บทที่ 36 เมืองชิงเฉิงกำลังจะมีมังกรผงาด!

ที่ทางเข้าออกมิติลับ

ซากหมูแกร่งทองหยกดูโดดเด่นมาก

หลินเค่อยืนเฝ้าอย่างมีความสุข

นี่ไม่ใช่แค่ซากศพ แต่เป็นทรัพย์สินมูลค่ากว่า 100,000 หยวน

ตอนนี้แค่รอเจียงหลี่นำซากพยัคฆ์ขาวตาแดงที่สัญญาไว้มาส่ง พอทางออกมิติลับเปิด นำซากศพออกไปขาย เขาก็จะกลายเป็นเศรษฐีหลักล้านแล้ว

อย่างน้อยก็ขายได้สองล้าน บางทีอาจถึงสามล้านก็ได้

สามล้านหยวนสามารถซื้อของดีๆ ในร้านค้าระบบได้ไม่น้อยเลย

หลินเค่อยิ้มที่มุมปาก คิดถึงอนาคตอย่างใฝ่ฝัน

ส่วนตรงข้ามกับเขา เหล่านักเรียนจากโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 นั่งอยู่

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในมิติลับ พวกเขารู้กันหมดแล้ว

ไอ้หนุ่มหลินเค่อนี่กล้าพูดจาไร้ยางอาย ถึงขั้นดูหมิ่นโรงเรียนของพวกเขา

นี่มันทนได้อย่างไร!

ดังนั้น หลายคนจึงมีรอยฝ่ามือติดอยู่บนใบหน้า

พวกเขาประเมินพลังของตัวเองสูงเกินไป พุ่งเข้าไปหาเรื่องหลินเค่อ

และได้รู้ถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขากับหลินเค่อด้วยตัวเอง

คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมหลินเค่อถึงแข็งแกร่งขนาดนี้

ตบใครก็แค่หนึ่งฉาด ทำให้พวกเขาหมดหวังไปตามๆ กัน

โรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 เป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งในมณฑลหนานเซียงนะ

แต่พวกเขากลับถูกคนจากโรงเรียนที่ไม่ติดอันดับ 10 ในมณฑลหนานเซียงซ้อม

ทำให้พวกเขาไม่อยากยอมรับความจริงนี้

แต่มันก็เป็นความจริง ไม่อาจปฏิเสธได้

ในใจบิดเบี้ยวถึงที่สุด มองหลินเค่อด้วยสายตาสับสน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

เจียงหลี่พาคนของเธอกลับมาแล้ว

ซากพยัคฆ์ขาวตาแดงสองตัวถูกโยนลงตรงหน้าหลินเค่อ

"สิ่งที่ฉันสัญญาไว้ ฉันทำแล้ว แต่เรื่องที่นายดูหมิ่นพวกเรา จะให้จบง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้แน่"

"พอออกไปข้างนอก ฉันจะโทรหาเซี่ยหลินเหยี่ยน ให้เขามาคุยกับนายให้รู้เรื่อง"

เจียงหลี่เห็นหลินเค่อแล้วก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ

รอยรองเท้าบนใบหน้าเธอยังไม่จางหายไปเลย

"ไม่มีปัญหา"

หลินเค่อตรวจสอบซากพยัคฆ์ขาวตาแดงอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงโยนมันไปข้างๆ ซากหมูแกร่งทองหยก

ส่วนคำขู่ของเจียงหลี่ เขาไม่ได้สนใจเลย

เซี่ยหลินเหยี่ยนมาหาเขา นั่นเป็นเรื่องดี

ผู้อำนวยการไม่ได้บอกหรือว่าเขาสู้เซี่ยหลินเหยี่ยนไม่ได้?

งั้นก็เอาชนะเซี่ยหลินเหยี่ยนให้ผู้อำนวยการดู เขาจะได้รู้ว่าสายตาเขาแย่แค่ไหน

แถมยังอาจจะได้เงินจากลูกค้ารายใหญ่นี่อีกก้อน

พาซากสัตว์อสูรทั้งสามตัวนี้ออกไป เขาก็จะเป็นเศรษฐีล้านแล้ว

แต่ใครจะรังเกียจเงินน้อยล่ะ!

"หลินเค่อ ฉันรอดูนายถูกเทพเซี่ยของพวกเราเอาชนะ รอดูนายยอมขอโทษสำหรับสิ่งที่นายพูด"

เจียงหลี่เห็นท่าทีไม่กังวลของหลินเค่อ ก็ยิ่งโกรธ

โกรธจนทิวเขาของเธอขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง ช่างน่าตื่นตา

"ขอให้สมหวังนะ"

หลินเค่อถูกดึงดูดจนอดไม่ได้ที่จะมองหลายครั้ง

ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

ช่างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา!

เจียงหลี่รู้สึกเหมือนต่อยลงไปบนปุยนุ่น โกรธจนตัวสั่น

เธอกลั้นความอยากจะลงมือไว้ หันกลับไปยังแถวของเธอ

เจียงหลินเข้ามาหาหลินเค่อด้วยท่าทางกังวล กระซิบอธิบายเบาๆ: "เทพหลิน พี่สาวของฉันพวกนั้นอยากทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โต"

"หมายความว่ายังไง?"

นี่ทำให้หลินเค่อสนใจ

เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย

เจียงหลี่จะทำเรื่องให้ใหญ่โต ไม่กลัวเอาหินทุบเท้าตัวเองเหรอ?

"พวกเธอไม่เพียงแค่จะให้นายขอโทษ แต่ยังจะจัดการนายตอนสอบวิถียุทธ์ด้วย ทำให้นายสอบตก ไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยวิถียุทธ์ที่ดี"

เจียงหลินอธิบายเบาๆ

นี่เป็นข่าวที่เธอแอบได้ยินมา รับรองความถูกต้อง

"ที่เธอบอกว่าทำเรื่องให้ใหญ่คือเรื่องนี้เองเหรอ ไม่ต้องกังวล ตอนนั้นใครจะเสียหายยังไม่รู้เลย!"

หลินเค่อก็ยิ้ม

ผลลัพธ์นี้เขาคิดไว้ในหัวแล้ว

ไม่ใช่การข่มขู่เลย

เมื่อถึงเวลาสอบวิถียุทธ์ ค่าพลังของหลินเค่อจะทะลุ 4000

ค่านี้เพียงพอที่จะบดขยี้ทุกอย่างแล้ว

ใครก็ตามที่คิดจะมาจัดการเขาตอนสอบวิถียุทธ์ นั่นไม่ใช่การจัดการ แต่เป็นการเดินเข้ากับดักต่างหาก

หลินเค่อจะทำให้ผลสอบของพวกเขาเป็นโมฆะ ไม่ได้เข้าแม้แต่มหาวิทยาลัยวิถียุทธ์ธรรมดา

"เทพหลิน อย่าไม่สนใจเรื่องนี้สิ!"

"คิดหาทางรับมือเถอะ!"

"ฉันจะหาโอกาสขอร้องพี่สาวฉัน ให้เธอปล่อยนายไป"

"แต่ฉันไม่กล้ารับรองว่าจะสำเร็จ"

"นายก็ลองคิดหาวิธีดูนะ ดูว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง"

เจียงหลินกำลังเป็นห่วงหลินเค่อจริงๆ

"เธอวางใจได้เลย ฉันไม่เป็นไรแน่นอน"

พอหลินเค่อพูดจบ ทางเข้าออกมิติลับก็เริ่มเปิด

เจียงหลี่รีบยืนที่ประตูทันที ตั้งใจจะออกไปข้างนอก

แต่ด้านหลังมีเสียงลมพัดมา เธอต้องหลบหลีก

ซากพยัคฆ์ขาวตาแดงสองตัวถูกโยนออกไปข้างนอก

หลินเค่อแบกซากหมูแกร่งทองหยกเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เศรษฐีหลักล้าน!

ฉันมาแล้ว!

......

เมืองชิงเฉิง

ทางเข้าออกมิติลับเขาเสือ

หลี่หงหยวนและยอดยุทธ์ที่เฝ้าสถานที่นี้กำลังรอผู้ที่เข้าไปในมิติลับออกมา

ทันใดนั้น สัตว์อสูรตัวหนึ่งลอยออกมาจากข้างใน

ทุกคนในที่นั้นสะดุ้งจนลงมือไปครึ่งทาง แล้วพบว่าเป็นสัตว์อสูรที่ตายแล้ว จึงหยุดมือ

ซากศพตัวที่สองลอยออกมาอีก

นี่คือซากพยัคฆ์ขาวตาแดงระดับหัวหน้า

อัจฉริยะคนไหนของโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 ที่สามารถล่าพยัคฆ์ขาวตาแดงระดับหัวหน้าได้สำเร็จ!

ช่างเป็นพลังที่น่าตกตะลึงจริงๆ!

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง มีคนแบกซากหมูแกร่งทองหยกเดินผ่านระลอกคลื่นปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

สัตว์อสูรระดับสาม หมูแกร่งทองหยก!

เป็นเซี่ยหลินเหยี่ยนจากโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 มาเองหรือ?

ทุกคนในที่นั้นรีบมองไปที่คนแบกหมูแกร่งทองหยก

เขาสวมชุดฝึกของโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1

สายตาของทุกคนมองไปที่หลี่หงหยวนโดยไม่รู้ตัว

หลี่หงหยวนเห็นหลินเค่อแบกหมูแกร่งทองหยกออกมา ก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ตอนออกเดินทาง เขาสั่งกำชับหลินเค่อว่าอย่างไรนะ?

อย่าไปยุ่งกับสัตว์อสูรระดับสาม พลังของเธอไม่พอ แค่เห็นเงาก็ต้องวิ่งหนีให้ไกล

ตอนนี้เธอกลับแบกสัตว์อสูรระดับสามออกมาเลย และยังเป็นหมูแกร่งทองหยกที่ติดอันดับต้นๆ ในบรรดาสัตว์อสูรระดับสาม!

หลี่หงหยวนรู้สึกสับสนทันที

ทั้งดีใจและตกใจกับพลังของหลินเค่อ แต่ก็โกรธที่หลินเค่อใจกล้าเสี่ยงอันตรายถึงขนาดไปยุ่งกับสัตว์อสูรระดับสาม

"ไอ้หนุ่ม ฉันไม่รู้จะพูดกับนายยังไงแล้ว"

หลี่หงหยวนทำหน้าเคร่ง แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นเต้น: "ทำให้ฉันภูมิใจจริงๆ สัตว์อสูรระดับสามถึงกับถูกนายฆ่า สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน"

เหล่ายอดยุทธ์ที่เฝ้าทางเข้ามิติลับต่างมองหลินเค่อด้วยความประหลาดใจ จดจำรูปร่างของเขาไว้ในหัว

พวกเขาล้วนเป็นยอดยุทธ์แห่งเมืองชิงเฉิง

ไม่คาดคิดว่าปีนี้โรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 จะมีอัจฉริยะที่เก่งกาจถึงเพียงนี้

ยังเรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยม แต่มีพลังที่สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับสามได้

พลังระดับนี้ เกรงว่าแม้แต่เซี่ยหลินเหยี่ยนที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของมณฑลหนานเซียงก็ทำไม่ได้!

เมืองชิงเฉิงกำลังจะมีมังกรผงาดแล้วสินะ!

พวกเขาเข้าไปหาหลินเค่อโดยไม่รู้ตัว ทำความรู้จักก่อน สร้างความคุ้นเคย ในอนาคตอาจเป็นทุนในการโอ้อวดก็ได้

"อันที่จริงเขาไม่ได้ฆ่า แค่เก็บเศษเดนเท่านั้น มีอะไรให้ตื่นเต้น"

เจียงหลี่ที่ยังเห็นรอยรองเท้าบนใบหน้าได้ พูดเยาะเย้ยอย่างขมขื่น

ทุกคนจากโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 ต่างมองหลินเค่อด้วยสายตาเป็นศัตรู

หลี่หงหยวนมองสถานการณ์ ขมวดคิ้วลึก

ทำไมคนจากโรงเรียนมัธยมชิงเฉิงหมายเลข 1 ถึงเป็นศัตรูกับหลินเค่อ?

เกิดอะไรขึ้นในมิติลับกันแน่?

...

(จบบท)