บทที่ 212 ฟิสิกส์มัธยมปลายภาคบังคับ 1!

ในห้องรับแขกของคฤหาสน์เจ้าผู้ครอง เค่อเค่อลี่เท่อนั่งอยู่บนพื้น ตรงหน้ามีโต๊ะเขียนหนังสือขนาดเล็กที่ปรับระดับได้ เธอก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างขะมักเขม้น

หยางหมิงเพิ่งเข้ามา ก็เห็นเค่อเค่อลี่เท่อกำลังตั้งใจทำแบบฝึกหัดฟิสิกส์

เมื่อได้ยินเสียง เค่อเค่อลี่เท่อเงยหน้ามองหยางหมิงแวบหนึ่ง โบกปากกาในมือพลางพูดว่า:

"ท่านเจ้าผู้ครอง กลับมาแล้วหรือคะ?"

เพียงมองแวบเดียว เค่อเค่อลี่เท่อก็ก้มหน้าทำโจทย์ต่อ

หยางหมิงนั่งลงตรงข้ามเค่อเค่อลี่เท่อ มองสิ่งที่เธอกำลังเขียนแล้วถามว่า:

"เค่อเค่อ ตอนนี้เธอกำลังทำแบบฝึกหัดฟิสิกส์มัธยมปลายภาคบังคับ 1 อยู่หรือ?"

เค่อเค่อลี่เท่อตอบโดยไม่เงยหน้า:

"ใช่ค่ะ ท่านเจ้าผู้ครอง หนูมีโจทย์สิบข้อที่ทำไม่ได้ เดี๋ยวรบกวนท่านช่วยสอนนะคะ"

"เนื้อหาเกี่ยวกับอะไร?" หยางหมิงถาม

เค่อเค่อลี่เท่อตอบพลางทำโจทย์ไปด้วย:

"ความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วและเวลาในการเคลื่อนที่แนวเส้นตรงด้วยความเร่งคงที่ และการรวมแรงและการแยกแรงค่ะ"

ต้องยอมรับว่าเค่อเค่อลี่เท่อเรียนเร็วจริงๆ เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แค่สองเดือนใช่ไหม? ไม่เพียงแต่เรียนฟิสิกส์มัธยมต้นจบ ตอนนี้ฟิสิกส์มัธยมปลายภาคบังคับ 1 ก็ใกล้จะจบแล้ว

ดูท่าก่อนที่นครหัวเซียจะเริ่มการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่สาม เค่อเค่อลี่เท่ออาจจะเรียนฟิสิกส์จบมัธยมปลายแล้ว

"อืม เธอทำต่อไปก่อนเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำก่อน รอกินข้าวเสร็จแล้วค่อยสอนให้" หยางหมิงบอก

"ได้ค่ะ" เค่อเค่อลี่เท่อตอบโดยไม่เงยหน้า

หยางหมิงลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ แล้วอาบน้ำอย่างสบายใจ

การได้อาบน้ำแล้วกินอาหารเย็น เป็นช่วงเวลาที่สบายที่สุดในแต่ละวันของหยางหมิง

เพราะอาหารที่ลิลิธและลิเลียทำอร่อยมาก จนกระเพาะของหยางหมิงเริ่มจะถูกสองพี่น้องตามใจจนเคยตัวแล้ว

"เอ๊ะ? ถุงเท้าของข้าไปไหน?" หลังอาบน้ำเสร็จ หยางหมิงกลับพบว่าถุงเท้าที่เพิ่งถอดไว้หายไป

หยางหมิงหาอยู่พักหนึ่งแล้วหาไม่เจอ ก็เลยไม่สนใจอีก อาจจะเป็นลิลิธเอาไปทิ้งถังขยะแล้วก็ได้

เมื่อหยางหมิงเดินออกมาจากห้องน้ำ ลิลิธและลิเลียก็จัดอาหารเย็นไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

เจ็ดอย่างสองซุป แต่ละจานใช้วัตถุดิบอย่างน้อยระดับหายาก

"หอมจัง" แค่ได้กลิ่น หยางหมิงก็รู้สึกว่าท้องเริ่มร้องแล้ว

หยางหมิงเห็นเค่อเค่อลี่เท่อยังก้มหน้าทำแบบฝึกหัดอยู่ในห้องรับแขก จึงเตือนเธอ:

"เค่อเค่อ อย่าทำโจทย์แล้ว มากินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยสอนให้"

"ได้ค่ะ" พอได้ยินว่ามีอาหาร เค่อเค่อลี่เท่อก็วางตำราฟิสิกส์และแบบฝึกหัดลง

ที่โต๊ะอาหาร หยางหมิง ลิลิธ เค่อเค่อลี่เท่อ และลิเลียนั่งลงตามลำดับ

"ขอเริ่มกินนะคะ!" ยังไม่ทันที่หยางหมิงจะพูด เค่อเค่อลี่เท่อก็รีบคว้าชามตะเกียบขึ้นมา ร้องเสียงดังพร้อมรอยยิ้ม

ในตอนนี้ ดูเหมือนแม้แต่ฟิสิกส์ เค่อเค่อลี่เท่อก็โยนทิ้งไว้หลังสมองแล้ว

แม้แต่หยางหมิงยังต้านทานอาหารฝีมือลิลิธและลิเลียไม่ได้ เค่อเค่อลี่เท่อจะไม่หลงใหลได้อย่างไร?

ในบรรยากาศอบอุ่น ทั้งสี่คนเริ่มรับประทานอาหารเย็น

หลังอาหารเย็น หยางหมิงก็เริ่มช่วยเค่อเค่อลี่เท่อทำแบบฝึกหัดฟิสิกส์

โชคดีที่หยางหมิงเพิ่งขึ้นปีหนึ่ง ความรู้มัธยมปลายยังจำได้แม่นยำ ไม่อย่างนั้นคงสอนเค่อเค่อลี่เท่อไม่ได้

เวลาผ่านไปช้าๆ ไม่รู้ตัว ก็สามทุ่มกว่าแล้ว

เค่อเค่อลี่เท่อโค้งคำนับหยางหมิง พูดว่า:

"ท่านเจ้าผู้ครอง ขอบคุณที่วันนี้สอนความรู้ฟิสิกส์ให้หนูมากมายอีกแล้วนะคะ"

หยางหมิงยื่นมือลูบศีรษะเธอเบาๆ พูดเสียงนุ่มว่า:

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ระวังตัวบนถนนกลับบ้านด้วยล่ะ อย่าขับรถเร็วเกินไป"

"รู้แล้วค่ะ ท่านเจ้าผู้ครอง งั้นหนูไปละนะคะ?"

"อืม แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

เค่อเค่อลี่เท่อเก็บของเรียบร้อยแล้วออกจากคฤหาสน์เจ้าผู้ครอง มาถึงรถเก๋งสีขาวที่จอดอยู่หน้าประตู เปิดประตูเข้าไป

เค่อเค่อลี่เท่อเสียบกุญแจอย่างชำนาญ ติดเครื่อง สตาร์ทรถ

"ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ~"

รถเก๋งเริ่มเคลื่อนตัว เค่อเค่อลี่เท่อเลี้ยวรถอย่างคล่องแคล่วแล้วขับจากไป

(จบบท)