บทที่ 203 สถานีวิทยุกระจายเสียง!

อีนาฟูร์สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะยืนนิ่ง หลับตาลง และเริ่มร้องเพลงตามจังหวะที่คุ้นเคย

เธอร้องเพลงโดยไม่มีดนตรีประกอบ ความไพเราะขึ้นอยู่กับความสามารถในการร้องของเธอเพียงอย่างเดียว

"มาเรียนร้องแบบแมวกันเถอะ~"

"มาร้องเหมียวๆ ด้วยกัน~"

อีนาฟูร์จมดิ่งอยู่ในบทเพลง ในเสียงเพลงของเธอ ราวกับลืมทุกสิ่งไป และทุ่มเทหัวใจทั้งหมดให้กับการร้องเพลง

"ว้าว~ ไพเราะขนาดนี้เลยหรือ?" หยางหมิงตกตะลึง

เสียงเพลงของอีนาฟูร์เป็นดั่งเสียงสวรรค์ หยางหมิงถูกดึงดูดด้วยเสียงของเธออย่างลึกซึ้ง

ด้วยคุณสมบัติของอีนาฟูร์ หากอยู่ในโลกความเป็นจริง ถ้าเธอไปไลฟ์สตรีม เธอจะต้องกลายเป็นอินฟลูเอนเซอร์ระดับล้านวิวแน่นอน ถ้าเธอไปเป็นนักร้อง เธอจะต้องกลายเป็นนักร้องระดับประเทศอย่างแน่นอน

เพราะเธอร้องเพลงได้ไพเราะมากจริงๆ!

สมกับเป็นราชินีแห่งบทเพลงจริงๆ!

สองนาทีผ่านไป เมื่อเพลงจบลง ความประหม่าของอีนาฟูร์ผ่อนคลายลงไม่น้อย

"เป็นอย่างไรบ้างคะ ท่านเจ้าผู้ครอง พอใจไหมคะ?" อีนาฟูร์รวบรวมความกล้าถามหยางหมิง

เธออยากได้งานนี้มากจริงๆ

อีนาฟูร์ไม่มีพรสวรรค์พิเศษ และไม่มีทักษะอื่นๆ ถ้าไม่ได้งานนี้ เธอก็ต้องไปเป็นพนักงานบริการในเขตการค้า

"อืม ดีมาก ปรบมือๆ~" หยางหมิงปรบมือให้เธอ

"อีนาฟูร์ คุณผ่านการสัมภาษณ์แล้ว คุณได้งานร้องเพลงที่สถานีวิทยุ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของอีนาฟูร์เบิกกว้าง

เธอทำได้แล้ว!

เธอผ่านการสัมภาษณ์และได้งานนี้

ตั้งแต่นี้ไป เธอก็จะกลายเป็นคนที่มีรายได้สูงเกินหมื่นต่อเดือนแล้ว

"ขอบพระคุณมากค่ะ ท่านเจ้าผู้ครอง!" อีนาฟูร์โค้งคำนับหยางหมิงอย่างนอบน้อม

หยางหมิงพลิกดูข้อมูลของราชินีแห่งบทเพลงคนอื่นๆ ต่อ พูดกับอีนาฟูร์โดยไม่หันหน้ามามอง:

"อืม ไปได้แล้ว ไปรออีกห้องหนึ่งนะ ฉันยังต้องสัมภาษณ์คนอื่นอีก"

"รับทราบค่ะ ท่านเจ้าผู้ครอง" อีนาฟูร์ถอยออกไป

ผ่านไปสักพัก หยางหมิงเริ่มสัมภาษณ์คนอื่นๆ

สถานีวิทยุเป็นโครงการบันเทิงแรกที่หยางหมิงตั้งใจจะสร้าง

ตอนนี้นครหัวเซียมีไฟฟ้าใช้แล้ว สามารถส่งเสียงเพลงอันไพเราะไปทั่วทุกซอกทุกมุมผ่านวิทยุได้

นอกจากนี้ หยางหมิงยังวางแผนจะผลิตวิทยุและสร้างคลื่นวิทยุหลายช่อง ให้ชาวเมืองได้ฟังในสิ่งที่พวกเขาต้องการ

แน่นอน นั่นเป็นเรื่องในอนาคต เพราะนครหัวเซียยังไม่มีสถานีส่งและรับสัญญาณ

"ไป่เสี่ยวเหมิง คุณก็ผ่านการสัมภาษณ์แล้ว"

"ขอโทษนะ เหมี่ยนเหมี่ยน การร้องเพลงของคุณยังไม่ผ่านเกณฑ์ ต้องขอปฏิเสธ"

"อืม ไป่หลิงเซวียน คุณร้องได้ดีมากเช่นกัน คุณก็ได้งานนี้"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป การสัมภาษณ์ก็เสร็จสิ้น

รายชื่อสมาชิกรุ่นแรกของสถานีวิทยุได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ

แม้จะมีไม่ถึงสิบคน แต่ถ้าออกอากาศเฉพาะตอนเช้าและตอนเย็น จำนวนคนก็เพียงพอ

"คาร์ล เข้ามาหน่อย" หยางหมิงจัดการรายชื่อสมาชิกสถานีวิทยุเสร็จแล้ว

"มีอะไรให้รับใช้หรือครับ ท่านเจ้าผู้ครอง?" คาร์ลที่รออยู่นอกประตูรีบเดินเข้ามาทันที

หยางหมิงส่งรายชื่อให้คาร์ลพลางพูดว่า:

"ลงทะเบียนรายชื่อพวกเธอ บันทึกเข้าแผนกการเงิน และเดี๋ยวคุณพาพวกเธอไปที่สถานีวิทยุ สอนพวกเธอวิธีการกระจายเสียง"

"อีกอย่าง ตอนนี้เวลาออกอากาศคือ 9 โมงถึง 11 โมงเช้า และ 2 ทุ่มถึง 4 ทุ่ม บอกให้พวกเธอทำงานวันละ 4 ชั่วโมง ห้ามมาสาย"

"ได้ครับ ท่านเจ้าผู้ครอง ผมจะจัดการให้เรียบร้อย" คาร์ลกล่าว

รับรายชื่อจากมือของหยางหมิง คาร์ลก็หมุนตัวออกไปจัดการงานทันที

(จบบท)