บทที่ 44 อคติในใจคนเหมือนภูเขาใหญ่!

หลินเค่อวางฝ่ามือลงบนเครื่องตรวจค่าพลัง ผลลัพธ์ปรากฏอย่างรวดเร็ว

ค่าพลัง 2100 เขาไม่ได้โกหก

สีหน้าของทุกคนในที่นั้นไม่สงบนัก

ค่าพลังนี้ในกลุ่มพวกเขาถือว่าต่ำที่สุดแล้ว

ไม่เพียงแต่ไม่น่าทึ่ง แต่กลับทำให้คนสงสัย

คนที่แข่งขันชิงตำแหน่งครั้งนี้แย่ขนาดนี้เลยหรือ ถึงกับปล่อยให้หลินเค่อที่มีค่าพลังแค่ 2100 คว้าชัยชนะไปได้

เสียโควตาเปล่า!

มีเพียงเว่ยซิงเท่านั้นที่ม่านตาหดตัวทันที

ค่าพลังของหลินเค่อแค่นี้ แต่กลับสามารถปลดปล่อยพลังหมัดเกินหมื่นได้อย่างง่ายดาย พรสวรรค์ของเขาอยู่ระดับอะไรกันแน่?

พรสวรรค์ระดับ S ไม่มีทางทำได้แน่นอน!

หรือว่าเขาเป็นพรสวรรค์ระดับ SS?!

แต่ข้อมูลที่โรงเรียนของเขาให้มาระบุว่าเป็นแค่ระดับ S

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

"ต่อไป"

ค่าพลัง 2100 ต่ำเกินไป

ถานหูอยากจะเตะหลินเค่อออกจากรายชื่อนักเรียนโควตาพิเศษ ให้รีบไสหัวไป ไม่ต้องมาทำให้อับอายที่นี่

หลินเค่อไม่สนใจการเร่งรัด เดินอย่างสบายๆ ไปที่หน้าเครื่องวัดพลัง

เขาสูดลมหายใจลงสู่ตันเถียน รวบรวมพลังทั่วร่าง พุ่งหมัดอย่างรุนแรง

ไม่ได้ใช้พรสวรรค์ ไม่ได้ใช้วิชายุทธ์ อาศัยเพียงการระเบิดพลังจากทั่วร่างล้วนๆ

2100 KG

เครื่องวัดพลังแสดงผลลัพธ์

หลินเค่อมองตัวเลขบนหน้าจอด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

มีเพียงระดับการควบคุมพลัง 100% เท่านั้นที่สามารถทำให้การเคลื่อนไหวของพลังไม่มีการสูญเสียแม้แต่น้อย แปลงเป็นพลังหมัดได้อย่างสมบูรณ์

เขาได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว

แต่ทว่า ผลลัพธ์ออกมาแล้ว ทำไมคนข้างหลังกลับไม่มีเสียงเลย

รอบข้างเงียบจนน่ากลัว

หลินเค่อหันหลังกลับมาด้วยความสงสัย เพื่อดูสภาพของพวกเขา

แย่แล้ว ทุกคนต่างเบิกตาโพลงจนแทบจะหลุดออกมา จ้องมองที่หน้าจอผลลัพธ์ไม่วางตา

สภาพตะลึงงันไม่กะพริบตาแบบนี้ คงจะช็อกจนโง่ไปแล้วสินะ!

หลินเค่อรออยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่มีใครได้สติ เขาจึงถอนหายใจอย่างจำใจ: "ตอนนี้เชื่อในสิ่งที่ผมพูดแล้วใช่ไหม!"

"เป็นไปไม่ได้ เครื่องนี้เสียหรือเปล่า"

ถานหูตบไหล่หวังหลินที่อยู่ข้างๆ: "คุณไปทดสอบดูหน่อย"

"ครับ"

"ได้ครับ"

หวังหลินไม่ลังเลเลย ตรวจค่าพลังก่อน แล้วจึงเข้าสู่การวัดพลัง

ค่าพลัง 2800 พลังหมัด 2380 KG

ระดับการควบคุมพลังของเขาอยู่ที่ 85%

"อาจารย์...เครื่องนี้ดูเหมือนไม่ได้เสียนะครับ"

หวังหลินมั่นใจมากว่านี่คือผลลัพธ์จริงของเขาในตอนนี้ แต่เขาไม่กล้ายืนยันว่าเครื่องนี้ใช้งานได้ดี

เพราะในใจไม่อยากเชื่อว่าระดับการควบคุมพลังของหลินเค่อจะเป็น 100% จริงๆ

อคติในใจคนเหมือนภูเขาใหญ่!

คนที่มีระดับการควบคุมพลังถึง 100% นั้นมีน้อยกว่าคนที่มีพรสวรรค์ระดับ SSS เสียอีก

เขาไม่อยากยอมรับว่ามีคนที่เก่งกาจขนาดนี้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

มันเหนือความคาดหมายเกินไป

"......"

ถานหูก็เงียบไปด้วย

ยังไม่กล้าเชื่อ

"มัวทำเป็นขรึมอะไรอยู่!"

เว่ยซิงยกมือตบท้ายทอยถานหู "ระดับการควบคุมพลังของหลินเค่อ 100% ไม่เห็นผลลัพธ์หรือไง?"

"ผมเห็นแล้ว แค่ในใจยังไม่กล้าเชื่ออยู่นิดหน่อย"

ถานหูดูน้อยใจ

"หลินเค่อ พวกเราไม่เล่นกับคนโง่ มากับอาจารย์ ช่วงนี้ผมจะสอนคุณเอง"

เว่ยซิงยิ้มกว้างดึงแขนหลินเค่อเดินออกไป

คนอื่นๆ ในที่นั้นเพิ่งได้สติ รีบวิ่งตามไป

ถานหูวิ่งเร็วที่สุด จับแขนหลินเค่อโดยตรง สีหน้าจริงใจอย่างที่สุด:

"นักเรียนหลินเค่อ เมื่อกี้เป็นความผิดของอาจารย์ อาจารย์ตาถั่ว ไม่ควรสงสัยในความสามารถของคุณ"

"คุณให้อภัยอาจารย์ได้ไหม ให้โอกาสอาจารย์ได้สอนคุณต่อ"

จนถึงทุกวันนี้ คนที่มีระดับการควบคุมพลังถึง 100% มีเพียงหกคนเท่านั้น

ทั้งหกคนล้วนเป็นยอดฝีมือระดับตำนานที่จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์

หลินเค่อเป็นคนที่เจ็ด

เขาจะสามารถจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ได้หรือไม่ ไม่มีใครรู้

แต่สิ่งที่แน่นอนคือ หลินเค่อเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การลงทุนอย่างแท้จริง

ในอนาคต หากหลินเค่อขึ้นถึงจุดสูงสุด ชื่อของพวกเขาอาจจะได้จารึกในประวัติศาสตร์ด้วย

มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากมีชื่อจารึกในประวัติศาสตร์?

ตอนนี้ ใครจะมีโอกาสได้สอนหลินเค่อ ก็ถือเป็นเกียรติของคนนั้น

ทั้งเว่ยซิงและถานหู ไม่มีใครอยากปล่อยโอกาสนี้ไป

"ถานหู คุณแน่ใจว่าจะแย่งกับผม!"

สายตาของเว่ยซิงเย็นชาลง

เขาเป็นถึงหัวหน้า เป็นฝ่ายบริหาร

ถานหูเป็นแค่อาจารย์ ทำตัวไม่เคารพผู้ใหญ่แล้ว

"หัวหน้าเว่ย คุณไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของผม อย่าคิดใช้อำนาจกดผม"

"ผมไม่กลัวหรอก"

ถานหูตอบกลับอย่างแข็งกร้าว

"ดี คุณรอดู เดี๋ยวผมจะเขียนรายงาน ให้คุณไปทำความสะอาดห้องน้ำตลอดไป"

เว่ยซิงข่มขู่โดยตรง

"หลินเค่อ อย่าให้คนแก่คนนี้หลอกนะ เขาไม่ได้สอนนักเรียนมาหลายปีแล้ว"

"ทักษะก็ไม่คล่องแล้ว แค่คุณเรียกผมว่าอาจารย์ ผมจะทุ่มเทสอนคุณอย่างเต็มที่"

"ไม่ว่าคุณจะขออะไร ผมจะตอบรับทั้งหมด"

ถานหูมองหลินเค่อ สีหน้าจริงจังในการให้คำมั่น

"จะตอบรับทุกคำขอเลยหรือ?"

หลินเค่อสนใจขึ้นมาทันที

"ตราบใดที่ผมทำได้ ผมจะตอบสนองทุกอย่าง"

ดวงตาของถานหูเป็นประกายเมื่อตอบรับ

เว่ยซิงร้อนใจ: "หลินเค่อ อย่าฟังเขาพูดเหลวไหล เขาเป็นแค่อาจารย์ จะช่วยอะไรคุณได้"

"ให้ผมสอนคุณ ผมมีวิชายุทธ์ระดับ SS จะถ่ายทอดให้คุณโดยตรง"

"ช่วงนี้ ทรัพยากรฝึกฝนของคุณ ผมจะรับผิดชอบทั้งหมด"

"คุณ..."

ถานหูไม่มีวิชายุทธ์ระดับ SS ไม่รู้จะพูดอย่างไร

"อาจารย์ เรื่องวิชายุทธ์อะไรนั่น จริงๆ ผมไม่ได้ยึดติด"

"ให้เงินโดยตรงเป็นไง?"

"ใครให้ผมยี่สิบล้าน ผมจะเรียนกับคนนั้น"

รู้อยู่แล้วว่าการปฏิบัติต่อคนที่มีพรสวรรค์ดีขนาดนี้ ยังจะปิดบังซ่อนเร้นไปทำไม ช่างเสียโอกาสที่จะได้รับการลงทุนจากคนอื่น

แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย

ดวงตาของหลินเค่อเป็นประกาย

แต่พอเขาพูดออกไป ทุกคนในที่นั้นก็เงียบลงทันที

เว่ยซิงและถานหูรู้สึกเหมือนถูกตีศีรษะ

วิชายุทธ์พวกเขามีพร้อมอยู่แล้ว แต่เงินสดยี่สิบล้าน เกือบจะเป็นทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขา

ไม่ใช่ว่าให้เงินไม่ได้ แต่พวกเขาตระหนักว่าการกระทำของตัวเองช่างถูกเหยียดหยาม

และหลินเค่อกำลังหลอกให้พวกเขาเป็นเหยื่อ!

หน้าที่ของเว่ยซิงคือดูแลนักเรียนโควตาพิเศษ

ถานหูเป็นอาจารย์ที่คอยแนะนำการฝึกฝนของนักเรียนโควตาพิเศษ

หลินเค่อเป็นนักเรียนโควตาพิเศษ

ข้อเท็จจริงที่พวกเขาสามารถสอนหลินเค่อได้นั้นมีอยู่แล้ว

ยังต้องจ่ายเงินอีกทำไม!

"อาจารย์ถาน คุณแนะนำหลินเค่อให้ดีนะ ผมจะคอยดูคุณ"

เว่ยซิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

"หัวหน้าเว่ย วางใจได้ ผมจะทุ่มเททั้งใจและกำลัง"

ถานหูตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

สองคนที่เมื่อครู่ยังเผชิญหน้ากันอย่างเข้มข้น ตอนนี้เป็นพันธมิตรกันอย่างลงตัว

"อาจารย์ทั้งสอง ผมตั้งราคาแพงเกินไปหรือเปล่า"

"สิบล้านเป็นไง?"

หลินเค่อรีบลดข้อเรียกร้อง

แต่ทั้งสองไม่เพียงแต่ไม่ตอบสนอง แต่ไม่แม้แต่จะมองหลินเค่อ ปฏิบัติต่อเขาเหมือนอากาศ

"ห้าล้าน"

...

"สามล้าน"

หลินเค่อตะโกนราคานี้ออกมา พวกเขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

เขาก็เข้าใจแล้ว

ตั้งราคาแพงเกินไป โอกาสในการทำเงินหายไปแล้ว

น่าเสียดาย!

หวังหลินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ตลอดได้เห็นกระบวนการทั้งหมด

ได้เห็นหลินเค่อจากที่เคยเป็นขนมหวานที่ทุกคนแย่งชิง กลายเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจในตอนนี้

ทั้งหมดเป็นเพราะการกระทำของเขาเอง

แต่พวกเขาก็ยังอิจฉา

ล้วนเป็นนักเรียนโควตาพิเศษเหมือนกัน พวกเขาก็อยากสัมผัสกับการปฏิบัติแบบนี้บ้าง

แต่พวกเขารู้ดีว่า สิ่งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นกับพวกเขาเลย

เว้นแต่ว่าระดับการควบคุมพลังของพวกเขาจะถึง 100% เช่นกัน

แต่นั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย

พวกเขาจึงเดินตามหลังทั้งสามคนกลับไปยังโรงฝึกด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

...

(จบบท)