บทที่ 6 ซื้อแหวน

บทที่ 6 ซื้อแหวน

คำพูดของเล่าวู่ในโรงงาน แม่ลูกทั้งสองได้ยินชัดเจน ฝ่ายนั้นจะเอาข้อมูลวงในมาแลกชีวิตตัวเอง

หลินเจิ้งหย่งตอนนั้นอยู่ชั้นสอง จึงไม่รู้เรื่องนี้

สีหน้าหลินเจิ้งหย่งเข้มขึ้น "เรื่องนี้ผมจะสืบให้กระจ่าง ไม่ว่าใคร กล้าทำร้ายครอบครัวผม ผมจะทำให้เขาได้รับผลกรรมแน่!"

เซียวหยางไม่พูดอะไรอีก ธุรกิจก็เหมือนสนามรบ ถ้าไม่มีลูกเล่น ธุรกิจของหลินเจิ้งหย่งคงถูกคนอื่นกลืนไปนานแล้ว

ยังเช้าอยู่ เซียวหยางกับหลินอวี่เฟยไปที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์เพื่อจดทะเบียนสมรส

ออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ เซียวหยางกับหลินอวี่เฟยมองทะเบียนสมรสในมือ รู้สึกเหมือนฝันไป

"เรา...แต่งงานกันแล้วนะ คุณรู้สึกยังไงบ้าง?" หลินอวี่เฟยชวนเซียวหยางคุยเป็นครั้งแรก จากนี้ไป เธอเป็นภรรยาของคนอื่นแล้ว

เซียวหยางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด แล้วค่อยๆ พูด "รู้สึกเหมือน... เล่นขายของอยู่เลย"

"ยังไงเหรอ?"

เซียวหยางชั่งน้ำหนักทะเบียนสมรสในมือ "รู้สึกว่า ขาดพิธีการไปหน่อย..."

พูดแบบนี้ หลินอวี่เฟยก็รู้สึกเหมือนกัน เม้มปากน้อยๆ พยักหน้า

"ไปกับผม" เซียวหยางจูงมือหลินอวี่เฟยวิ่งเหยาะๆ

หลินอวี่เฟยที่ไม่เคยถูกผู้ชายจับมือมาก่อน ตัวสั่นนิดหนึ่ง เหมือนถูกไฟช็อต

แต่เธอไม่ดิ้น ตรงกันข้าม... ในวินาทีที่ถูกกุมมือไว้ เธอไม่เพียงไม่ดิ้น แต่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

ไม่ไกลจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ มีร้านเครื่องประดับอยู่ร้านหนึ่ง

เซียวหยางจูงมือเธอเข้าไปในร้าน ทันทีมีพนักงานขายเข้ามาต้อนรับ

เมื่อเห็นใบหน้างดงามราวนางฟ้าของหลินอวี่เฟย พนักงานทุกคนในร้านต่างสูดหายใจลึก

ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากยอมรับว่าคนอื่นสวยกว่าตัวเอง แต่ความรู้สึกนั้นหายไปหมดเมื่อเห็นหลินอวี่เฟย

ทั้งหน้าตาและรูปร่าง พวกเธอแพ้ราบคาบ

ในทันใด สายตาของพวกเธอหันไปที่เซียวหยาง หน้าตาหล่อเหลา ความองอาจเปล่งออกมาเป็นระยะ ผ่านการขัดเกลาในป่าเขาสิบสามปี ไม่มีความเด็กและความใจร้อนหลงเหลือแล้ว แทนที่ด้วยความแน่วแน่ และความคมกล้าที่ซ่อนอยู่

บุรุษรูปงามเคียงข้างสตรีเลอโฉม!

สำนวนนี้ลอยขึ้นมาในหัวพวกเธอโดยอัตโนมัติ

"คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าสนใจดูเป็นแหวน สร้อยคอ หรือเครื่องประดับชิ้นอื่นๆ ดีคะ?" พนักงานที่ต้อนรับทั้งสองได้สติอย่างรวดเร็ว กลับเข้าสู่โหมดทำงาน

เซียวหยางพูด "ดูแหวนก่อน"

"ได้ค่ะ" พนักงานพาทั้งสองไปที่เคาน์เตอร์ขายแหวน บนเคาน์เตอร์วางแหวนมากมายหลากหลายแบบให้เลือก

หลินอวี่เฟยดูจนตาลาย ไม่รู้ว่าควรลองแบบไหนก่อน เธอคิดว่าทุกแบบสวยหมด จึงหันไปบอกเซียวหยาง "ง่ัน คุณช่วยเลือกให้ฉันไหม"

เซียวหยางชี้ไปที่แหวนวงที่ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ "อันนี้ เอาออกมาดูหน่อย"

"ได้ค่ะคุณ" พนักงานหยิบแหวนที่เซียวหยางชี้ออกมาวางบนเคาน์เตอร์

แหวนวงนี้ไม่เพียงแค่มีเพชรประดับ แต่ลวดลายที่แกะสลักอย่างประณีตก็ช่วยเสริมความงดงามให้ตัวเรือนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเพชรสีฟ้าเม็ดนั้น ส่องตรงเข้าไปในใจของหลินอวี่เฟยทันที

พนักงานแนะนำ "แหวนวงนี้ออกแบบโดยช่างชั้นครูโซเฟีย วงแหวนที่ฝังเพชรจะสะท้อนแสงในทุกที่ที่มีแสงสว่าง ดึงดูดความสนใจคนอื่นได้แน่นอน"

"และเพชรเม็ดใหญ่ตรงกลางนี้ คุณยกขึ้นชี้ไปที่หลอดไฟบนเพดาน แล้วมองจากล่างขึ้นบนค่ะ"

เซียวหยางทำตามที่พนักงานแนะนำ ยกแหวนชี้ไปที่หลอดไฟบนเพดาน เพชรที่เคยเป็นสีฟ้าตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพู

"สวยจัง!" หลินอวี่เฟยอุทานด้วยความตื่นเต้น

"เอาอันนี้ไหม?" เซียวหยางถาม

"อืม" หลินอวี่เฟยตอบเสียงเบาเหมือนยุง แล้วก้มหน้าด้วยความเขินอาย เริ่มเล่นนิ้วมืออย่างประหม่า

"ราคาเท่าไหร่" เซียวหยางถามพนักงาน

"หนึ่งล้านเก้าแสนเก้าหมื่นค่ะ" พนักงานบอกราคา

"ที่รักขา~ วันนี้คุณต้องซื้อแหวนให้หนูให้ได้นะค้า~"

"ได้ๆๆ ที่รักซื้อให้เธอ!"

ตอนนั้น คู่รักคู่หนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน เสียงอ้อนของผู้หญิงทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัด

"คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง พวกคุณต้องการซื้อแหวนใช่ไหมคะ?" พนักงานอีกคนเข้าไปต้อนรับ

เซียวหยางหยิบบัตรเครดิตออกมา "รูดบัตรเลย"

"ได้ค่ะคุณ" พนักงานรับบัตรด้วยสองมือ เตรียมเอาไปรูดที่แคชเชียร์

ตอนนั้น เสียงกรีดร้องดังขึ้น

"กรี๊ดดด!! แหวนวงนี้ฉันเห็นก่อน!" หญิงสาวที่เพิ่งเข้าร้านวิ่งมา เสียงไม่ได้อ้อนแล้ว

เซียวหยางขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ้กของหญิงสาวคนนี้ จึงขยับถอยห่างออกมาสองก้าว "คุณจ่ายเงินแล้วเหรอ?"

"ฉัน!" หญิงสาวอึ้ง รีบหาชายหนุ่มมาช่วย เสียงอ้อน "ที่รัก คุณบอกว่าจะซื้อแหวนให้หนูไง!"

ชายหนุ่มคนนั้นแทบไม่ได้สนใจแฟนตัวเองเลย สายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่พนักงานขายสาวคนหนึ่งอย่างไม่วางตา พอได้ยินหญิงสาวมาจับแขน ถึงได้ละสายตาอย่างอาลัยอาวรณ์ "ซื้อๆๆ ซื้อแน่นอน!"

พูดปลอบหญิงสาวแล้ว ชายหนุ่มก็เห็นหลินอวี่เฟยที่งามเหนือสตรีทั้งปวง ถึงกับตะลึง แล้วตกใจ "อวี่เฟย? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?"

อวี่เฟย?

หลินอวี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงความไม่พอใจ "เหลียงไค ฉันกับคุณไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น กรุณาอย่าเรียกฉันว่าอวี่เฟย"

ชัดเจนว่าทั้งสองรู้จักกัน

พูดอีกอย่าง ไม่รู้จักก็ยาก หลินอวี่เฟยเป็นดอกไม้งามที่สุดของเมืองจิ่งเฉิง ประกอบกับเป็นคนในวงสังคมเดียวกัน

เหลียงไคไม่สนใจเซียวหยางที่อยู่ข้างๆ ยิ้ม "อวี่เฟย นี่มาเลือกของขวัญให้คุณชายเย่หรือไง?"

เห็นเหลียงไคดื้อดึงไม่เปลี่ยน หลินอวี่เฟยแม้จะไม่พอใจก็ไม่พูดอะไรมาก แค่ฮึดฮัดแล้วตอบ "นายคิดมากไป!"

"ฮ่ะๆ ฉันเข้าใจๆ แหม... ผู้หญิงก็แบบนี้ ปากไม่ตรงกับใจ!" เหลียงไคหัวเราะ

หลินอวี่เฟยรู้ว่าเถียงไปก็เปล่าประโยชน์ จึงเลือกที่จะไม่สนใจ ทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุไป

ไม่ต้องพูดถึงเซียวหยาง เขาตัดเหลียงไคออกจากโลกไปแล้ว เห็นพนักงานยังไม่ไปรูดบัตร จึงเร่ง "ช่วยเร็วหน่อยได้ไหม?"

พนักงานได้สติ พยักหน้ารัวๆ "ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

"ห้ามไป!" หญิงสาวจู่ๆ ก็ชี้ไปที่พนักงาน พูดเสียงแข็ง "แหวนวงนี้ฉันเห็นก่อน!"

จากนั้นเธอทำท่าน่าสงสาร เขย่าแขนเหลียงไค เสียงอ้อน "ที่รัก~"

เสียงอ้อนทำให้คนอื่นๆ ในที่นั้นขนลุก มีแต่เหลียงไคที่ไม่รู้สึก

เขาตบหลังมือหญิงสาวเบาๆ "ไม่ต้องห่วง ที่รักอยู่นี่"

แล้วหยิบบัตรเครดิตออกมาวางบนเคาน์เตอร์ ตะโกนใส่พนักงาน "เฮ้ย! แหวนวงนั้นแฟนกูเอา! รูดบัตรนี่ไปเลย!"

"แต่ว่า..." พนักงานลำบากใจ เธอไม่อยากทำให้ใครไม่พอใจ และไม่กล้าทำด้วย

เหลียงไคจ้องตาไม่พอใจ "ยังไงนะ? แม้แต่คำพูดของเหลียงไคอย่างฉันก็ไม่ฟัง? อยากโดนไล่ออกรึไงหา!"

แหวนอยู่ในมือเซียวหยาง คนหน้าใหม่ เขาเหลียงไคไม่มีอะไรต้องกลัว

เพราะฉะนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยคิดเลยว่าเซียวหยางกับหลินอวี่เฟยเป็นคู่กัน

(จบบทที่ 6)