้ ย้อนถามว่า:

"เจ้าเป็นสตรี แต่ก็ชอบมีฮาเร็มเหมือนกันหรือ? ข้าอยากรู้นัก เจ้ามีชายบำเรอกี่คนแล้ว"

คาช่ายิ้มเบาๆ กล่าวว่า:

"ตอนนี้ยังไม่มีเลย เพราะชายที่จะเข้าตาข้า เจ้าเป็นคนแรก ดังนั้นเจ้าก็จะได้เป็นชายบำเรอคนแรกของข้า"

พูดจบประโยคนั้น คาช่าก็ไม่สำรองพลังใดๆ อีกต่อไป

ดาบยาวในมือของนางค่อยๆ ยกขึ้น ชี้ไปที่ท้องฟ้า

"มาเถิด ดาบทั้งหลาย!"

เสียงครางแผ่วดังออกมาจากปากของคาช่า

ในพริบตานั้น อาวุธประเภทดาบทั้งหมดในรัศมีหนึ่งพันกิโลเมตรก็เริ่มสั่นไหว

ไม่ว่าจะเป็นดาบที่มีเจ้าของหรือไม่มีเจ้าของ หรือแม้แต่ดาบที่ถูกผนึก ดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ทั้งหมดล้วนถูกคาช่าเรียก

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมดาบของข้าลอยไป?"

ในกลุ่มผู้ชมการต่อสู้ อาวุธดาบของบางคนพลันลอยขึ้นโดยไม่สามารถควบคุมได้ พุ่งไปหาคาช่า

"อ๊าาาา ดาบชิงโม่ระดับหายากที่ข้าต้องใช้เวลาห้าเดือนกว่าจะซื้อได้ ลอยหนีไปแล้ว ใครทำ?"

"แย่แล้ว อาวุธระดับสมบูรณ์แบบของข้าก็ลอยไป นี่มันจะเอาชีวิตข้าหรือ? ฮือๆๆ..."

"ของข้าก็เช่นกัน"

"+1"

"+2"

ไม่ว่าจะเป็นชาวบลูสตาร์หรือชาวดาวมอร์ อาวุธดาบของพวกเขาล้วนถูกคาช่าเรียกมาทั้งหมด

ไม่นานนัก ดาบมากมายก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า วนเวียนอยู่รอบกายคาช่า

ทั้งระดับดี ยอดเยี่ยม หายาก และยังมีระดับสมบูรณ์แบบอีกไม่น้อย ทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของคาช่า

นับคร่าวๆ มีดาบอย่างน้อยหนึ่งแสนเล่ม และคุณภาพก็ไม่ต่ำ

คาช่าดูเหมือนจะมั่นใจในชัยชนะ ยิ้มพลางกล่าวว่า:

"เช่นนั้น ต่อจากนี้ หยางหมิง เจ้าจะรับมืออย่างไรเล่า?"

(จบบท)