บทที่ 152 ภารกิจหลักที่สาม!

"อะไรนะ? ฝ่าบาทรับสั่งให้ข้ากลับไป?"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในตอนแรกอามิโนสไม่เชื่อ

เพราะว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดในการยึดคืนเมืองที่ถูกปีศาจครอบครอง การให้อามิโนสกลับเมืองหลวงตอนนี้ มิเท่ากับเป็นการให้โอกาสปีศาจได้หายใจหรอกหรือ?

"เพราะเหตุใดฝ่าบาทถึงเรียกข้ากลับเมืองหลวง?" อามิโนสถาม

ทหารผู้มารายงานคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวกับอามิโนสว่า:

"ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเพียงแต่ตรัสว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกท่านด้วยตนเอง"

อามิโนสครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ปฏิเสธ

"เจ้าจงกลับไปทูลฝ่าบาทว่า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดในการกำจัดปีศาจ ข้าไม่อาจละทิ้งสนามรบได้ ขอฝ่าบาทโปรดเข้าพระทัย"

อามิโนสตัดสินใจว่า จะจัดการปีศาจให้เสร็จก่อน อย่างมากก็รอให้ชนะแล้วค่อยกลับไปขอขมาโทษฝ่าบาท

ข่าวถูกส่งกลับไปถึงเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

"อะไรนะ? อามิโนสกล้าเพิกเฉยต่อพระราชโองการของเรา?"

เมื่อทราบว่าอามิโนสขัดพระบรมราชโองการไม่ยอมกลับ กษัตริย์ทรงตกพระทัย

หลังจากตกพระทัย คือความกริ้ว และในขณะที่ทรงกริ้ว พระองค์ก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย

ขุนนางคนเดิมที่อยู่ข้างๆ ยังคงจุดไฟต่อไปว่า:

"ฝ่าบาท ดูสิพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพูดไม่ผิดใช่ไหม? อามิโนสผู้นั้น กล้าขัดพระบรมราชโองการ เขาต้องมีใจคิดกบฏแน่นอน!"

กษัตริย์ทรงตื่นพระทัยแล้ว รีบตรัสถามว่า:

"แล้วจะทำอย่างไรดี? จะให้เรานั่งดูเขากำจัดปีศาจ ได้ใจประชาชนทั่วแผ่นดิน แล้วมาแย่งชิงราชบัลลังก์ของเราหรือ?"

ขุนนางรีบปลอบประโลมว่า:

"ฝ่าบาท อย่าทรงร้อนพระทัยไปพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังมีวิธี ขอได้โปรดทรงฟังกระหม่อม..."

หนึ่งชั่วยามผ่านไป หลังจากฟังวิธีของขุนนางจบ กษัตริย์ทรงแสดงสีพระพักตร์สบายพระทัย

"ดีมาก งั้นก็ทำตามนี้ ขุนนางชิน มีเจ้าอยู่ เราก็วางใจ"

อีกสามวันผ่านไป

หยางหมิงเข้ามาในโลกดันเจี้ยนได้สิบแปดวันแล้ว

เนื่องจากเวลาในโลกดันเจี้ยนและสนามรบหมื่นเผ่ามีอัตราการไหลของเวลาเป็น 10:1 หนึ่งวันในสนามรบหมื่นเผ่าเท่ากับสิบวันในโลกดันเจี้ยน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องเวลามากนัก

ตรงกันข้าม หยางหมิงสามารถใช้เวลาที่เพิ่มขึ้นมานี้ ฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นผ่านการต่อสู้จริงอย่างต่อเนื่อง

ในสิบแปดวันของการต่อสู้อย่างดุเดือด ค่าพลังต่อสู้ของหยางหมิงได้เพิ่มขึ้นจาก 1,413 คะแนน เป็น 1,490 คะแนน

นี่เป็นความเร็วที่น่าทึ่งมาก

เมื่อวานนี้ หยางหมิงและอามิโนสยึดคืนเมืองที่ถูกปีศาจครอบครองได้อีกสามเมือง

เหลือเพียงสองเมืองสุดท้ายที่ยังถูกเผ่าปีศาจยึดครองอยู่

หากยึดคืนได้ ฝ่ายมนุษย์จะได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่เหนือฝ่ายปีศาจ

แต่ในขณะนี้ เมืองหลวงส่งสารด่วนมาอีกครั้ง

องครักษ์คนหนึ่งถือพระราชโองการและป้ายทองสิบสองแผ่น มาปรากฏตัวต่อหน้าอามิโนส รายงานว่า:

"ทูลท่านอามิโนส ฝ่าบาทมีพระราชโองการใหม่ ทรงเรียกร้องให้ท่านกลับเมืองหลวงในทันที"

"นี่คือป้ายทองสิบสองแผ่น ท่านอามิโนส ขอท่านโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน!"

เมื่อเห็นป้ายทองสิบสองแผ่น จิตใจของอามิโนสก็สั่นคลอน

ในประเทศโลวหลาน ป้ายทองสิบสองแผ่นคือคำสั่งทางทหารสูงสุด

หากไม่เชื่อฟังคำสั่ง ผู้นั้นจะถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานกบฏ ฐานเป็นขุนนางทรยศ และจะถูกประหารทั้งตระกูลเก้าชั้น ญาติพี่น้องที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจะถูกจับเข้าคุก

อามิโนสคิดไม่ตก เขาพูดกับตัวเองว่า:

"ทำไมกัน? ทำไมฝ่าบาทถึงสั่งให้ข้ากลับตอนนี้? ทั้งที่เหลืออีกนิดเดียว ขอเวลาข้าอีกสองสามวัน ข้าก็จะยึดคืนสองเมืองสุดท้ายได้แล้ว แต่ทำไม...?"

ป้ายทองสิบสองแผ่น ราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนจิตใจของอามิโนส

หากเขาไม่กลับไป เขาจะต้องแบกรับข้อหากบฏ และครอบครัวทั้งเก้าชั้นจะถูกประหาร

แต่หากเขากลับไป เผ่าปีศาจก็จะเปิดฉากโจมตี ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า

"ข้าควรทำอย่างไรดี?" อามิโนสสับสนอย่างยิ่ง

ในขณะเดียวกัน จิตใจของเขาก็เจ็บปวดทรมาน

ในเวลาเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง หยางหมิงก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบอีกครั้ง:

[ติ๊ง~]

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หยางหมิงรู้สึกตื่นเต้น ในที่สุดก็เปิดภารกิจหลักที่สามได้แล้ว

[เรียนเจ้าผู้ครองหยางหมิงผู้ทรงเกียรติ ขอแสดงความยินดี ท่านได้เปิดภารกิจหลักที่สาม]

[รายละเอียดภารกิจ: สิ่งที่อามิโนสเสียใจที่สุดในชีวิต คือการเชื่อฟังคำสั่งกลับเมืองหลวง เพราะการที่เขาไม่อยู่ที่แนวหน้า ทำให้แนวรบของมนุษย์พังทลาย]

[ข้อกำหนดภารกิจ: โน้มน้าวอามิโนสไม่ให้กลับเมืองหลวง ให้อยู่ในสนามรบเพื่อกำจัดปีศาจต่อไป]

(จบบท)