บทที่ 27: รางวัล: รถ BMW!

หลังเลิกเรียน ตามที่คาดไว้ ถังซิ่วฟางและฮั่นเหวินก็ตามจางอวี้ซีมาที่คอนโดหรูหรงไถ่

พวกเธอหิ้วถุงใส่อาหารขนาดใหญ่มาด้วย เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายในครั้งนี้คือฝีมือการทำอาหารของหลินเฟิง!

เมื่อหลินเฟิงรู้เข้า เขาก็ทำหน้าเหนื่อยใจทันที

ดูท่าคงจะโชว์ฝีมือบ่อยเกินไปแล้วล่ะสิ

ต่อไปถ้าคนแห่มาขอกินข้าวที่บ้านทุกวัน คงไม่มีเวลาหายใจเป็นแน่

แต่ถึงจะเหนื่อยใจก็เลี่ยงไม่ได้ จางอวี้ซีและเพื่อนครูทั้งสองกำลังเล่นกับลูกๆ ทั้งสี่อยู่ในห้องรับแขก ส่วนหลินเฟิงก็เข้าไปจัดการในครัว

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

หลินเฟิงจัดโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยกับข้าวหลากหลายชนิด

ท่ามกลางคำชมไม่ขาดปากจากถังซิ่วฟางและฮั่นเหวิน

พวกเธอก็เริ่ม "ลงมือ" อย่างไม่ยั้ง

ไม่นานนัก อาหารสิบจานก็เกลี้ยงโดยไม่มีแม้แต่เศษข้าวหลงเหลือ

ถ้าไม่ติดว่ารังเกียจ ก็คงเช็ดจานแล้วเอากลับไปเก็บได้เลย!

หลังมื้ออาหาร ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็แน่นแฟ้นขึ้นอีกระดับ

ฮั่นเหวินนั่งพิงโซฟา ลูบท้องพร้อมเรอเบาๆ แล้วชูนิ้วโป้งให้หลินเฟิง

“เชฟหลินคะ ฝีมือคุณนี่สุดยอดจริงๆ!”

“แต่ทำไมครั้งก่อนฉันไม่รู้สึกว่าอร่อยขนาดนี้เลยนะ!”

“ใช่เลย! ผู้ชายถ้าไม่ได้เจอสามวัน ต้องมองใหม่ด้วยสายตาใหม่!”

ถังซิ่วฟางก็เช็ดปากพลางกล่าวชมด้วยความจริงใจ เ

มื่อได้ยินคนชมสามีตัวเอง จางอวี้ซีก็ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ เธอไม่ค่อยเปิดใจให้ใครง่ายๆ ที่ผ่านมาเพื่อนสนิทก็มีแค่อันหลานคนเดียว

แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็มีเพื่อนร่วมงานที่คุยด้วยสบายใจเพิ่มมาอีกสองคน

แน่นอนว่าเธอรู้สึกมีความสุขมาก

“คุณครูจาง คุณครูหลิน”

“ดึกแล้ว พวกเราคงต้องกลับก่อน”

หลังจากพูดคุยต่ออีกเล็กน้อย ถังซิ่วฟางและฮั่นเหวินก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ หลินเฟิงแซวภรรยาเบาๆ

“ทำไมล่ะ เสียดายที่เขาจะกลับเหรอ?”

จางอวี้ซีพยักหน้าเบาๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่นานเธอก็ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า

“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้จะเข้าหาพวกเขายังไง กลัวจะถูกนินทา…”

“แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเราคิดมากไปเอง”

“พวกเธอเป็นคนน่ารักมากเลย...”

หลินเฟิงหัวเราะเบาๆ แล้วใช้นิ้วเขี่ยจมูกภรรยา

“เธอชอบคิดมากอยู่เรื่อย”

จางอวี้ซีหน้ามุ่ยเล็กน้อยด้วยความเขิน

คืนนั้น

จางอวี้ซีหยิบสมุดวัคซีนของลูกออกมาดู ลูกทั้งสี่กำลังจะครบหกเดือน

ต้องพาไปฉีดวัคซีนเข็มที่สามสำหรับไวรัสตับอักเสบบี และวัคซีนอื่นๆ ที่จำเป็น

“ที่รัก พรุ่งนี้พาลูกไปฉีดวัคซีนกันนะ”

“ได้เลย!”

หลินเฟิงรับสมุดวัคซีนมาดู

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกจะหกเดือนแล้ว”

“เวลาผ่านไปไวจริงๆ!”

พลันเขาก็นึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง

“แล้ว...จะจัดงานครบรอบหกเดือนให้ลูกไหม?”

“ตอนครบ 100 วันไม่ได้จัด ฉันว่าครบหกเดือนนี่ล่ะ เป็นโอกาสดี”

จางอวี้ซีลังเลเล็กน้อย

“เอาไว้ค่อยว่ากันอีกทีนะ”

“โอเค!”

หลินเฟิงพยักหน้าโดยไม่ทันสังเกตว่าในแววตาของภรรยามีบางอย่างซ่อนอยู่

วันต่อมา

หลินเฟิงประกอบรถเข็นเด็กเรียบร้อย พาภรรยาและลูกๆ ทั้งสี่คนไปโรงพยาบาล

แม้จะออกจากบ้านแต่เช้า แต่ที่โรงพยาบาลก็มีผู้คนมากมาย

ต้องเข้าแถวรอรับบัตรคิว โชคดีที่แถวไม่ยาวนัก ไม่อย่างนั้นลูกคงไม่สบายเพราะอากาศร้อน

“ว่าแต่ ตอนเข็มก่อน ลูกเคยมีไข้ไหม?” หลินเฟิงหันไปถามจางอวี้ซี

“ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังโอเคนะ แต่ซานเป่ากับซื่อเป่าเคยมีไข้ แต่ก็หายไว”

หลินเฟิงพยักหน้า “งั้นก็ไม่น่าห่วงมาก”

หลังจากรับบัตรคิว ก็รออีกเกือบครึ่งชั่วโมง โชคดีที่ลูกยังไม่ตื่น ถ้าตื่นมาเจอเข็ม อาจจะร้องจนสั่นโรงพยาบาล!

การฉีดเริ่มจากต้าเป่า (ลูกคนโต) เจ้าตัวอ้วนกลมนี้นิ่งสงบสุดๆ โดนเข็มสองครั้งก็ยังนิ่งเหมือนเดิม “ต้าเป่าเก่งมากเลยลูก~”

ต่อไปคือเอ้อร์เป่า (ลูกสาวคนโต) พอเห็นเข็มก็ร้องไห้เสียงดังไม่หยุด แม้แม่จะปลอบเท่าไรก็ยังไม่หยุด แต่ก็ยอมให้หมอฉีดโดยไม่ดิ้น

ต่อมาคือซานเป่า (ลูกสาวคนรอง) เจ้าเด็กคนนี้กลัวที่สุด พอถูกอุ้มขึ้นมาก็น้ำตาไหลทันที หลินเฟิงรีบเอาขวดนมให้ดูด เจ้าเด็กตัวน้อยก็ดูดนมเงียบๆ พร้อมกับถูกฉีดยาโดยไม่รู้ตัว ดูท่าจะเป็นสายกินแน่นอน!

ส่วนซื่อเป่า (ลูกชายคนเล็ก) ก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง ถูกฉีดยาเรียบร้อยในพริบตา เจ้านี่เป็นเด็กนิ่งและขี้เซาตัวจริง

เมื่อฉีดวัคซีนเสร็จทั้งสี่คน หลินเฟิงและจางอวี้ซีก็พาลูกกลับออกมาจากโรงพยาบาล

แต่จู่ๆ ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมา!

【ติ๊ง!】 

【เนื่องจากโฮสต์พาลูกไปฉีดวัคซีน ทำหน้าที่พ่ออย่างสมบูรณ์!】 

【รางวัล: รถ BMW 320i หนึ่งคัน!】 

【หมายเหตุ: รถได้โอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว พร้อมประกันภัยชั้นหนึ่งครบถ้วน】

ทันทีที่ระบบพูดจบ กุญแจรถก็ปรากฏขึ้นในกระเป๋ากางเกงของหลินเฟิง

BMW 320i? เขาคุ้นเคยกับรุ่นนี้อยู่บ้าง ราคาอย่างต่ำก็สามแสนกว่า ถือเป็นรถหรูสำหรับครอบครัวทั่วไป

“ระบบ รถจอดไว้ที่ไหน?”

【จอดอยู่ชั้น B1 ของโรงพยาบาล】

【ทะเบียน: เยว่ A·2BJ41】

ได้ยินดังนั้น หลินเฟิงก็เริ่มคิดหนัก จะอธิบายกับภรรยายังไงดี ว่ารถคันนี้โผล่มาได้ยังไง?

…