บทที่ 8 หลินอวี่เฟย: เขาคือสามีฉัน

บทที่ 8 หลินอวี่เฟย: เขาคือสามีฉัน

ยามค่ำคืนมาเยือน

รถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งแล่นเข้ามา จอดสนิทที่หน้าประตูใหญ่

ชายหนุ่มในชุดลำลองลงจากรถ เขามีใบหน้าหล่อเหลา บุคลิกโดดเด่น ส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบ ที่สำคัญที่สุด เขายังรวยล้นฟ้า เป็นที่หมายปองของสาวๆ มากมาย

เขาชื่อเย่เส้าเฉิง หรือก็คือ... "คุณชายเย่" ที่เหลียงไคพูดถึงนั่นเอง

พ่อบ้านกงออกมาเห็นแขก ยิ้ม "คุณชายเย่มาหาคุณหนูของเราหรือครับ?"

เย่เส้าเฉิงตอบอย่างสุภาพ "คืนนี้มีงานเลี้ยงรุ่น อยากจะมาชวนอวี่เฟยไปด้วยกันน่ะครับ"

พ่อบ้านกงพยักหน้าเบาๆ เอียงตัวเชิญเย่เส้าเฉิงเข้าบ้าน

ตอนนั้น เซียวหยางกำลังดูทีวีกับหลินเจิ้งหย่ง คุยเรื่องทั่วไป

"ลุงหลิน" เย่เส้าเฉิงเรียก รอยยิ้มชะงักนิดหนึ่งเมื่อมองเห็นเซียวหยาง แล้วพูดต่อ "ลุงหลิน คนนี้คือ?"

หลินเจิ้งหย่งยิ้ม "มาแล้วเส้าเฉิง ฉันแนะนำให้รู้จัก นี่เซียวหยาง ลูกเขยของฉัน หลินเจิ้งหย่ง"

เย่เส้าเฉิงตั้งใจจะดิ้นรนต่อสู้อีกหน่อย แต่พอได้ยินคำตอบจากหลินเจิ้งหย่ง ดวงตาวาบขึ้นความอาฆาต "แหม พี่เซียวโชคดีจริงๆ นะครับ ที่ได้อวี่เฟยเป็นภรรยา ช่างน่าอิจฉาเสียนี่กระไร"

เซียวหยางจับแววตาอาฆาตนั้นได้ รู้ว่าคนนี้ไม่ได้มาดี พูดเสียงเรียบ "มีอะไรพูดมาตรงๆ"

เย่เส้าเฉิงหัวเราะเบาๆ ทั่วทั้งเมืองจิ่งเฉิงยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้... แต่เขาก็ยังไม่แสดงความโกรธออกมาในทันที ยิ้มบางๆ "ผมมาเชิญอวี่เฟยไปงานสังสรรค์"

"ฉันไม่ไป!" หลินอวี่เฟยพอดีเดินลงบันได ได้ยินคำพูดของเย่เส้าเฉิง จึงปฏิเสธทันที

เย่เส้าเฉิงมองใบหน้างดงามของหลินอวี่เฟยจนตะลึง ทุกครั้งที่พบกัน ก็ถูกความงามของหลินอวี่เฟยดึงดูด

เขาได้สติอย่างรวดเร็ว ยิ้ม "อวี่เฟย งานนี้จัดเพื่อต้อนรับหยางหมิงเจ๋อที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ ล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้น ไม่ได้เจอกันนาน มาสร้างความสัมพันธ์กันหน่อยก็ดี"

"ไม่ไป!" หลินอวี่เฟยปฏิเสธอย่างหนักแน่น

เธอไม่มีอะไรจะคุยกับคนพวกนั้น พวกเขาอยู่ในวงสังคมเดียวกัน ใครมีข่าวฉาวอะไร เธอรู้หมด

หยางหมิงเจ๋อที่เย่เส้าเฉิงพูดถึงไม่ใช่คนดี ตั้งแต่มหาวิทยาลัยก็เล่นสนุกกับความรู้สึกของเพื่อนหญิงหลายคน ยังทำให้หลายคนท้อง หนึ่งในนั้นทำให้เพื่อนหญิงคนหนึ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตาย

ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหยางมีอิทธิพลและใช้เงินปิดปากเรื่องนี้ ป่านนี้หยางหมิงเจ๋อคงได้ไปนอนในคุกหัวโตแล้ว

ไปต่างประเทศก็เพื่อหลบเลี่ยงเรื่องอื้อฉาว

เย่เส้าเฉิงรู้สึกไม่พอใจในใจ เห็นหลินอวี่เฟยไม่กินมุกนี้ จึงหันไปพูดกับเซียวหยาง "พี่เซียว งานมงคลใหญ่ของนายกับอวี่เฟย ไม่คิดจะเลี้ยงพวกเราเพื่อนๆ ของอวี่เฟยสักหน่อยเหรอ?"

"ฉันไม่รู้จักนาย" เซียวหยางตอบตรงๆ ไม่ให้เกียรติเลย

สีหน้าเย่เส้าเฉิงดูอึดอัด หลินอวี่เฟยปฏิเสธเขาก็ยังเข้าใจได้ แต่นายเซียวหยางเป็นใคร ไม่ให้หน้าเลยสักนิด ไม่สุภาพเกินไปหรือ เห็นเขาใจดีหรือไง?

จู่ๆ เซียวหยางเปลี่ยนทิศทางการพูด "แต่นายพูดถูก ควรรู้จักกับพวกนายหน่อย ไม่งั้นบางคนไม่รู้ว่าฉันมีตัวตน จะมาจีบอวี่เฟยของฉัน"

เย่เส้าเฉิงชายตามอง คำพูดนี้ เหมือนกำลังพูดถึงเขา เกือบจะประกาศชื่อนามสกุลเบอร์บัตรประชาชนแล้ว

ได้ยินเซียวหยางพูดแบบนี้ หลินอวี่เฟยก็ไม่พูดปฏิเสธอีก เพียงตามใจสามี

หลินเจิ้งหย่งยิ่งเงียบทั้งงาน เรื่องของคนรุ่นใหม่ให้คนรุ่นใหม่ตัดสินใจ คนแก่อย่างเขาไม่เข้าไปยุ่ง

เขาแค่หยิบกุญแจรถออกมา "ลูกเขย ใช้รถคันนี้ไปก่อน พรุ่งนี้พ่อจะซื้อคันที่ดีกว่าให้"

"ครับ" เซียวหยางเปลี่ยนคำเรียก รับกุญแจรถแล้วจูงมือเล็กของหลินอวี่เฟยออกไป

เย่เส้าเฉิงเห็นภาพนี้ รู้สึกเหมือนกำลังซดน้ำส้มสายชูเข้าไปเป็นโอ่งๆ ยิ่งซดก็ยิ่งเปรี้ยวจนแสบไส้

ตั้งใจแน่วแน่ในใจ ต้องตัดมือสกปรกของเซียวหยางให้ได้!

หลินอวี่เฟยเป็นของเขา ใครก็ห้ามแตะต้อง!

ขึ้นรถแล้ว หลินอวี่เฟยกังวลใจ "เซียวหยาง คนพวกนั้นล้วนเป็นลูกเศรษฐีเมืองจิ่งเฉิง จะมีเรื่องอะไรขึ้นมั้ย?"

เซียวหยางยิ้มให้เธอคลายกังวล "เธอรู้มั้ยว่าแต่ก่อนคนเรียกฉันว่าอะไร?"

"เรียกว่าอะไร?"

"พญามารผงาดโลก!"

หลินอวี่เฟยหลุดขำ เอามือปิดปากหัวเราะ

เซียวหยางหัวเราะตาม "อย่าไม่เชื่อสิ สมัยนั้นฉันมันตัวแสบขนาดที่ว่าหมาเห็นหน้ายังต้องวิ่งหางจุกตูด เพื่อนที่อยู่แถวบ้านไม่มีใครไม่กลัวฉัน"

"นั่นตอนเด็กนะ!" หลินอวี่เฟยเตือน

เซียวหยางยิ้ม "ถึงจะโตแล้ว... พวกนั้นก็ยังกลัวฉันเหมือนเดิมนั่นแหละ ถ้าเธอไม่เชื่อ มีโอกาสไปกับฉัน แล้วเธอจะรู้เอง"

"ได้เลย!" หลินอวี่เฟยตกลงอย่างรวดเร็ว

ตามรถของเย่เส้าเฉิง ไม่นานก็ถึงโรงแรมชื่อตู้หาวอินเตอร์เนชันแนล

หลินอวี่เฟยพูด "ได้ยินพ่อบอกว่า เจ้าของโรงแรมนี้มีพื้นหลังไม่ธรรมดา เมื่อก่อนมีเศรษฐีในเมืองจิ่งเฉิงมูลค่าสองพันล้านเมากล้อม ลวนลามพนักงานหญิงของโรงแรม โดนลากออกไปซ้อมทันที หลังจากนั้นเศรษฐีคนนั้นก็หายไปจากเมืองจิ่งเฉิง"

"เพราะงั้น ถ้าเย่เส้าเฉิงกับพวกนั้นหาเรื่องนาย ฟังฉัน เดินออกมาเลย อย่าสนใจพวกเขา ถ้าจะลงไม้ลงมือกันจริงๆ ก็รอให้พวกเขาออกจากโรงแรมก่อนแล้วค่อยซัดกันให้น่วมไปเลย"

เซียวหยางมองหลินอวี่เฟยอย่างคาดไม่ถึง... ผู้หญิงคนนี้... นิสัยถูกใจเขาชะมัด

แต่... เขาเซียวหยางลงมือไม่เคยดูสถานที่

"คุณชายเย่!" ผู้จัดการโรงแรมรีบเดินมาต้อนรับ ใบหน้าประดับรอยยิ้มประจบ

พื้นหลังของเย่เส้าเฉิงไม่ธรรมดา คู่ควรให้ผู้จัดการโรงแรมประจบเอาใจ

"อืม ฉันรู้ทาง นายไปทำงานของนายเถอะ" เย่เส้าเฉิงโบกมือไล่อย่างรังเกียจ

"ครับ!" ผู้จัดการโรงแรมพยักหน้ารัวๆ แทบจะส่ายหางกระดิกให้เหมือนพุดเดิ้ล

เซียวหยางถาม "เธอบอกว่าเจ้าของโรงแรมนี้เส้นใหญ่ไม่ใช่เหรอ? แต่ดูท่าทีของผู้จัดการคนนี้แล้ว... ไม่เห็นจะเหมือนเลยนะ"

หลินอวี่เฟยส่ายหน้าเบาๆ "ฉันก็ไม่ชัดเจน ฉันแทบไม่เคยมากินที่นี่"

เย่เส้าเฉิงเดินนำหน้า ตลอดทางมีคนทักทายมากมาย แต่เขาทำท่าไม่อยากสนใจ

ไม่มีใครกล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว ใครใช้ให้เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองและมีนามสกุล "เย่" ล่ะ

พูดว่าเขาเป็นลูกเศรษฐีที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่องที่สุดในเมืองจิ่งเฉิงก็ไม่เกินจริง

ลิฟต์ตรงไปยังชั้นสาม พอถึงห้อง '99' เย่เส้าเฉิงก็ผลักประตูเข้าไปทันที มีคนนั่งอยู่สิบกว่าคนรออยู่แล้ว รอการมาถึงของเย่เส้าเฉิง

"คุณชายเย่!"

"คุณชายเย่!"

ทุกคนลุกขึ้น พยักหน้าทักทายเย่เส้าเฉิง

เซียวหยางกวาดตามองรอบหนึ่ง เหลียงไคที่วันนี้เสียหน้าที่ร้านเครื่องประดับก็อยู่ด้วย ยังมองเขาด้วยสายตาอาฆาต

"อวี่เฟย ในที่สุดเธอก็มา!" หญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา เธอหน้าตาไม่เลว หน้ารูปไข่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว ดวงตาพราวเสน่ห์

"ชิวหยิ่ง" หลินอวี่เฟยพยักหน้าเล็กน้อย

สีชิวหยิ่งจับแขนหลินอวี่เฟยอย่างสนิทสนม ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทที่สุด และเป็นเพื่อนวัยเด็กด้วย

"อวี่เฟย เขาเป็นใครเหรอ?" สีชิวหยิ่งสังเกตเห็นเซียวหยางที่อยู่ข้างๆ จึงถามอย่างสงสัย

หลินอวี่เฟยยิ้มหวานก่อนจะตอบกลับไปว่า "เขาคือสามีของฉันเอง"

(จบบทที่ 8)