บทที่ 18 เทพหลิน!

ในที่สุดหลินเค่อก็ไม่ได้ขึ้นราคาเพิ่ม

หลักๆ คือเพราะเขาให้เกียรติหลี่หงหยวน จึงรับเพียงห้าพันหยวนต่อวัน

ในช่วงสามวันถัดไป เขาจะรับผิดชอบเพียงการให้คำแนะนำนักเรียนอีกสี่คนที่จะเข้าร่วมการแข่งขันระหว่างสองโรงเรียน

นั่นคือ เจียงหลิน โจวทง ไป๋จื่อหาน และซุนหลินหลิน

หลี่หงหยวนได้จัดห้องเรียนแยกต่างหากให้พวกเขาทั้งห้าคน

"มาเริ่มกันเถอะ เจียงหลิน เธอมาก่อน"

เมื่อเข้ามาในห้องเรียน หลินเค่อเข้าสู่สภาวะการทำงานทันที

ยิ่งให้คำแนะนำเสร็จเร็วเท่าไร เขาก็จะได้ศึกษาวิชายุทธ์ระดับ A อีกสองเล่นเร็วเท่านั้น

"ฉันไม่ต้องการคำแนะนำของเธอ เปลี่ยนไปคนอื่นเถอะ"

เจียงหลินปฏิเสธตรงๆ

วิชายุทธ์ของเธอเป็นวิชายุทธ์ระดับ S ที่สืบทอดมาจากครอบครัว เธอไม่สะดวกที่จะให้หลินเค่อดู

หลินเค่อไม่มีคัมภีร์ลับที่ตรงกัน ไม่รู้วิธีการควบคุมและเคลื่อนไหวพลัง จึงไม่สามารถให้คำแนะนำเธอได้

"ก็ถูกของเธอ เธอไม่ต้องให้คำแนะนำเจียงหลินแล้ว"

"โจวทง พวกเธอต้องการคำแนะนำไหม?"

หวังเต้าเหลียงรู้สถานการณ์ของเจียงหลินและโจวทง

ทั้งสองคนเป็นลูกหลานตระกูลวิถียุทธ์ วิชาที่ฝึกฝนล้วนเป็นวิชายุทธ์ที่ได้รับจากครอบครัว

วิชายุทธ์เหล่านี้ไม่สะดวกที่จะสอนให้คนนอก

"ผมไม่ต้องการเช่นกันครับ"

โจวทงก็ส่ายหัว

ไม่ใช่เพราะเขาหยิ่ง เหตุผลของเขาเหมือนกับเจียงหลิน

"งั้นผมขอเป็นคนแรก"

ไป๋จื่อหานก้าวออกมาอย่างกระตือรือร้น

"งั้นก็เริ่มจากเธอ"

หลินเค่อไม่ได้บังคับใคร

แค่ให้คำแนะนำสองคน งานก็ยิ่งเบาลง

นี่เป็นสถานการณ์ที่เขายินดีที่จะเห็น

"ได้ครับ พี่หลิน ผมเรียนกำปั้นลิงหลังเงินซึ่งเป็นกำปั้นระดับ B"

"ผมท่องคัมภีร์ลับได้ขึ้นใจ ตอนนี้จะเขียนให้ดู"

ไป๋จื่อหานหยิบกระดาษและปากกาที่เตรียมไว้ล่วงหน้า กำลังจะเริ่มเขียน แต่ถูกขัดไว้

"ไม่ต้อง เธอแสดงให้ดูก่อน"

ดวงตาเทพยุทธ์สามารถย้อนกลับไปหาต้นกำเนิดได้ ลองทดสอบประสิทธิภาพหน่อย

"ทั้งชุดมีเพียงห้าท่า ผมจะแสดงให้พี่หลินดูตอนนี้"

ไป๋จื่อหานเริ่มสาธิตทันที

กำปั้นลิงหลังเงินมีทั้งหมดห้าท่า

ท่าแรกคือลิงเงินสั่นต้นไม้

ไป๋จื่อหานแสดงออกมาอย่างคล่องแคล่ว

กำปั้นทั้งสองของเขาเหมือนแขนของลิงแก่ ทุบลงไปที่ด้านหน้าอย่างรุนแรง

เมื่อพลังปะทุออกมา เสียงดังกึกก้อง ทำให้ไม่มีใครสงสัยเลยว่า หากมีต้นไม้ใหญ่ขนาดที่คนโอบไม่รอบอยู่ด้านหน้า ก็คงจะถูกทุบจนหัก

หลี่หงหยวนและหวังเต้าเหลียงยืนดูอยู่ข้างๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ไป๋จื่อหานแสดงทั้งห้าท่าออกมาอย่างชำนาญ

หลินเค่อเปิดดวงตาเทพยุทธ์แล้ว มองเห็นเส้นทางการไหลเวียนและการควบคุมพลังในร่างกายของไป๋จื่อหานอย่างชัดเจน

พลังที่กระจายอยู่ทั่วร่างกายจะรวมตัวเข้าสู่แขนทั้งสองข้างของไป๋จื่อหานเมื่อเริ่มท่า และระเบิดออกมา

ปัญหาใหญ่แทบไม่มี มีเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น

เป็นเพราะท่าทางของเขายังมีข้อบกพร่องเล็กน้อย ทำให้บางจุดการไหลเวียนของพลังมีอุปสรรค ไม่สามารถสมบูรณ์ได้

หลินเค่อเดินตรงไปหาไป๋จื่อหาน ใช้นิ้วชี้ที่หลังของเขา แนะนำว่า "จำตำแหน่งนี้ไว้ เวลาที่เธอออกแรง ให้เคลื่อนไหวส่วนนี้ด้วย"

"และตำแหน่งนี้ ก็ต้องระวัง ออกแรงมากเกินไป ลองผ่อนคลายดู"

"แค่สองตำแหน่งนี้ เธอลองปรับดูก่อน"

หลินเค่อบอกให้ไป๋จื่อหานทำตามที่เขาพูด แล้วลองอีกครั้ง

"ได้ครับ"

ไป๋จื่อหานได้ค้นพบความรู้สึกของการออกแรงในสองตำแหน่งนั้นแล้ว

หลังจากที่หลินเค่อถอยออกไป เขาได้เริ่มท่าอีกครั้งตามคำแนะนำของหลินเค่อ

ในขณะที่เขาเริ่มท่า เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า การไหลเวียนของพลังราบรื่นกว่าเดิมมาก

"พี่หลิน คุณเก่งมากเลยครับ!"

ไป๋จื่อหานดีใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้

เขาติดอยู่ในขั้นชำนาญมานาน ฝึกฝนอยู่เรื่อยๆ แต่ก็หาจุดที่จะก้าวไปสู่ขั้นสมบูรณ์ไม่ได้

ตอนนี้ด้วยคำแนะนำของหลินเค่อ เขาก้าวเข้าใกล้ขั้นสมบูรณ์อีกก้าวหนึ่งแล้ว

คนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น

แม้ว่าความก้าวหน้าของไป๋จื่อหานจะไม่ชัดเจนมาก แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าไป๋จื่อหานได้ก้าวหน้าจริงๆ

หลินเค่อช่างเก่งจริงๆ

"อย่าเพิ่งรีบร้อน เดี๋ยวจะช่วยให้เธอก้าวเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์"

หลินเค่อให้คำแนะนำไป๋จื่อหานต่อ

สามครั้ง

ใช้เพียงสามครั้ง ท่าทางของไป๋จื่อหานได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ กำปั้นลิงหลังเงินก้าวเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์ทันที

"พี่หลิน ผมถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว!"

"ผมถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว!"

ไป๋จื่อหานที่กำปั้นลิงหลังเงินก้าวเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์ตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมา

เกือบจะกอดหลินเค่อแล้วหมุนรอบๆ เพื่อแสดงความยินดี

คนที่อยู่ข้างๆ อิจฉาจนตาเหลือก!

ถึงขั้นสมบูรณ์แล้วเหรอ?

นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเอง?

เกินไปแล้วนะ!

ใบหน้าของหลี่หงหยวนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจและภาคภูมิใจ

นี่ก็เพราะการนำที่ชาญฉลาดของเขา ที่ทำให้อัญมณีอย่างหลินเค่อได้ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่

ในระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เหลือ จะต้องสามารถทำให้นักเรียนทุกคนในชั้นเรียนพิเศษวิถียุทธ์มีพลังเพิ่มขึ้น 10% หรือแม้กระทั่ง 20%

ตัวเองช่างฉลาดจริงๆ

ใบหน้าของหวังเต้าเหลียงก็เผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจเช่นกัน

ด้วยคำแนะนำของหลินเค่อ พลังของนักเรียนทุกคนในชั้นเรียนพิเศษวิถียุทธ์จะเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 10%

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าฝันมาก่อน

ถ้าฝันถึงคงยิ้มจนตื่น

ขอบคุณหลินเค่อ!

สีหน้าของเจียงหลินและโจวทงทั้งสองคนเต็มไปด้วยความขมขื่น

พวกเขาควรขอคำแนะนำจากหลินเค่อหรือไม่?

หรือควรขอคำแนะนำจากหลินเค่อดี?

เขาคงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม!

ทั้งสองคนรู้สึกกังวลอย่างที่สุด

ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร ถึงจะกลับคำพูดเมื่อครู่ได้

"ยินดีด้วย"

หลินเค่อก็ยิ้มเช่นกัน

การมีดวงตาเทพยุทธ์ ทำให้สามารถมองเห็นเส้นทางการไหลเวียนและการควบคุมพลังเมื่อคนอื่นแสดงวิชายุทธ์ได้อย่างชัดเจน

สำหรับเขาที่มีระดับการควบคุมพลัง 100% สามารถทำซ้ำทั้งหมดนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ และแสดงออกมาได้ทันที

ต่อไปถ้าใครแสดงวิชายุทธ์ต่อหน้าเขา ก็เท่ากับมอบวิชายุทธ์ให้เขา

ด้วยเทคนิคการขโมยวิชาอย่างดวงตาเทพยุทธ์ จำเป็นต้องซื้อวิชายุทธ์อีกหรือ?

"พี่หลิน ไม่สิ เทพหลิน ต่อไปคุณคือเทพของผม"

"ผมจะพัฒนากำปั้นลิงหลังเงินให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบที่สุดด้วยความช่วยเหลือของคุณ"

ดวงตาของไป๋จื่อหานเป็นประกายวิบวับ เผยความทะเยอทะยานในใจ

"เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด ฉันช่วยเธอได้ก็แค่แก้ไขข้อผิดพลาด"

"สุดท้ายแล้วเธอจะก้าวไปถึงขั้นสมบูรณ์แบบที่สุดได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของตัวเธอเอง"

หลินเค่อตอบตามความจริง

ที่ไป๋จื่อหานสามารถพัฒนากำปั้นลิงหลังเงินเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์ได้เร็วขนาดนี้ เพราะเดิมทีเขาห่างจากขั้นสมบูรณ์เพียงจุดเปลี่ยนเท่านั้น

หลินเค่อเพียงแค่วางจุดเปลี่ยนนั้นไว้ตรงหน้าเขา

แต่ถ้าไป๋จื่อหานต้องการพัฒนากำปั้นลิงหลังเงินให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบที่สุด ความเข้าใจในการฝึกฝนของตัวเขาเองก็สำคัญมาก

เมื่อสะสมมากพอ ถึงจะก้าวเข้าไปได้

ถ้าสะสมไม่พอ หลินเค่อช่วยก็ไม่ได้

"เทพหลิน วางใจได้ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่"

ไป๋จื่อหานให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

"อืม ซุนหลินหลิน ถึงตาเธอแล้ว"

หลินเค่อหันความสนใจไปที่นักเรียนที่ฉลาดคนนี้

"เทพหลิน รบกวนด้วยค่ะ"

ซุนหลินหลินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เริ่มแสดงกำปั้นของเธอทันที

หลินเค่อใช้ดวงตาเทพยุทธ์สังเกต พบปัญหาที่เกิดขึ้น

แต่ความก้าวหน้าของซุนหลินหลินไม่เร็วเท่าไป๋จื่อหาน

รวมแล้วประมาณหนึ่งชั่วโมง ทำให้หลินเค่อเหงื่อออกเลย จึงทำให้กำปั้นของซุนหลินหลินเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์ได้

เธอสะสมไม่พอ แม้จะมีคำแนะนำจากหลินเค่อ ก็ไม่สามารถแก้ไขได้ในทันที

ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องเพื่อค่อยๆ ปรับปรุง

"เทพหลิน ขอโทษค่ะ ฉันคงจะโง่เกินไปนิดหนึ่ง"

ซุนหลินหลินทั้งรู้สึกผิดและมีความรู้สึกด้อย

เธอรู้สึกว่าตัวเองสู้ไป๋จื่อหานไม่ได้

"ไม่เป็นไร พรสวรรค์ของพวกเธอเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะเขาใช้เวลากับวิชายุทธ์มากกว่าเธอ"

"เธอไม่จำเป็นต้องปฏิเสธตัวเอง แค่พยายามให้มากขึ้นก็พอ"

หลินเค่อให้กำลังใจ

"ขอบคุณเทพหลิน ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ"

ซุนหลินหลินพยักหน้าหนักๆ แล้วถอยไปยืนข้างๆ

เธอเห็นว่ามีสองคนกำลังเดินเข้ามา ดูเหมือนจะรีบร้อนที่จะพูด

สองคนนี้ช่างน่าขัน

ตอนแรกยังทำตัวเก่ง ไม่ต้องการคำแนะนำจากเทพหลิน

ตอนนี้กลับเดินหน้าเข้ามาหน้าตาเฉย

อยากดูว่าพวกเขาจะพูดอะไรออกมา

...

(จบบท)