(ฟรี) บทที่ 316 จับคู่หมาสองตัว? ท่านผอ. หม่อมฉันทำไม่ได้เพคะ!
(ฟรี) บทที่ 316 จับคู่หมาสองตัว? ท่านผอ. หม่อมฉันทำไม่ได้เพคะ!
"ฮึ่มๆ—"
[ของกิน ของอร่อย!]
[ท่านผอ. ข้าก็จะเอา!]
ซูหยวนมองดูจระเข้แยงซีที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ในตอนนี้จระเข้แยงซีกำลังเงยหน้ามองดูชิ้นปลาในมือของเขา ในตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
ซูหยวนมองดูบนหลังของจระเข้แยงซี ไม่มีหมาสักตัว
พอมองดูรอบๆ ก็ไม่มีเงาของยัยฮา
"แล้วยัยฮาล่ะ?"
ซูหยวนถามจระเข้แยงซี
"ฮึ่มๆ—"
[ท่านผอ.หมายถึงหมาตัวนั้นเหรอ?]
[พูดถึงมันแล้วก็โมโห!]
[พาเจ้าตัวนี้มาตั้งนาน เจ้าตัวนี้ไม่บอกกันสักคำก็วิ่งหนีไปแล้ว!]
ซูหยวน: ???
"หนีไปแล้ว?"
"วิ่งไปไหนแล้ว?"
"ไม่ถูกสิ!"
"เจ้าตัวนี้..."
ซูหยวนเพิ่งจะเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง
"กรี๊ด—"
บนท้องฟ้าก็มีเสียงร้องดังขึ้น
"โฮ่งๆๆ—"
เสียงสุนัขเห่าก็ดังมาจากบนฟ้า
ซูหยวนเงยหน้าขึ้นไปมอง
พี่อินทรีบินมาจากไกลๆ
และบนหลังของมันก็กำลังแบกยัยฮาอยู่
"พรึ่บๆ"
นกอินทรีทองกระพือปีกลงจอด
ยัยฮาก็พุ่งเข้ามาทันที
"โฮ่งๆๆ—"
[เจ้าตัวดี!]
[แกดันโยนข้าทิ้ง!]
[ถ้าไม่ใช่เพราะพี่อินทรีอยู่ใกล้ๆ ข้าคงเด๊ดสะมอเร่ไปแล้ว!]
ยัยฮาร้องโฮ่งๆโวยวาย
คับแค้นใจจนพูดไม่ออก
มันเตือนปลาที่วิ่งได้ตัวนี้แล้วชัดๆ ว่าข้างหน้ามีคู
ผลคือเจ้าตัวนี้ฟังไม่เข้าใจ
ยังคิดว่าเป็นคำว่าหมา
พอเห็นคูแล้วก็ยิ่งเบรกกะทันหันโยนมันออกไปทันที
ลอยอยู่กลางอากาศ
ยัยฮายังได้ยินเสียงร้องของเจ้าตัวนี้
ดันมาบอกว่ามัน...
ไม่บอกกันสักคำ???
ซูหยวนมองดูยัยฮา แล้วก็มองดูจระเข้แยงซี
เหมือนจะ...
เข้าใจอะไรบางอย่าง
"ตอนที่แกเบรกกะทันหัน..."
"ก็โยนมันออกไปเหรอ?"
จระเข้แยงซี: ???
"ฮึ่มๆ—"
[เห็นๆอยู่ว่ามันไม่บอกกันสักคำ!]
ยัยฮา: !!!
"โฮ่งๆๆ—"
[เจ้าตัวดี เห็นๆอยู่ว่าแกฟังไม่เข้าใจ!]
[ข้าก็บอกแกแล้ว!]
ยัยฮาร้องอยู่ตั้งนาน เห็นว่าเถียงไม่ชนะ
ก็โฮกเข้าไปข้างหน้าก็กัดจระเข้แยงซีไปคำหนึ่ง
แต่ผิวของจระเข้แยงซีแข็งมาก
ยัยฮากัดคำนี้เหมือนกับเกาให้มัน
"ฮึ่มๆ—"
[สบาย!]
[ซ้ายหน่อย ผิดแล้ว นั่นมันขวา!]
ยัยฮา: !!!
"โฮ่งๆๆ—"
[ข้ากับแกไม่จบง่ายๆแน่!]
ยัยฮาที่โมโหฟึดฟัดก็กัดจระเข้แยงซีลากไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต
ลากไปลากมา
ก็มาถึงหน้าพี่ไป๋
"โฮ่งๆๆ—"
[ท่านเมีย!]
[นี่คือของขวัญที่ข้าให้ท่าน!]
[ปลาใหญ่ตัวหนึ่ง!]
[ปลาใหญ่ที่วิ่งได้!]
จากนั้น ยัยฮาก็มองดูจระเข้แยงซี
"โฮ่งๆๆ—"
[เร็วเข้า ยิ้มหน่อย!]
จระเข้แยงซี: [แม่บอกว่า อย่าคุยกับคนโง่!]
ยัยฮา: !!!
พี่ไป๋: ???
"โฮก—"
[นี่...]
[คือปลาเหรอ?]
เมื่อมองดูจระเข้แยงซีตรงหน้า
พี่ไป๋ก็มึนไปหน่อย
นี่มันจระเข้ชัดๆ!
ยังเป็นจระเข้แยงซีอีก!
ท่านผอ.เคยสอนพวกมันว่านี่คือสัตว์คุ้มครอง!
"โฮก—"
[ไสหัวไป!]
[รีบพาจระเข้แยงซีกลับไป!]
พี่ไป๋ก็ร้องโฮกใส่ยัยฮาทีหนึ่ง
เข้าไปก็เตะเจ้าตัวนี้ไปสองที
ยัยฮา: ???
"โฮก—"
[ท่านเมีย ท่านเตะข้าทำไม!]
[นี่คือของขวัญที่ข้าให้ท่านนะ!]
จากนั้น
ยัยฮาก็มองไปที่จระเข้แยงซีอีกครั้ง
"โฮ่งๆๆ—"
[ก็แกนั่นแหละ แกยิ้มหน่อยสิ!]
จระเข้แยงซีไม่พูดอะไรก็แค่หันไปใช้หางฟาดเจ้าตัวที่เสียงดังหนวกหูไปทีหนึ่ง
จากนั้นก็วิ่งดี๊ด๊าไปหาซูหยวน
"ฮึ่มๆ—"
[ท่านผอ....]
[ของอร่อย!]
[ข้าก็จะเอาของอร่อย!]
เมื่อมองดูซูหยวน ในตาของจระเข้แยงซีก็เต็มไปด้วยความปรารถนา
ยังอ้าปากกว้างรอให้ซูหยวนป้อน
ซูหยวนยิ้มเบาๆ
"ให้แก!"
"ถือว่าเป็นรางวัลของแก!"
ทำให้ยัยฮาหน้าแตกได้
จระเข้แยงซีไม่เลว!
ควรค่าแก่การให้กำลังใจ!
ซูหยวนให้ปลาทอดแก่จระเข้แยงซีหลายชิ้นติดต่อกัน
'กรอบ' 'กรอบ' กินอย่างเอร็ดอร่อย
จระเข้แยงซีก็ยิ้มออกมาดีใจมาก
ยัยฮา: ???
"โฮ่งๆ—"
[ทำไมมันถึงมีกิน?]
"โฮก—"
[ลูกพี่ผอ.ข้าก็จะเอา!]
เมื่อมองดูยัยฮาที่ร้องโวยวายซูหยวนก็หัวเราะอย่างขมขื่นแล้วก็ส่ายหัว
"ได้ให้แก!"
ก็พอใจเจ้าตัวนี้
ซูหยวนก็ป้อนปลาทอดให้มันชิ้นหนึ่ง
เพิ่งจะเตรียมจะป้อนชิ้นที่สองซูหยวนถึงได้พบว่า
ปลาทอดในจานหมดแล้ว
"หืม?"
"ทำไมถึงหมดแล้วล่ะ?"
ซูหยวนสงสัยแล้วก็มองไป
กลับพบว่า
แม่เสือสองสามตัวกับพวกเหล่าจางสองสามคน
แอบยัดปลาทอดเต็มปาก
กรอบๆก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
"หมดแล้วแกก็มีแค่ชิ้นเดียว"
ซูหยวนมองยัยฮาแล้วก็ยักไหล่
เลียมุมปากยัยฮาถึงแม้จะเสียดายอยู่บ้างแต่ก็ไม่สนใจ
"โฮ่งๆๆ—"
[ลูกพี่ผอ.ไม่มีก็ไม่มี]
[ข้าถามท่านทำไมข้าเอาปลาให้พี่ไป๋แล้วมันยังไม่ชอบข้า?]
[เมื่อกี้...]
[มันยังด่าข้าอีก!]
ยัยฮาร้องอูๆ
คับแค้นใจจนพูดไม่ออก
มันทำอะไรผิดกันแน่?
ซูหยวน: ......
"แกส่งจระเข้ให้พี่ไป๋พี่ไป๋ไม่ซ้อมแกก็ดีแล้ว!"
เมื่อได้ฟังคำพูดของซูหยวน
ยัยฮาก็อึ้งไป
"โฮ่งๆ—"
[เจ้าตัวนี้...]
[เป็นจระเข้เหรอ?]
ซูหยวนพยักหน้า
"ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวนี้จะวิ่งได้อย่างไร?"
ยัยฮา: ......
"อูๆ—"
[ลูกพี่ผอ....]
[ถ้างั้นข้าจะทำยังไงล่ะ!]
ซูหยวนยื่นมือชี้ไปที่พี่ไป๋
"แกดูสิว่าพี่ไป๋กินอะไรอยู่?"
ยัยฮามองไป
ในตอนนี้พี่ไป๋กำลังค่อยๆเคี้ยวปลาทอดที่ซูหยวนให้ก่อนหน้านี้
คำแล้วคำเล่าอ่อนโยนมาก
"โฮก—"
[มันกำลังกินปลา!]
ซูหยวนพยักหน้า
"ใช่แล้ว!"
"ปลา!"
"แกต้องเอาใจเขาเอาปลาให้พี่ไป๋"
"พี่ไป๋ก็จะให้อภัยแกแล้ว!"
ยัยฮา: !!!
"โฮ่งๆ—"
[ลูกพี่ผอ.ปลาให้ข้า!]
ซูหยวนยักไหล่
"ไม่ได้บอกแกว่าหมดแล้วเหรอ?"
ยัยฮาก็อึ้งไป
ซูหยวนยิ้ม
"ไม่เป็นไรข้าจะสอนแกทอด"
จากนั้นซูหยวนก็พายัยฮาเข้าไปในห้องครัว
เหล่าจางสองสามคนก็นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกที่ประตู
พวกเขามองดูยัยฮาตามซูหยวนเข้าไปในห้องครัว
ก็ทึ่งไปเลย
"ผอ.ซู..."
"ดันจะสอนยัยฮาทอดปลาเหรอ?"
"นี่..."
"จะไหวเหรอ?"
จางฉวนเต๋อก็ส่ายหัว
"อาจจะ...คาดว่า...น่าจะ...ไหวล่ะมั้ง..."
เสี่ยวจางฟังจบก็เตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง
กลับเห็นซูหยวนออกมาจากห้องครัว
"ผอ.ซูคุณออกมาทำไมเหรอครับ?"
เมื่อได้ฟังคำถามของเสี่ยวจาง
ซูหยวนหัวเราะเหอะๆ
"ผมสอนมันทอดแล้ว"
"เจ้าตัวนี้ฉลาดขนาดนี้ก็น่าจะทำเป็นล่ะนะ!"
เสียงเพิ่งจะจบลง
ซูหยวนก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่างในอากาศ
"ไม่ดีแล้ว!"
"ไหม้แล้ว!"
ซูหยวนเท้ายังไม่ออกจากประตูห้องครัวก็หันไปวิ่งกลับไป
คนอื่นๆก็รีบลุกขึ้นก็รีบตามไป
พอวิ่งมาถึงในห้องครัว
สองสามคนก็เงยหน้าขึ้นไปมอง
ในตอนนี้ยัยฮาก็กำลังอยู่บนเตา
ปลาตัวเล็กที่ยังไม่ได้ขอดเกล็ดก็ทอดในกระทะจนเสียงดังฉ่า
กับปลาที่ทอดอยู่ในกระทะ
ยังมี...
หางที่มีขนปุยเส้นหนึ่ง!
"เชี่ย!"
ซูหยวนร้องอุทานรีบเข้าไปข้างหน้า
ก็ดึงหางของยัยฮาออกมาทันที
"หางแกเข้าไปในกระทะแล้วแกไม่เห็นเหรอ?"
ซูหยวนตะโกนไปพลางก็เอาน้ำเย็นราด
ยัยฮา: ???
"โฮก—"
[นี่คือหางของข้าเหรอ?]
[ข้านึกว่า...เป็นปลาอะไรซะอีก?]
ซูหยวน: ......
"แกไม่เจ็บเลยเหรอวะ?"
หลังจากที่เอาน้ำเย็นราดหางแล้วซูหยวนก็มองทีหนึ่ง
โชคดีที่แค่ขนหางเข้าไปในกระทะ
ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อยคาดว่าวันนี้คงจะได้กินหางหมาทอดแล้ว...
"โฮก—"
[ไม่เจ็บนะ!]
[ท่านดูสิบนตัวข้ามีแต่น้ำมันกระเด็น...]
[เจ็บจนชินแล้ว!]
ซูหยวนขมวดคิ้วแล้วก็มองดูอย่างละเอียด
บนตัวของยัยฮาก็มีน้ำมันกระเด็นอยู่เยอะจริงๆ
ดูท่าแล้วเมื่อกี้ทอดปลาเจ้าตัวนี้โดนกระเด็นไปเยอะ
เหล่าจางและคนอื่นๆก็มองดูอย่างละเอียดอยู่ข้างๆ
มองไปพลางก็ชมไปพลาง
"ทอดปลาทีหนึ่งก็ทอดหางตัวเองได้..."
"ยัยฮานี่ก็สุดยอด!"
"ผอ.ซูคุณก็ใจกว้างจริงๆ...ดันกล้าให้เจ้าตัวนี้ทอดปลา..."
"ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อยคาดว่ายัยฮาก็คงจะลงไปในกระทะน้ำมันแล้ว..."
ซูหยวนถอนหายใจ
"ข้าให้มันลองอุณหภูมิน้ำมันก่อนแล้ว"
"ตอนแรกนึกว่าเจ้าตัวนี้จะกลัว"
"ใครจะไปรู้ว่ามัน...จะทนร้อนจนชินได้!"
"ดูสิว่าบนตัวมันมีแต่น้ำมันกระเด็น!"
เมื่อเห็นซูหยวนชี้
ทุกคนก็ได้เห็นน้ำมันกระเด็นบนตัวยัยฮา
จุดแล้วจุดเล่า
น้ำมันกระเด็นที่โดนก่อนหน้านี้ก็พองแล้ว
"เจ้าตัวนี้..."
"ไม่เจ็บเหรอ?"
ซูหยวนส่ายหัว
"เจ้าตัวนี้คาดว่าคงจะโดนความรักทำให้หน้ามืดตามัว"
"ทนเจ็บทั้งตัวก็ต้องทอดปลาให้พี่ไป๋กิน..."
"ก่อนหน้านี้ข้าก็เตรียมจะทอดเอง..."
"แต่เจ้าตัวนี้...กลับบอกว่าต้องทอดเองถึงจะจริงใจพอ..."
เหล่าจาง: ???
เสี่ยวจาง: ???
จางฉวนเต๋อ: ???
"ช่างเป็น..."
"นักรบรักบริสุทธิ์จริงๆ!"
สองสามคนสบตากัน
ในตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ตอนแรกนึกว่ายัยฮานี่ก็แค่ซนก่อเรื่อง
กลับคิดไม่ถึงว่าเพื่อความรักเพื่อพี่ไป๋จะทุ่มเทตัวเองได้ขนาดนี้
"ไม่ต้องทอดปลาแล้ว!"
ซูหยวนดึงยัยฮาออกจากห้องครัว
"โฮ่งๆ—"
[ลูกพี่ผอ.ข้าทำได้!]
[ข้าจะให้ท่านเมียรู้ถึงความจริงใจของข้า!]
[มันต้องซาบซึ้งในตัวข้าแน่นอน!]
ยัยฮาเงยหน้าขึ้น
เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความหยิ่งผยอง
ซูหยวนมองเขาก็ชะงักไป
มาโดยตลอดเขาก็มองยัยฮาเป็นตัวป่วน
ส่วนใหญ่ก็เพราะเจ้าตัวนี้สร้างคอนเทนต์เก่งเกินไป
แต่ตอนนี้ดูท่าแล้วเจ้าตัวนี้...เหมือนจะมีอะไรที่น่าชื่นชมอยู่บ้าง?
"ไม่ให้แกทอดก็เพราะว่าข้าจะหาอาจารย์ให้แกแล้ว!"
ซูหยวนมองยัยฮาแล้วก็พูดอย่างจริงจัง
ยัยฮา: ???
"โฮก?"
[อาจารย์?]
ซูหยวนพยักหน้า
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วก็โทรออก
"หยวนชิวมาที่เขตอนุรักษ์หน่อย!"
......
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หยวนชิวที่หน้าตาเหมือนลูกกลมก็ลงมาจากรถเอทีวี
ตอนที่เขาลงมา
ยางรถเอทีวีก็ป่องไปครึ่งหนึ่ง
"ผอ.คุณหาผมเหรอครับ!"
มาถึงหน้ากระท่อมไม้หยวนชิวก็เจอซูหยวน
"อืมผมหาคุณ!"
"ทำงานที่สวนสัตว์เป็นยังไงบ้าง?"
ซูหยวนมองหยวนชิวแล้วถาม
เจ้าตัวนี้ก็ยังเป็นตอนที่จับคู่ปลาไป๋สวินถึงได้รู้จักกัน
ไม่มีคุณสมบัติทางหน้าตาเลยผลคือยังจีบแฟนสาวได้เป็นพันคนผ่านวีแชท
ถึงแม้จะใช้วิธีของเขาแล้วก็ยังจับคู่ปลาไป๋สวินไม่ได้
แต่ซูหยวนก็ได้เห็นความสามารถของเจ้าตัวนี้
ก็เลยให้เขาอยู่ต่อ
ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องใช้มันแล้วจริงๆ
"คุณเห็นยัยฮานี่ไหม?"
ซูหยวนชี้ไปที่ยัยฮาแล้วถามหยวนชิว
หยวนชิวพยักหน้า
"เห็นแล้วครับ"
ซูหยวนก็ชี้ไปที่พี่ไป๋ที่อยู่ไกลๆอีกครั้ง
"ยัยฮานี่ชอบบอร์เดอร์คอลลี่ตัวนั้น"
"ภารกิจของคุณ..."
"ก็คือจับคู่พวกมัน!"
หยวนชิว: ......
เขามองซูหยวนแล้วก็ชะงักไป
"ผอ.ซู..."
"คุณกำลังจะ..."
"ให้ผมจับคู่หมาสองตัว???"