(ฟรี) บทที่ 311 พลิกป้าย? ผอ.ซู ท่านกำลังจะโปรดนางสนมรึ

"ผอ.ซู ตื่นแล้วเหรอครับ?"

จางฉวนเต๋อเพิ่งจะถือบะหมี่ออกมาจากครัว ก็เห็นซูหยวนที่ฝุ่นเกรอะกรังเดินลงมา

"ผอ.ซู..."

"คุณนี่...นอนไม่พอเหรอครับ?"

"จะให้ผมพูดนะ คนหนุ่มสาวก็ต้องรู้จักยับยั้ง..."

"เฮ้ ผอ.ซู อย่าแย่งบะหมี่ของผมสิครับ!"

จางฉวนเต๋อยังพูดไม่ทันจบ

บะหมี่ในมือก็ถูกซูหยวนแย่งไป

"คุณก็ไปลวกชามใหม่ก็สิ้นเรื่องแล้วนี่?"

ซูหยวนชำเลืองมองจางฉวนเต๋อแวบหนึ่ง แล้วก็ถือบะหมี่ไปนั่งที่โต๊ะ

หยิบตะเกียบขึ้นมาก็เริ่มกินทันที

เสียง "ซู้ดๆๆ" ดังขึ้นไม่หยุด

จางฉวนเต๋อถอนหายใจ ได้แต่กลับเข้าไปในครัวแล้วลวกบะหมี่ใหม่อีกชาม

จะทำอะไรได้ล่ะ?

ใครใช้ให้เขาปากพล่อยไม่หยุดเอง

"ผอ.ซู คุณตื่นแล้วเหรอครับ!"

"เมื่อกี้ทำไมผมได้ยิน..."

"ข้างบนมีเสียงดังอีกแล้ว?"

เสี่ยวจางถือไม้ถูพื้นออกมาแล้วถามซูหยวน

"จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?"

"เตียงพังอีกแล้วน่ะสิ!"

เสี่ยวจาง: "หา?"

"ทำไม..."

"พังอีกแล้วเหรอครับ?"

จางฉวนเต๋อถือบะหมี่ออกมาจากครัวอีกชาม

"ต้องเป็นเพราะว่าไฟแรงของ ผอ.ซู พวกเรามัน..."

เพิ่งจะพูดไปได้ครึ่งทาง

จางฉวนเต๋อก็หยุดลง

เขาเห็นสายตาของซูหยวน

ไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

"เหะๆ..."

"นี่ต้องเป็นเพราะคุณภาพของเตียงมันแย่เกินไปแน่ๆ!"

"ผอ.ซู คุณวางใจเถอะ ผมรู้จักเถ้าแก่ที่ทำเตียงโครงเหล็กอยู่คนหนึ่ง"

"เดี๋ยวผมจะให้เขาส่งมาให้เตียงหนึ่ง"

"เตียงเหล็ก รับน้ำหนักได้พอแน่นอน!"

"ไฟแรงของ ผอ.ซู..."

"ขอถอนคำพูดนี้!"

จางฉวนเต๋อหัวเราะแหะๆ

คำพูดทะลึ่งบางคำมาถึงปากแล้วก็รีบเก็บกลับไปทันที

ซูหยวนมองเขาสองที ไม่ได้พูดอะไรมาก

"เสี่ยวจาง พ่อคุณล่ะ?"

"ผมอยากจะหาท่อนไม้สักสองสามท่อนมาทำอะไรหน่อย"

ซูหยวนหันไปมองรอบๆ ไม่เห็นเงาของเหล่าจาง

"เขาเหรอครับ ไปดูลิ้นครับ"

ซูหยวน: ???

"ลิ้น?"

"ทำไมล่ะ?"

เสี่ยวจางหัวเราะแหะๆ เตรียมจะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง

แต่พอเห็นจางฉวนเต๋อที่อยู่ข้างๆ ก็หยุดลง

"ก็แค่เผลอกัดโดนน่ะครับ"

ซูหยวนพยักหน้า

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวผมลองหาเองแล้วกัน"

หลังจากกินข้าวเช้า

ซูหยวนก็เริ่มหาของอยู่ข้างกระท่อมไม้

ในไม่ช้า

ก็หาท่อนไม้มาได้สองสามท่อน

ท่อนไม้ไม่ใหญ่ ขนาดเท่าฝ่ามือ

แต่ความหนาก็เพียงพอ

ซูหยวนเตรียมจะตัดท่อนไม้นี้เป็นป้ายไม้หลายๆ อัน

แล้วก็เขียนชื่อลงไป

หยิบเลื่อยโต๊ะออกมาจากห้องเก็บของ ซูหยวนก็ลงมือทันที

"—"

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้นไม่หยุด

ท่อนไม้ที่หนาสิบกว่าเซนติเมตรถูกตัดเป็นป้ายไม้ที่หนาเท่ากันห้าหกแผ่น

จากนั้น

ซูหยวนก็หาสิ่วมา

เริ่มจากเขียนตัวอักษรบนป้ายไม้ก่อน แล้วก็ใช้สิ่วค่อยๆ สลักรอยออกมา

สุดท้ายก็ทาสี

แบบนี้ ป้ายไม้หนึ่งอันก็เสร็จแล้ว

ตอนที่ซูหยวนกำลังทำป้ายไม้อยู่

ยัยฮาก็ออกมาจากกระท่อมไม้

ข้าวก็ไม่กิน

ยัยฮาก็นั่งยองๆ อยู่หน้าสวน

สายตาจับจ้อง มองดูพี่ไป๋ที่อยู่ไกลๆ ไม่วางตา

"โอเค!"

"เสร็จแล้ว!"

ซูหยวนหยิบป้ายไม้ขึ้นมา ชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง

รู้สึกว่าฝีมือตัวเองไม่เลว

"ผอ.ซู คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ?"

การกระทำของซูหยวนดึงดูดความสนใจของจางฉวนเต๋อที่อยู่ข้างๆ

"ไม่มีอะไร ก็แค่ป้ายไม้สองสามแผ่น!"

ซูหยวนไม่คิดจะอธิบาย

คำพูดทะลึ่งของจางฉวนเต๋อมันเยอะเกินไป

"เอ๊ะ?"

"แม่เสือ?"

"พี่เสือดาว?"

"น้องเสือดาว?"

ถึงแม้ว่าซูหยวนจะไม่ได้อธิบาย แต่จางฉวนเต๋อกลับมองเห็นตัวอักษรบนป้ายไม้อย่างชัดเจน

"ผอ.ซู คุณทำป้ายไม้ของแม่เสือพวกมันทำไมเหรอครับ?"

"จะทำเครื่องรางเหรอครับ?"

เมื่อได้ฟังความสงสัยของจางฉวนเต๋อ ซูหยวนก็ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง

"ถ้าเดี๋ยวคุณไม่พูดทะลึ่ง ผมจะบอกให้"

จางฉวนเต๋อพยักหน้ารัวๆ

"ผมไม่พูดมั่วแน่นอน!"

ซูหยวนมองเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

แต่ก็ยังเตรียมจะพูด

เมื่อได้ฟังเสียงดังทางนี้

ยัยฮาชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปมองพี่ไป๋ต่อ

และในตอนนี้ ซูหยวนกลับเริ่มอธิบายประโยชน์ของป้ายให้จางฉวนเต๋อฟังแล้ว

"แม่เสือพวกมันจะตามผมนอนให้ได้ ห้ามก็ห้ามไม่อยู่"

"เตียงไม้ก็รับไม่ไหว"

"ผมก็เลยคิดหาวิธีหนึ่ง"

"นี่ไม่ใช่ป้ายสามแผ่นเหรอ? พอถึงตอนกลางคืน ผมก็จะพลิกป้าย"

"พลิกได้ใคร ใครก็มานอนกับผม!"

เสียงของซูหยวนเพิ่งจะจบลง

ยัยฮาที่อยู่ข้างๆ ตาก็เป็นประกาย

สายตามองมาทันที

ส่วนจางฉวนเต๋อมองดูซูหยวน กลับถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"???"

"พลิก..."

"พลิกป้าย?"

"ผอ.ซู ท่านนี่มันจะโปรดนางสนม...."

"ขอถอนคำพูด ขอถอนคำพูด!"

"เหะๆ ปากมากไปหน่อย ปากมากไปหน่อย!"

จางฉวนเต๋อรีบหุบปาก

เกือบจะหลุดคำพูดทะลึ่งออกมาอีกแล้ว

เมื่อมองดูเขา ซูหยวนก็ถอนหายใจ

"โปรดอะไรนั่น ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

"หลักๆ ก็คือ..."

ซูหยวนยังพูดไม่ทันจบ

ยัยฮาก็มาอยู่ตรงหน้า ในปากยังคาบป้ายไม้อยู่อันหนึ่ง

"โฮก—"

[ลูกพี่ผอ. เพิ่มข้าไปด้วยคน!]

ซูหยวน: ???

เมื่อมองดูยัยฮาที่คาบป้ายไม้อยู่ตรงหน้า

ซูหยวนถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห

"แกไสหัวไปเลยนะ!"

"เรื่องของแม่เสือพวกมัน แกจะมายุ่งอะไรด้วย!"

"พี่ไป๋!"

ซูหยวนตะโกนคำหนึ่ง

พี่ไป๋ที่อยู่ไกลๆ ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

"พาเจ้าตัวนี้ไป!"

ซูหยวนชี้ไปที่ยัยฮา

พี่ไป๋พยักหน้า

"โฮก"

[รับทราบ!]

ร้องโฮกคำหนึ่ง พี่ไป๋ก็พุ่งเข้าใส่ยัยฮาทันที

ยัยฮา: !!!

[ลูกพี่ผอ. ท่านเรียกตัวช่วยทำไม!]

[ท่านเมีย ท่านเข้าใจผิดแล้ว!]

[มันไม่ใช่แบบที่ท่านคิดนะ!]

ยัยฮาร้องโวยวาย โกยแน่บ

พี่ไป๋ตามไปติดๆ

นานๆ ครั้งก็กัดยัยฮาสองสามที

เมื่อมองดูความเคลื่อนไหวที่อยู่ไกลๆ ซูหยวนก็พยักหน้า

"ไม่เลวๆ!"

"มีพี่ไป๋แล้ว จัดการยัยฮาก็ไม่ต้องลงมือเองแล้ว!"

ซูหยวนพอใจมาก

ถ้าไม่มีพี่ไป๋

ยัยฮาไม่รู้ว่าจะต้องก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

ตัวอย่างเช่น: กลางคืนวิ่งไปบนเตียงเขา?

พอนึกถึงตรงนี้

ซูหยวนก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

หาที่แห่งหนึ่ง ซูหยวนก็วางป้ายไม้ไว้

จากนั้นก็เข้าไปในป่า

เขาเตรียมจะไปดูเหล่าเฉินกับท่านผู้เฒ่าหลี่ก่อน

......

......

"ผอ.ซู คุณมาแล้วเหรอ?"

"เมื่อคืน..."

"นอนหลับสบายดีไหม?"

เหล่าเฉินเห็นซูหยวนมาก็รีบทักทาย

ซูหยวนส่ายหัว

"อย่าพูดถึงเลย!"

"เมื่อคืนแม่เสือวิ่งเข้ามาในห้องผม!"

"เจ้าตัวนั้น..."

"เตียงถึงกับ..."

เพิ่งจะพูดไปได้ครึ่งทาง

ซูหยวนก็เงยหน้าขึ้น

เขามองเหล่าเฉิน มองท่านผู้เฒ่าหลี่

"คุณ..."

"ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา?"

"หรือว่าเมื่อคืน?"

ซูหยวนมีเหตุผลที่จะสงสัย

เมื่อวานที่แม่เสือวิ่งไปที่กระท่อมไม้ ก็คือฝีมือของเจ้าสองคนนี้นี่เอง

กลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิต เหล่าเฉินกับท่านผู้เฒ่าหลี่ก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

"ผอ.ซู ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว"

"คุณรีบไปที่ทะเลสาบเถอะ!"

"โมซาซอรัสน้อยกำลังหาคุณอยู่เลย!"

ซูหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง

"ก็ได้"

ลุกขึ้น ซูหยวนก็มองเหล่าเฉินสองคนอีกครั้ง

"พวกคุณนะ..."

"ช่างเถอะ..."

โบกมือไปมา ซูหยวนก็มุ่งหน้าไปยังทะเลสาบใหญ่

ริมทะเลสาบสัตว์ยังคงเยอะมาก

ฝูงช้าง ฝูงลิง แล้วก็เจ้าเจ็ด

บนตัวของเจ้าเจ็ด มี GPS ที่เหล่าเฉินสองคนติดไว้

อีกทั้งที่ประจำการของพวกเขาตอนนี้ก็สามารถเห็นสถานการณ์ของเจ้าเจ็ดได้ตลอดเวลา

"โมซาซอรัสน้อย?"

ซูหยวนมาถึงริมทะเลสาบ ลองเรียกโมซาซอรัสน้อย

"จี๊ด"

[ป๊ะป๋า ป๊ะป๋าท่านมาแล้ว!]

โมซาซอรัสน้อยได้ยินเสียงก็ว่ายเข้ามาทันที

ในปากยังคาบปลาอยู่ตัวหนึ่ง ดูเหมือนกำลังกินข้าวเช้าอยู่

"เป็นยังไงบ้าง?"

"ที่นี่สภาพแวดล้อมพอใช้ได้ไหม?"

ซูหยวนลูบหัวโมซาซอรัสน้อยแล้วถาม

"จี๊ด"

[ป๊ะป๋า ที่นี่สภาพแวดล้อมดีมากเลย!]

[หนูเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นห้องของป๊ะป๋าแล้ว]

[แต่ว่าป๊ะป๋า เมื่อคืนห้องท่านคึกคักจังเลยนะ~]

[ก็แค่มันไกลไปหน่อย หนูมองไม่ค่อยชัด...]

[ป๊ะป๋า ท่านเล่าให้หนูฟังหน่อยได้ไหมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?]

เมื่อมองดูโมซาซอรัสน้อย ซูหยวนก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"เจ้าตัวดีเอ๊ย ทำไมถึงได้อยากรู้อยากเห็นขนาดนี้?"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก"

"จริงสิ"

"อาหารการกินเป็นยังไงบ้าง?"

"ปลาที่นี่เยอะไหม?"

เพราะว่าเป็นทะเลสาบธรรมชาติ ซูหยวนก็ไม่เคยตรวจสอบสถานการณ์ในทะเลสาบ

โมซาซอรัสน้อยส่ายหัว

"จี๊ด"

[ของกินไม่ค่อยเยอะ...]

[หนูต้องจับตั้งนานถึงจะจับปลาได้...]

[แล้วก็มีแต่ปลาตัวเล็กๆ...]

[ป๊ะป๋าท่านดูสิ นี่คือที่หนูจับมาทั้งเช้าถึงจะได้...]

โมซาซอรัสน้อยเอาปลาที่คาบอยู่ในปากให้ซูหยวนดู

นี่คือปลาตัวเล็กๆ ที่ขนาดไม่เกินฝ่ามือ

ซูหยวนพยักหน้าแล้วมองไปยังทะเลสาบใหญ่ตรงหน้า

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งปลามาให้สองสามคันรถ"

"ถึงตอนนั้นก็เทลงไปในทะเลสาบโดยตรงเลย"

"แบบนี้ โมซาซอรัสน้อยก็จะกินอิ่มแล้ว!"

เมื่อได้ฟังคำพูดของซูหยวน

โมซาซอรัสน้อยก็ดีใจมาก

สะบัดหางทีหนึ่งก็กระโดดขึ้นมาจากน้ำ

เบาๆ ก็จูบแก้มของซูหยวนทีหนึ่ง

"จี๊ด—"

[ขอบคุณป๊ะป๋า~]

ซูหยวนยิ้มเบาๆ แล้วลูบหัวโมซาซอรัสน้อย

"ไม่เป็นไร"

"ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว"

"มานี่ ป๊ะป๋าจะให้ของดีกับเจ้าอีกหน่อย"

ซูหยวนพูดไปพลาง ก็หยิบน้ำทิพย์สองถังใหญ่ออกมาจากมิติส่วนตัว

หนึ่งถังมีเกือบ 20 ลิตร

สองถังก็คือ 40 ลิตร

ซูหยวนก็ไม่ขี้เหนียว เทน้ำทิพย์สองถังใหญ่ลงไปในทะเลสาบโดยตรง

เสียง "ตู้มๆๆ" ดังขึ้นไม่หยุด

น้ำทิพย์ที่หอมสดชื่นก็ไหลลงไปไม่หยุด

โมซาซอรัสน้อยดีใจกระโดดโลดเต้น

"จี๊ดๆๆ—"

[ป๊ะป๋า~ น้ำนี่สบายจัง~]

[แล้วก็อร่อยด้วย~]

[เอิ๊ก~ โมซาซอรัสน้อยอย่างหนู ดื่มอิ่มแล้ว~]

ซูหยวนเทไป โมซาซอรัสน้อยก็ดื่มไป

อึกๆๆ ดื่มไปเต็มท้อง

ทำเอาซูหยวนถึงกับหลุดขำ

"งั้นข้าจะให้เจ้าอีกถังหนึ่ง!"

ซูหยวนยิ้มแล้วก็เทน้ำทิพย์ถังใหญ่ให้โมซาซอรัสน้อยอีกถัง

ถ้าเป็นสัตว์ตัวอื่น เขาก็คงไม่ยอมให้หรอก

ถึงแม้ว่าน้ำทิพย์ในมิติส่วนตัวจะมีเยอะมาก

แต่คราวนี้ก็หมดไปสามถังใหญ่

ต้องรู้ไว้เลยว่า

น้ำทิพย์ถังใหญ่นี้ถ้าผสมน้ำดื่มล่ะก็

พอให้ซูหยวนดื่มได้ครึ่งปีกว่า

"จี๊ดๆ—"

[ป๊ะป๋า โมซาซอรัสน้อยชอบท่านนะ~]

ว่ายเล่นอยู่บนผิวน้ำ โมซาซอรัสน้อยก็ร่าเริงมาก

หลังจากที่เล่นกับโมซาซอรัสน้อยอีกครู่หนึ่ง

ซูหยวนถึงได้บอกลาจากไป

กลับมาถึงกระท่อมไม้ตลอดทาง

เหล่าจางกลับมาแล้ว

"ผอ.ซู คุณรีบมาดูเร็ว!"

พอเห็นซูหยวนกลับมา เหล่าจางก็รีบเข้าไปดึงซูหยวนไป

"เป็นอะไรไปครับ?"

ซูหยวนถามอย่างสงสัย

"คุณดูยัยฮาสิ!"

เหล่าจางชี้ไปยังที่ไกลๆ

ซูหยวนมองไป

หน้าสวนมีที่ดินที่ถูกบุกเบิกไว้ผืนใหญ่

ก่อนหน้านี้ซูหยวนอยากจะทำการเพาะปลูกมาตลอด แต่เพราะเรื่องเยอะเกินไป ก็เลยเพิ่งจะปลูกไปได้ครึ่งหนึ่ง

และวันนี้

ยัยฮาไม่รู้เป็นบ้าอะไร

ดันมาช่วยทำการเพาะปลูกเอง

คาบเมล็ดพันธุ์มา ค่อยๆ ขุดหลุม แล้วก็ฝังเมล็ดลงไป

จากนั้นก็เหยียบให้แน่น

แล้วก็คาบช้อนมารดน้ำช้อนใหญ่

เป็นระเบียบเรียบร้อย ชำนาญมาก

พอมองดูที่อื่นๆ

"ยัยฮานี่..."

"ดันปลูกไปได้หนึ่งในสามของที่ดินแล้วเหรอ?"

ซูหยวนถึงกับอึ้งไป

ยัยฮาทำตัวเหมือนคนบ้ามาตลอด

วันนี้ดันมาเปลี่ยนไป?

ยังช่วยเพาะปลูกอีก?

ซูหยวนเข้าไปข้างหน้า ลูบหัวยัยฮา

"ก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่!"

ยัยฮา: "โฮก—"

[ลูกพี่ผอ....ท่านทำไมเป็นแบบนี้...]

[ข้าช่วยท่านทำงาน ท่านกลับคิดว่าข้าป่วย!]

ซูหยวนมองมัน

"ถ้าแกไม่ป่วยแล้วจะมาช่วยข้าทำงานทำไม?"

ยัยฮา: ......