บทที่ 5 เหมยชวนคู่จื่อ!

ในเวลานี้ หยางหมิงนำทหาร 3,000 นาย บุกประชิดเข้าใกล้ดินแดนของชาวญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้เคียง

"หืม? ดินแดนระดับกลาง? สร้างค่ายฝึกทหารระดับ 2 หอคอยป้องกันระดับ 3 โรงตีเหล็กระดับ 2..."

หยางหมิงพบว่า "เพื่อนบ้าน" ของเขาสามารถพัฒนาดินแดนได้ดีขนาดนี้

"สามารถสร้างดินแดนได้ดีขนาดนี้ภายในเวลาแค่สามวัน พรสวรรค์ของเขาต้องอย่างน้อยระดับ B หรืออาจจะถึงระดับ A ด้วยซ้ำ!"

หยางหมิงมองทะลุพลังของชาวญี่ปุ่นผู้นี้ได้ในแวบเดียว

ในขณะเดียวกัน หยางหมิงรู้สึกโชคดีที่ตนเองมาทัน ไม่เช่นนั้นแค่เฉินเจียนกับเหล่าทหารอาจจะไม่สามารถเอาชนะชาวญี่ปุ่นคนนี้ได้

ศัตรูไม่ใช่คนธรรมดา หยางหมิงเริ่มคิดหากลยุทธ์อย่างจริงจัง

หลังจากผ่านไปสิบนาที หยางหมิงออกคำสั่งอย่างใจเย็น:

"เฉินเจียน ข้าสั่งให้เจ้านำทหาร 3,000 นาย โจมตีดินแดนของชาวญี่ปุ่นจากด้านหน้า!"

"ขอรับ!" เฉินเจียนตอบรับ

เฉินเจียนเดินไปด้านหน้าของกองทัพ ทำสัญญาณการโจมตี: "พี่น้องทหาร ตามข้ามา!"

พูดจบ เฉินเจียนนำหน้าบุกเข้าโจมตีดินแดนของชาวญี่ปุ่น

"บุก!"

"ฆ่า!"

"จัดการชาวญี่ปุ่นให้สิ้นซาก!"

ทหารกว่าสามพันนาย พุ่งเข้าโจมตีดินแดนของชาวญี่ปุ่นราวกับเสือที่หลุดจากกรง

ในขณะเดียวกัน

เหมยชวนคู่จื่อที่กำลังคุยโวในช่องแชท จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านนอก

ทหารพลเรือนคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา คุกเข่าลงกับพื้น รายงานอย่างร้อนรน:

"รายงาน! ท่านเจ้าผู้ครอง ไม่ดีแล้ว มีกองทัพศัตรูบุกเข้ามาโจมตี"

ตอนนี้เหมยชวนคู่จื่อกลายเป็นคนหยิ่งยโสอย่างที่สุด ไม่สนใจศัตรูแม้แต่น้อย เขาถามอย่างเย่อหยิ่ง:

"อะไรนะ? ใครกล้าดีมาท้าทายข้า? ข้าคือผู้มีพรสวรรค์ระดับ A!"

"เป็นชาวหัวเซียที่อยู่แถวนี้ เขานำทหารมาอย่างน้อย 3,000 นายมาโจมตีท่าน" ทหารพลเรือนรายงาน

เหมยชวนคู่จื่อแค่นเสียงอย่างดูถูก:

"ฮึ แค่ 3,000 คน ต่อให้ 5,000 คนแล้วอย่างไร? ข้าคือผู้มีพรสวรรค์ระดับ A!"

จากนั้น เหมยชวนคู่จื่อลุกขึ้นยืนอย่างรำคาญ โบกมือสั่ง:

"ส่งคำสั่งลงไป รวบรวมกองทัพซามูไรของข้า วันนี้ข้าจะสังหารให้พินาศ!"

หลังจากคำสั่งของเหมยชวนคู่จื่อถูกส่งออกไป กองทัพซามูไรในดินแดนก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่สุด

ซามูไรร่างกำยำหนึ่งร้อยนายเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ รวมตัวกันที่ประตูดินแดน

เหมยชวนคู่จื่อเดินอย่างไม่ใส่ใจมาที่ประตูดินแดน มีซามูไรร่างกำยำหนึ่งร้อยนายยืนอยู่ด้านหลังเขา

มองไปยังกองกำลังของเฉินเจียนที่กำลังบุกมาอย่างดุดัน ดวงตาของเหมยชวนคู่จื่อเต็มไปด้วยความดูถูก

"ฮึ ชาวหัวเซียโง่เขลา กล้าบุกโจมตีข้า ช่างไม่รู้จักประมาณตน หลังจากข้าชนะเจ้า ข้าจะสืบทอดเจตนารมณ์อันกล้าหาญของกองทัพ 731 จัดการเจ้าให้สิ้นซาก"

หน้าผากของเหมยชวนคู่จื่อเปล่งแสงสีดำออกมา เขาตะโกนดัง:

"ออกมาเถิด นักรบวิญญาณของข้า!"

พื้นดินสั่นสะเทือน โครงกระดูกขนาดใหญ่น่าสยดสยองปีนขึ้นมาจากใต้ดินทีละตนๆ

[ชื่อ]: โครงกระดูกเอลฟ์

[พลังต่อสู้]: 70

[คุณภาพ]: ระดับดี

[ทักษะ]: ฟื้นคืนชีพ (ระดับ F สามารถฟื้นคืนชีพได้หนึ่งครั้งหลังตาย และหลังฟื้นคืนชีพแล้วยังสามารถฟื้นคืนได้อีกหนึ่งครั้ง)

นี่คือพรสวรรค์ระดับ A ของเหมยชวนคู่จื่อ: ผู้อัญเชิญแห่งความตาย

เขาสามารถเรียกวิญญาณจากใต้พิภพ

"ไปเถิด กองทัพวิญญาณของข้า ให้ชาวหัวเซียโง่เขลานั่นเห็นว่าการท้าทายข้าเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาเพียงใด!"

เหมยชวนคู่จื่อหัวเราะอย่างสะใจ

โครงกระดูกเอลฟ์สิบห้าตน ภายใต้คำสั่งของเขา พุ่งเข้าโจมตีกองกำลังของเฉินเจียน

เมื่อเฉินเจียนเห็นโครงกระดูกที่ดุร้ายพุ่งออกมาจากดินแดนศัตรู แทนที่จะกลัว เขากลับตื่นเต้นและตะโกนดัง:

"บุก!"

"ฆ่า!"

"จัดการพวกมัน โจมตีให้หนัก!"

เฉินเจียนคำราม นำทหาร 3,000 นาย บุกเข้าโจมตีกองทัพวิญญาณของฝ่ายตรงข้าม

บึ้ม!

สองกองทัพปะทะกัน เสียงดังสนั่น

การต่อสู้ครั้งใหญ่เริ่มต้นขึ้น

เฉินเจียนนำหน้า ถือดาบขวางถัง ฟันเข้าใส่โครงกระดูกเอลฟ์ตัวแรกที่อยู่ด้านหน้า

"แกร๊ก!"

โครงกระดูกเอลฟ์ถูกเฉินเจียนฟันแขนขาด

แต่วิญญาณไม่กลัวความตาย มันไม่รู้สึกเจ็บปวด กางกรงเล็บโต้กลับใส่เฉินเจียนทันที

เฉินเจียนโจมตีอีกครั้ง เขาไม่หวั่นเกรงสิ่งใด ยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ต่อสู้กับโครงกระดูกเอลฟ์สามตนพร้อมกัน

หยางหมิงสังเกตสถานการณ์การรบตลอดเวลา เริ่มวิเคราะห์:

"ชาวญี่ปุ่นคนนี้ สามารถเรียกวิญญาณนักรบที่แข็งแกร่งขนาดนี้? ดูเหมือนพรสวรรค์ที่เขาตื่นต้องเป็นระดับ A!"

"ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ต้องจริงจังสักหน่อยแล้ว"

หยางหมิงหลับตา ท่องในใจ: "เรียกทหารเพิ่มอีก 8,000 นาย"

แสงวาบ ด้านหลังของเขาปรากฏทหารสวมเกราะ 8,000 นาย

เหล่าทหารคุกเข่าพร้อมกันต่อหน้าหยางหมิง เสียงกังวานและหนักแน่น:

"คำนับท่านเจ้าผู้ครอง พวกเราพร้อมเสียสละเพื่อท่านเจ้าผู้ครอง!"

หยางหมิงคิดอย่างรอบคอบ เริ่มวางแผนสั่งการ:

"พวกเจ้าแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งไปสนับสนุนเฉินเจียนที่แนวหน้า อีกกลุ่มแทรกซึมจากด้านข้าง พยายามบุกเข้าดินแดนศัตรู!"

เหล่าทหารตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียว:

"ขอรับ ท่านเจ้าผู้ครอง"

ในไม่ช้า ทหาร 4,000 นายก็แยกออกเป็นสองกองกำลัง

กลุ่มหนึ่งบุกเข้าสู่สนามรบจากด้านหน้า ต่อสู้กับโครงกระดูกเอลฟ์

ด้วยการสนับสนุนของทหาร 4,000 นาย แนวหน้าก็เริ่มได้เปรียบอย่างรวดเร็ว

ส่วนทหารอีก 4,000 นาย แอบอ้อมวงไปอีกทาง แทรกซึมเข้าดินแดนศัตรู แล้วจู่โจมทันที!

"ฆ่า!"

กองกำลังที่รับหน้าที่จู่โจม โจมตีอย่างฉับพลัน ทำให้ฝ่ายศัตรูตั้งตัวไม่ทัน!

ดินแดนของเหมยชวนคู่จื่อเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที

"รายงาน!"

"ท่านเจ้าผู้ครอง เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว"

ทหารพลเรือนคนหนึ่งที่ทำหน้าที่สอดแนม วิ่งมารายงานเหมยชวนคู่จื่อด้วยความตื่นตระหนก:

"ท่าน ศัตรูส่งทหารเสริมอีก 4,000 นายเข้าสนับสนุนแนวหน้า ฝ่ายเราตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ"

"และกำแพงด้านตะวันตกก็กำลังถูกศัตรูอีก 4,000 นายโจมตีอย่างหนัก เรากำลังจะต้านทานไม่ไหวแล้ว"

เหมยชวนคู่จื่อเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ถามว่า:

"อะไรนะ? ฝ่ายตรงข้ามส่งทหารมาอีก 8,000 นาย? เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมีทหารมากมายขนาดนี้?"

"หรือว่าชาวหัวเซียคนนั้นก็มีพรสวรรค์ระดับ A เหมือนกัน?" เหมยชวนคู่จื่อเริ่มหวั่นใจ เพราะในความเป็นจริงเขาไม่เคยศึกษาการบริหารดินแดนอย่างจริงจัง พูดตามตรงในบรรดาเจ้าผู้ครองที่มีพรสวรรค์ระดับ A เขาถือว่าอ่อนแอที่สุด

"ฮึ แล้วยังไง นี่เป็นที่ของข้า ข้ามีความได้เปรียบในถิ่นของตัวเอง เขาไม่มีทางเอาชนะข้าได้!"

หลังจากตระหนักว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ธรรมดา เหมยชวนคู่จื่อก็เริ่มใช้ความพยายามอย่างเต็มที่

"เรียกโครงกระดูกเอลฟ์นักรบเพิ่มอีก 25 ตน!"

โครงกระดูกเอลฟ์สูงสองเมตร 25 ตน ถูกเหมยชวนคู่จื่อเรียกออกมา พลังต่อสู้อยู่ระหว่าง 70-80

"ยังไม่พอ ข้าต้องใช้ไม้ตายแล้ว ออกมาเถิด แม่ทัพโครงกระดูกของข้า!" เหมยชวนคู่จื่อเริ่มทุ่มสุดตัว เรียกต่อไป

แม่ทัพโครงกระดูกสวมเกราะและคลุมผ้าคลุม ถูกเรียกออกมา มันสูงสามเมตรครึ่ง ถือดาบใหญ่ ดูน่าสะพรึงกลัวมาก

[ชื่อ]: แม่ทัพโครงกระดูก

[พลังต่อสู้]: 119

[คุณภาพ]: ระดับดี

[ทักษะที่ 1]: ฟื้นคืนชีพ (ระดับ E หลังตายสามารถฟื้นคืนชีพได้ห้าครั้ง)

[ทักษะที่ 2]: กลืนกิน (ระดับ D สามารถกินสิ่งมีชีวิตใดก็ได้ เพื่อฟื้นฟูเลือด เพิ่มพลังต่อสู้ชั่วคราว)

"ไปเถิด ทำลายพวกมันให้หมด ฆ่าชาวหัวเซียที่น่ารังเกียจนั่น ข้าจะเป็นวีรบุรุษของจักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่!" ใบหน้าของเหมยชวนคู่จื่อแสดงความบ้าคลั่ง

(จบบท)