บทที่ 17: พี่หวังขอลาออก
บทที่ 17: พี่หวังขอลาออก
ช่วงเย็น จางอวี่ซีเลิกงานกลับมาบ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข รีบเข้าไปหาหลินเฟิงเพื่อบอกข่าวดี
“ช่วงทดลองงานของฉันผ่านแล้วนะ!”
ได้ยินดังนั้น หลินเฟิงก็ดีใจไม่แพ้กัน
“ภรรยาของผมนี่เก่งที่สุดเลย!”
จางอวี่ซีเชิดหน้าด้วยความภูมิใจ “แน่นอนสิ! ตั้งแต่พรุ่งนี้เงินเดือนฉันจะขึ้นเป็นหมื่นหยวนแล้วนะ แบบนี้ภาระของเราก็จะเบาลงหน่อย!”
“สุดยอดไปเลย ภรรยาของผม!”
จางอวี่ซียิ้มน้อย ๆ อย่างเขิน ๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอหน่อย…”
“ว่าไง?”
“พรุ่งนี้พี่หวังจะลาออก ฉันอยากให้เงินเพิ่มเขานิดหน่อย เป็นโบนัสส่งท้าย ดีไหม?”
พี่หวังดูแลลูก ๆ ของพวกเขามาตลอด หลินเฟิงเห็นความเหนื่อยล้าของเธอเช่นกัน ตอนนี้พี่หวังจะจากไป การให้เงินเพิ่มเล็กน้อยก็ถือเป็นน้ำใจตอบแทน
“ได้สิ เธอเป็นคนตัดสินใจเลยก็ได้!”
“ฉันจะให้บัตรเงินเดือนเธอไว้ ใช้ได้ตามสบายเลย!”
หลินเฟิงส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ไม่ต้องหรอก ผมมีเงินของผมเองนะ”
จางอวี่ซีได้ยินก็หน้าบึ้งเล็กน้อย ก่อนจะทำเสียงดุเบา ๆ
“ให้ก็รับไปเถอะน่า!”
หลินเฟิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยอมรับอย่างว่าง่าย “ก็ได้ครับ… ไม่งั้นเดี๋ยวลูกเมียจะงอนอีก!”
จางอวี่ซียิ้มกว้างด้วยความพอใจ
…
วันรุ่งขึ้น หลินเฟิงจัดการเรื่องค่าตอบแทนกับพี่หวัง โดยนอกจากค่าจ้างเดิม เขายังให้เงินพิเศษอีก 5,000 หยวน
“เอ๊ะ ทำไมถึงมีเงินเพิ่มอีกห้าพันล่ะ?”
พี่หวังถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ ขณะถือเงินปึกหนาในมือ
“พี่หวังครับ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ จากพวกเรานะครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูก ๆ ตลอดมา”
พอได้ยินแบบนี้ พี่หวังก็รีบปฏิเสธ
“พวกเธอสองคนยังเด็ก ต้องเลี้ยงลูกตั้งสี่คน ฉันเข้าใจดี ไม่ต้องให้เงินเพิ่มหรอกนะ”
แต่หลินเฟิงยัดเงินกลับไปในมือเธออีกครั้ง พร้อมพูดอย่างจริงใจ
“พี่หวัง รับไว้เถอะครับ! ที่ผ่านมาเหนื่อยแค่ไหนผมก็เห็น และในอนาคตถ้าผมมีอะไรสงสัยก็ยังอยากถามพี่อยู่ดี ถ้าพี่ไม่รับไว้ ผมจะกล้ารบกวนได้ยังไงล่ะครับ?”
จางอวี่ซีก็เสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ใช่ค่ะพี่หวัง ฉันได้บรรจุงานประจำแล้ว เงินแค่นี้ไม่เยอะหรอก รับไว้เถอะนะคะ”
พี่หวังถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยอมรับอย่างซาบซึ้ง “งั้นก็… ขอบคุณนะจ๊ะ!”
หลังจากจัดการเรื่องค่าจ้าง พี่หวังก็เก็บของเตรียมตัวกลับ
จางอวี่ซีรีบช่วยถือกระเป๋า พาไปส่งถึงหน้าหมู่บ้าน
เมื่อถึงที่หมาย พี่หวังก็เริ่มน้ำตาคลอ
“ฉันจะคิดถึงพวกเธอมาก ๆ เลยนะ”
จางอวี่ซียิ่งรู้สึกใจหาย รีบปาดน้ำตาแล้วพูดว่า
“พี่หวัง ถ้ามีเวลากลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อย ๆ นะคะ บ้านนี้ต้อนรับเสมอ!”
พี่หวังพยักหน้า ยิ้มให้ ก่อนจะขึ้นรถจากไป
จางอวี่ซีรวบรวมสติก่อนจะไปสอนต่อ ส่วนหลินเฟิงก็กลับมาดูแลลูก ๆ ตามปกติ
…
เที่ยงวันนั้น หลินเฟิงได้รับโทรศัพท์จากจางอวี่ซี
“ที่รัก~ วันนี้ฉันได้บรรจุอย่างเป็นทางการแล้วนะ!”
“คุณครูในออฟฟิศชวนฉันไปเลี้ยงฉลอง ตอนเที่ยงนี้ฉันคงไม่กลับบ้านนะ ไว้เจอกันตอนเย็นจ้ะ~”
จริง ๆ แล้วเป็นจางอวี่ซีที่เลือกกินเลี้ยงตอนกลางวัน เพราะกลางคืนอยากกลับมาอยู่กับลูก ๆ และสามี
“ได้เลยจ้ะที่รัก ไปสนุกเถอะ!”
“วันนี้เด็ก ๆ เป็นไงบ้าง?”
“เรียบร้อยดีเลย!”
“ถ้ามีเวลาส่งรูปมาให้ดูหน่อยนะ~”
“ได้เลย!” หลินเฟิงหยุดนิดหนึ่ง ก่อนแหย่กลับเบา ๆ “แล้ว… อยากได้รูปของผมด้วยไหมล่ะ?”
“ไม่เอาเฟ้ย!”
เสียงหมั่นไส้ดังมาจากปลายสาย ก่อนจะมีเสียงคุณครูอีกคนดังขึ้นว่า
“คุณครูจาง ไปกันเถอะ!”
“ได้เลย กำลังออกไปค่ะ!”
“ที่รัก ฉันต้องไปแล้วนะ แค่นี้ก่อนนะ บ๊ายบาย~”
หลังวางสาย จางอวี่ซีก็รีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากออฟฟิศไป
...
มื้อกลางวันจัดที่ร้านอาหารสไตล์หูหนานใกล้โรงเรียน ด้วยนิสัยเงียบ ๆ ของจางอวี่ซี ทำให้มีเพียงคุณครูหญิงสองคนเท่านั้นที่กล้าคุยกับเธอ
หนึ่งในนั้นคือ “ฮันเหวิน” คุณครูสาวสวย อารมณ์ดี อีกคนคือ “ถังซิ่วฟาง” คุณครูรุ่นพี่ที่ดูใจดี อ่อนโยน
ทั้งคู่นั่งข้าง ๆ และพูดคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างออกรส
ระหว่างนั้น จางอวี่ซีได้รับข้อความใหม่ เมื่อเปิดดู เธอก็พบว่าเป็นภาพลูก ๆ ที่หลินเฟิงเพิ่งส่งมาให้
ฮันเหวินที่นั่งใกล้กว่าก็เห็นภาพเข้าโดยบังเอิญ
“ว้าวว เด็กคนนี้น่ารักมากเลยค่ะ!”
“คุณครูจาง ลูกคุณเหรอคะ? น่ารักสุด ๆ เลย!”
ถังซิ่วฟางที่ได้ยินก็รีบชะโงกมาดูด้วยความตื่นเต้น
“น่ารักจริง ๆ ด้วย~”
คำชมของทั้งคู่ทำให้จางอวี่ซีอดยิ้มภูมิใจไม่ได้
“คุณครูจาง มีรูปอื่นอีกไหมคะ? อยากดูอีก!”
“มีสิ เดี๋ยวหาก่อนนะคะ~”
เดิมทีจางอวี่ซีตั้งใจจะขอให้หลินเฟิงถ่ายรูปเพิ่ม แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดแล้วส่ง “เซลฟี่” ตัวเองมาแทน เธอจึงเปิดอัลบั้มภาพเก่าแทน
“โอ้โห! หน้าตาดีทั้งครอบครัวแน่เลย ถึงได้มีลูกน่ารักขนาดนี้!”
“ใช่ค่ะ เห็นแล้วอยากแต่งงานมีลูกเลยจริง ๆ!”
ฮันเหวินพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม
แต่ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็สังเกตเห็นบางอย่าง
“…เอ๊ะ เด็กในภาพหน้าตาไม่เหมือนกันเลย…”
“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน นี่มัน… แฝดสี่เหรอ?!”
“คุณครูจาง คุณมีลูกแฝดสี่เหรอคะ?!”
ฮันเหวินและถังซิ่วฟางตกใจจนพูดไม่ออก
จางอวี่ซีพยักหน้าช้า ๆ ด้วยความเขิน
ทั้งสองคนอ้าปากค้าง มองเธอด้วยสายตาชื่นชม
“สุดยอดมากกก!”
พูดพร้อมกันราวกับนัดไว้
จางอวี่ซีหน้าแดงเล็กน้อย
พอคุณครูคนอื่น ๆ ในร้านได้ยินเรื่องนี้ ก็พากันมองมาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
ใครจะไปเชื่อว่า ครูสาวร่างสูง เซ็กซี่คนนี้ เป็นคุณแม่ลูกสี่ไปแล้ว!
แถมหุ่นยังเป๊ะเหมือนเดิมอีกด้วย…