39 โลกของการฝึกตน คือท้องฟ้าและท้องทะเลที่กว้างใหญ่!

39 โลกของการฝึกตน คือท้องฟ้าและท้องทะเลที่กว้างใหญ่!

10 วันต่อมา ที่ชายฝั่งทางทิศตะวันออกของสหพันธรัฐ มหาสมุทรจี่ตง

มันเป็นช่วงเวลาเช้าตรู่ พระอาทิตย์ลอยสูงเกิดเป็นเมฆสีแดงเติมเต็มท้องฟ้า ปลาสีทองเกล็ดสะท้อนกับแสงอาทิตย์เป็นประกายระยิบระยับจำนวนมาก สามารถมองเห็นได้ไกลจนสุดลูกหูลูกตา มันเป็นภาพที่ราวกับออกมาจากนิยาย

ปลามากมายหลากหลายสายพันธ์และสัตว์อสูรแห่งท้องทะเล พากันกระโดดและว่ายวนอยู่บริเวณผิวน้ำของมหาสมุทรที่สะท้อนแสงสีทองของแสงอาทิตย์ เกิดเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตมากมายให้ได้เห็น

“ฮูมมม! ฮูมมม!”

ยานบินต้านแรงโน้มถ่วงพลังงานวิญญาณจำนวนแปดลำ ได้บรรทุกเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากเมืองฝูเกอและเมืองที่ใกล้เคียงจำนวนมากเอาไว้ เป็นภาพที่คล้ายกับเต่าทะเลยักษ์แปดตัว ยานทั้งแปดลำได้ลอยลำอยู่เหนือพื้นผิวทะเล 200 เมตร วงแหวนอักขระที่ดูลึกลับซับซ้อนสั่นไหวไม่หยุด พร้อมกับส่องประกายสีสันหลากสีออกมา บานบินปล่อยพลังงานวิญญาณจนเกิดเป็นคลื่นกระเพื่อม แรงกระเพื่อมได้ส่งไปถึงพื้นผิวทะเล เกิดเป็นเสียงระเบิดราวกับเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูร และฟองคลื่นสีขาวจำนวนมาก

หลี่เย้ายืนเกาะอยู่ขอบกั้นของดาดฟ้า เขายืนเกาะอยู่ตรงนั้น พร้อมกับมองลงไปด้านล่าง

ท่ามกลางท้องทะเลสีทอง เรือหาปลาลอยลำอย่างเอื่อยเฉื่อย และกระจัดกระจายอยู่ทั่ว

อยู่ๆก็ได้เกิดเป็นคลื่นขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาเหนือพื้นน้ำที่อยู่ไม่ไกล ไม่นาน คลีบปลาที่คมกริบก็โผล่ออกมาให้เห็นโดยไร้ซุ่มเสียง มันได้ใช้ศีรษะพุ่งเข้าไปจู่โจมเรือหาปลาหลายสิบลำด้วยความเร็วสูง

เมื่อคลีบปลาอยู่ห่างจากเรือหาปลา 100 เมตร คลื่นน้ำก็ขยายใหญ่ขึ้น ปลาขนาดยักษ์ที่มีความยาวกว่า 100 เมตรได้โผล่ออกมาจากคลื่น แล้วกระโดดขึ้นเหนือผืนน้ำหลายสิบเมตร ศีรษะของมันพุ่งตรงไปยังเรือหาปลาที่ลอยลำกระจัดกระจายอยู่

ผิวหนังของสัตว์อสูรปลาทั้งขรุขระและเต็มไปด้วยสะเก็ดแผล ทั้งยังมีปะการังที่มีสีสันมากมายถึงห้าสีเติบโตและปกคลุมอยู่ตามลำตัวของมัน มันดูชั่วร้ายอย่างที่สุด มีก้อนเนื้องอกเติบโตอยู่ตรงส่วนศีรษะของปลา กลายเป็นใบหน้าเด็กทารกที่ดูอัปลักษณ์ อีกทั้งยังมีหนวดที่โผล่ออกมาจากกลางหน้าผาก พร้อมกับก้อนเนื้อคล้ายลูกบอลติดอยู่ตรงปลายหนวด ลูกบอลเนื้อได้ระเบิดแสงสีฟ้าออกมาจนได้ยินเป็นเสียงดัง “ป๊อบ” “ป๊อบ”

“วา!!!! วา!!!!”

สัตว์อสูรปลาเปิดปากของมัน แล้วปล่อยเสียงร้องที่ราวกับเด็กออกมา ปากของมันมีขนาดใหญ่โต ซึ่งสามารถเปิดกว้างลึกเข้าไปจนถึงบริเวณกลางลำตัวของมัน และมีฟันที่คมกริบอยู่ภายในนั้น เศษชิ้นเนื้อของสัตว์อสูร ปรากฏให้เห็นอยู่ตามซอกฟันที่คมกริบของมัน!

หลี่เย้าไม่ทันได้ร้องตะโกนออกไปด้วยความตกใจ เพียงเวลาแค่พริบตาเดียว เหล่าเรือหาปลาก็ราวกับหลุดออกจากภวังค์ พวกเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง และแยกย้ายออกจากกันไปคนละทิศละทาง สัตว์อสูรปลากระโดดขึ้นเหนือผืนน้ำ ร่างกายที่หนักกว่า 5,000 กิโล ได้กระแทกลงไปยังผิวน้ำอีกครั้ง จนเกิดเป็นคลื่นสูงเสียดฟ้า

เรือหาปลาที่แยกย้ายกันออกไป ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในรูปแบบของวงกลม สัตว์อสูรปลาพยายามจะหนีออกไปจากวงล้อมด้วยการกระโดดขึ้นไปเหนือผิวน้ำอีกครั้ง แต่มันก็ต้องเจอเข้ากับลูกบอลตาข่ายที่เรือหลายๆลำได้ยิงออกมา

ตาข่ายจับปลานั้นเป็นอาร์ติเฟ็กซ์ที่สูงสร้างขึ้นโดยผู้ฝึกตน พวกมันประสานเข้าด้วยกันกลางอากาศ จนกลายเป็นรูปแบบของดาว 8 แฉกที่ส่องประกายเจิดจ้า อักขระที่เป็นประกายสะดุดตา ได้รวมตัวกันกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า มันได้ตกลงมาและแผ่ขยายเข้าครอบคลุมศีรษะของปลายักษ์!

การจู่โจมอย่างกะทันหัน ได้ทำให้ปลายักษ์ส่งเสียงคำรามราวกับฟ้าร้องออกมา ด้วยความตกใจและโมโห มันบิดร่างกายไปมาอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดเป็นคลื่นที่รุนแรงราวกับพายุ ท้องมหาสมุทรที่เคยเงียบสงบได้แปรเปลี่ยนมาเป็นสนามรบแห่งความตายในเวลาเพียงแค่ไม่นาน

แต่ไม่ว่าปลายักษ์จะดิ้นรนมากแค่ไหน มันก็ไม่สามารถปลดปล่อยตัวของมันได้ ใครจะรู้ว่าตาข่ายนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากวัตถุดิบประเภทไหน แต่ทันทีที่มันแตะไปบนผิวน้ำ มันก็หดตัวและฝังลึกลงไปบนร่างของปลายักษ์อย่างรวดเร็ว ตาข่ายที่ฝังเข้าไปในตัวปลา ได้ทำให้ผิวหนังของมันปริแตก เลือดสีเขียวข้นไหลอาบไปทั่วผิวน้ำ และปล่อยกลิ่นเหม็นคาวปลาที่เป็นพิษออกมา

แม้แต่หลี่เย้าที่อยู่ห่างไกลหลายร้อยเมตรบนอากาศ ก็ยังได้รับผลกระทบจากกลิ่นที่เป็นพิษของมัน ทำให้ดวงตาของเขาพล่ามัวและรู้สึกมึนหัว เขารู้สึกสติเลอะเลือนไปเล็กน้อย มันดูคล้ายกับว่า เลือดในร่างกายของปลายักษ์นั้นมีคุณสมบัติที่สามารถทำให้คนรู้สึกหมดสติได้อยู่

“วี้ด! วี้ด! วี้ด!วี้ด!”

เรือหาปลาหลายสิบลำได้ปล่อยฉมวกยักษ์ออกมา และได้ทิ่มแทงไปยังร่างกายของปลายักษ์ จากความเจ็บปวดที่ได้รับ ทำให้ปลายักษ์บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ปลายักษ์ได้ฟาดร่างกายอยู่ภายในน้ำทะเลและพยายามดิ้นรนให้ตัวของมันหลุดออกจากตาข่าย จนทำให้เชือกเหล็กที่ของฉมวกที่ยึดกับตัวเรือถูกดึงไปด้วย เรือหาปลาหลายละถูกดึงเข้าไปหาตัวปลายักษ์อย่างรวดเร็ว

ปลายักษ์ได้ว่ายออกไปหลายร้อยเมตร พร้อมกับลากเรือหาปลาไปด้วย จนเกือบทำให้เรือต้องพลิกคว่ำ ภายในเรือลำหนึ่ง ได้ปรากฏร่างของผู้ฝึกตนที่สวมใส่เกราะคริสตัลสีฟ้า เขาพุ่งตัวออกมาจากเรือลำนั้นพร้อมกับแบกดาบขนาดใหญ่เอาไว้ที่บ่า

ภายในชั่วพริบตาเดียว ผู้ฝึกตนก็ได้ไปปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของเจ้าปลายักษ์ ประกายไฟที่อันตรายได้พาดผ่านไปยังหนวดและหน้าผากของเจ้าปลายักษ์ ซึ่งเป็นแสงไฟที่เกิดจากดาบยักษ์ในมือของผู้ฝึกตนที่ถูกเหวี่ยงออกไป หนวดของเจ้าปลายักษ์ถูกตัดออกไปได้อย่างหมดจน และร่วงลงไปในท้องมหาสมุทร!

“กี้สสสสส!...”

เจ้าปลายักษ์ได้กรีดร้องเสียงแหลมออกมา

โดยไม่รอให้เจ้าปลายักษ์ตอบโต้กลับ ผู้ฝึกตนได้เก็บดาบเอาไว้ในฝักดาบที่อยู่ด้านหลัง มือซ้ายของเขายังคงจับด้ามดาบเอาไว้ ในขณะที่มือขวาของเขาวางไปที่หน้าผากของเจ้าปลายักษ์ ลูกบอลแสงที่ดูราวกับพระอาทิตย์ดวงน้อย เกิดขึ้นที่ฝ่ามือของเขาและขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

“บูม!”

เมื่อลูกบอลแสงขยายใหญ่กว่าศีรษะของผู้ฝึกตน เขาก็ได้กางนิ้วมือออก แล้วส่งลูกบอลแสงเข้าไปทางบาดแผลตรงบริเวณหน้าผากที่เต็มไปด้วยเลือดของเจ้าปลายักษ์ และส่งตรงไปยังสมองของมันอย่างรวดเร็ว และเกิดเป็นเสียงสั่นสะเทือนให้ได้ยินจากภายนอกเท่านั้น เลือดสีเขียวข้นได้พุ่งออกมาจากหลุมตรงบริเวณสมองของปลายักษ์ แล้วลอยสูงขึ้นไปบนอากาศหลายร้อยเมตร ลูกบอลแสงได้เข้าไปยังสมองของปลายักษ์และระเบิดมันออกจนกลายเป็นของเหลว!

ดวงตาของปลายักษ์ดับมืดลงในชั่วพริบตา มันหยุดการดิ้นรน หงายท้องขึ้น และลอยอยู่ในท้องมหาสมุทรโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆอีก

ทั้งปลาหมึก, ปู, และสัตว์อสูรตัวเล็กๆจำนวนมากที่อาศัยอยู่ภายในร่างกายของปลายักษ์ ได้หนีกระจัดกระจายออกไปยังท้องมหาสมุทรด้วยความตื่นกลัว

“สุดยอดไปเลย!”

หลี่เย้าเฝ้ามองดูด้วยความมหัศจรรย์ใจ...มันคือการล่าแบบตีวงล้อมที่ถูกวางแผนเอาไว้แล้ว อันดับแรก ตาข่ายและฉมวกถูกใช้เป็นเครื่องมือสำหรับทำให้ปลาหมดแรงและกำลัง จากนั้น ผู้ฝึกตนก็ได้ทำการตัดหนวดซึ่งเป็นจุดอ่อนของมันออก สุดท้าย ก็ได้จัดการจุดตายของปลายักษ์ ผ่านทางบาดแผลที่สร้างเอาไว้และทำลายสมองของมัน!

“โลกของผู้ฝึกตน...มันทั้งยิ่งใหญ่และวิเศษสุดไปเลย!”

หลี่เย้ามองออกไปไกลที่สุดเท่าที่สายตาของเขาจะสามารถมองเห็นได้ แสงสีแดงใต้ก้อนเมฆลอยอยู่บนท้องฟ้า ดวงตะวันสีแดงเพลิงพยายามทะลวงผืนมหาสมุทรขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างสุดความสามารถ

นี่คือภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของธรรมชาติ เป็นสิ่งที่หลี่เย้าไม่เคยได้พบเจอเมื่ออยู่ในเมืองฝูเกอ เขาทั้งผ่อนคลายและสงบนิ่ง ความคิดของเขาได้ลอยเข้าไปอยู่ในภาพตรงหน้าของเขา พวกมันลอยไปจนสุดขอบมหาสมุทรและตรงไปยังดวงอาทิตย์

“สักวันหนึ่ง ฉันก็จะกลายเป็นผู้ฝึกตน เหมือนกับคนคนนั้น ในมือของฉัน จะมีอาวุธขั้นสุดยอดที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยตัวของฉันเอง ฉันจะพุ่งตรงไปยังมหาสมุทรอันยิ่งใหญ่ จัดการกับสัตว์ร้ายและฟาดฟันคลื่นลมพายุ!” หัวใจของหลี่เย้าเต้นแรง พร้อมกับเลือดในกายอันร้อนรุ่ม

ทุกคนที่อยู่ภายในยานบิน ล้วนแล้วแต่เป็นนักเรียนจากเมืองฝูเกอ มีน้อยคนที่ชอบในตัวเขา มีคนสองถึงสามคนได้เกาะอยู่ที่ระเบียงดาดฟ้า และชื่นชมกับธรรมชาติที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาเช่นกัน พวกเขาได้เฝ้าดูผู้ฝึกตนที่จัดการกับสัตว์อสูร และร้องตะโกนออกมาทีละคน ด้วยความอัศจรรย์ใจ

แต่หลี่เย้านั้นเข้าใจอย่างชัดเจนดีว่า ตัวเขานั้นต่างไปจากกลุ่มคนเหล่านี้ บทบาทการต่อสู้และได้รับบัตรเชิญของเขานั้นได้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกๆคน และเขาก็ยังเป็นคนที่สร้างความไม่พอใจให้กับผู้ที่มีอำนาจและเงินทองอย่าง เฮ่อเหลียนเลี่ย คนอื่นๆจึงไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดคุยกับเขา

หลี่เย้านั้นมีความสุขกับความสงบที่เขาได้รับ เขามองลงไปยังท้องฟ้าที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำอันงดงาม ความคิดของเขาได้ลอยไปยังความฝันอันยิ่งใหญ่ ภาพฝันที่เขาเห็นนั้นชัดเจนมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าเขาจะสามารถจดจำอะไรได้ และไม่ว่ามันจะมีประโยชน์มากน้อยแค่ไหน เขาก็จะบันทึกมันเอาไว้ในคริสตัลโพรเซสเซอร์ของเขาทั้งหมด

นี่คือเทคนิคลับที่เขาคิดขึ้นมาได้ในปัจจุบัน ความสามารถในการจดจำของแต่ละคนนั้นมีข้อจำกัดของมันอยู่ การที่จะจดจำทุกอย่างที่อยู่ในความฝันได้นั้นเป็นไปได้ยากมาก หลี่เย้ากลัวว่า รายละเอียดในความฝันที่เขาได้เห็น เมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วมันจะหายไป

ความทรงจำของโอเย่หมิงนั้นเป็นสมบัติที่ล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง แต่ทุกเศษเสี้ยวความทรงจำที่ได้รับมา ล้วนแล้วแต่ให้ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ได้ทั้งนั้น

วันเวลาได้ผ่านเลยไป พร้อมกับความทรงจำที่หลี่เย้าพยายามจะขุดค้นออกมา เขาพยายามค้นความทรงจำทุกอย่างออกมา เขาสามารถคลำหาความทรงจำที่อยู่ลึกลงไปในจิตใจของเขาได้ และมันก็คล้ายกับมีประตูบานยักษ์ปิดแน่นอยู่ เขาสามารถได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากประตูบานนั้นได้ เสียงของสมบัติที่กำลังร่ำร้องเรียกหาเขาอยู่

ทั้งหมดที่เขาต้องการก็คือหนึ่งก้าวเล็กๆเท่านั้น จากนั้น เขาก็จะสามารถสืบทอดความทรงจำทั้งหมดของโอเย่หมิงมากได้!

ในเวลานี้เอง ที่กลิ่นแอลกอฮอลอ่อนๆได้ลอยเข้าสู่จมูกของหลี่เย้า เด็กหนุ่มร่างอวบ ที่มาพร้อมกับดวงตาแมวและเสื้อผ้าที่หรูหรา ได้เดินเข้ามาเกาะราวระเบียงข้างๆหลี่เย้า เขาพูดออกมาว่า “วิวแบบนี้ไม่เลวเลยนะ จริงไหม เพื่อนนักเรียนหลี่เย้า!?”

หลี่เย้าหันไปสบตาเขา เขากดปิดหน้าจอโฮโลแกรมของคริสตัลโพรเซสเซอร์ แล้วมองดูเจิ้งตงหมิงด้วยสายตาที่แสดงถึงความระแวดระวัง “นายคือเจิ้งตงหมิง เพื่อนของเฮ่อเหลียนเลี่ยไม่ใช่เหรอ?”