บทที่ 20 สาวงามมาที่บ้าน

บทที่ 20 สาวงามมาที่บ้าน

รถเฟอร์รารีและBMW ขับไปที่หมู่บ้านซานเจียเหอ แน่นอนว่าเป็น

จางปินที่อยู่ในเฟอร์รารีกับหลิวรั่วหลาน

ส่วนขับขี่ BMW แน่นอนว่าเป็น เทียนปิงปิง

เธอจ้างจางปินในตำแหน่งหัวหน้าครูฝึกของสำนักเทียนกวงจินหลังจากนี้เธอจะจัดงานเลี้ยงอาหารมือค่ำอันยิ่งใหญ่เพื่อแนะนำ จางปิน ให้กับได้รู้จักกันปรมาจารย์ ครูฝึกที่มีชื่อเสียงและผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆและเมื่อเธอรู้ว่า หลิวรั่วหลาน กำลังจะไปที่บ้านของจางปินเธอเองก็ขอไปด้วยทันที

เธอพูดออกมา "จางปินจะมาเป็นหัวหน้าครูฝึกของสำนักเทียนกวงจินของฉัน ในอนาคตฉันจะติดต่อนายบ่อยๆ ถ้าฉันติดต่อนายไม่ได้ฉันจะได้มาที่บ้านของนายเพื่อตามหานายเองดังนั้นฉันต้องรู้ว่าบ้านนายอยู่ที่ไหน "

จางปินไม่มีทางเลือกแถมเขาก็ยังแอบมีความสุขอย่างลับๆเพราะการพาสาวสวยกลับไปบ้านแบบนี้ได้ถือว่าเป็นความภาคภูมิใจเหมือนกันแต่...หวังว่า….เสี่ยวฟางจะไม่เข้าใจผิดนะ

“เสี่ยวปิน นายจะขอบคุณฉันได้หรือยังฉันหางานที่ดีให้นายเลยนะ แถมพูดให้นายได้เพิ่มเป็น 60,000 หยวนต่อเดือนด้วยละ?” หลิวรั่วหลาน พูดอย่างมีเสน่ห์ขณะขับรถ

"ฉันจะให้เธอทานอาหารดีๆตอบแทนนะ” จางปินมองดูสาวสวยคนนี้และพยายามใจเย็นหัวใจของเขาเต้นอย่างแรงเกือบจะกระโดดออกมาจากอกของเขาอยู่แล้ว

"นายอย่างลืมที่พูดก็แล้วกัน" รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏบนใบหน้าของ หลิวรั่วหลาน หลังจางปินบอกว่าจะเลี้ยงอาหารให้เธอเพียงสิบนาทีเขาก็มาถึงหมู่บ้าน ซานเจียเหอ

เมื่อรถยนต์หรู 2 คันจอดอยู่บนพื้นบ้านของจางปิน ก็มีผู้หญิง 2 คนและจางปินลงมาจากรถ ชาวบ้านหมู่บ้านซานเจียเหอต่างก็ตกใจ

“เสี่ยวปินพาแฟน 2 คนกลับมางั้นเหรอ พวกเธอสวยยิ่งกว่านางฟ้าอีกนะ นั้น…”

"เสี่ยวฟาง ไปทำอะไรมานะ..."

"หัวหน้าหมู่บ้าน เสี่ยวปิน อาจไม่ใช่ลูกเขยของคุณและนะ ไม่เสียดายเหรอ..."

ชาวบ้านหลายคนพูดไร้สาระขณะที่มองหญิงสาวทั้ง 2 ด้วยความตื่นเต้น

เสี่ยวฟางรีบวิ่งไปที่ประตูเธอก็รถยนต์หรู 2 คันและผู้หญิงที่สวยมากๆอีก 2 คน ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า

เฉิงมู่ รีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เธอพูดออกมาอย่างเหยียดหยาม

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีผู้หญิงมาที่บ้านของ จางปิน..." แต่เธอตัวแข็งค้างเมื่อออกมาหน้าประตูเพราะสิ่งที่ชาวบ้านพูดว่าเป็นความจริง

นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านที่พูดออกมา "อ้าว เมียหัวหน้าหมู่บ้าน ดูสาวงามทั้ง 2 คนนั้นสิสวยมากเลยนะว่าแต่คุณรู้ไหมว่ารถยนต์พวกนี้ราคาเท่าไร?"

"ราคาเท่าไหร่? 1 ล้านเหรอ" เฉิงมู่ มองอย่างไม่สนใจ

"นั่นมัน เฟอร์รารี่ ราคามากกว่า 20 ล้าน" ชาวบ้านมองรถที่ตัวเองฝันมาตลอดจนใจลอย

"อะไรนะ รถยนต์นั้นราคา 20 ล้าน?" เฉิงมู่ ตกตะลึงและชาวบ้านหลายคนที่ไม่รู้เองก็ตกใจไปปตามๆกัน มีคนเกือบกัดลิ้นตัวเอง

"คือพวกเขาเป็น….ชาวบ้าน….ไม่เคยอะไรแบบนี้ แต่พวกเขาเป็นคนดีนะ"

จางปินรู้สึกอายเล็กน้อยและพูดกับ 2 สาว "นี่คือบ้านของฉันเอง"

"สวัสดี" พ่อและแม่ออกมาต้อนรับพวกเธอด้วยความประหลาดใจ

"สวัสดีค่า คุณลุง คุณป้า..." สาวงามทั้ง 2 กล่าวอย่างสุภาพและยิ้มเหมือนดอกไม้ ไม่ช้าพวกเธอก็เข้าไปในห้องโถงภายใต้สายตาที่ร้อนแรงของผู้คนโดยรอบ

ชาวบ้านหลายคนเดินมายืนข้างนอกเพื่อซาบซึ้งกับรถยนต์หรูตรงหน้า

"อาจารย์ของคุณอยู่ที่ไหน" หลังจากคำทักทายสั้นๆแล้วหลิวรั่วหลานก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

เธออยากรู้ว่าคนที่ฝึกฝนจางปินมาจะยอดเยี่ยมขนาดไหน

"เขาอยู่ลึกมากในภูเขาต้าชิงและไม่เคยมาที่นี่" จางปินกล่าว

"งั้นบอกฉันมาว่ายาดวงตาสดใสสร้างขึ้นมาได้ยังไง" หลิวรั่วหลาน ถามพร้อมรอยยิ้ม

"เธอมากับฉัน." จางปินพาหลิวรั่วหลาน ไปที่สนามหลังบ้านแล้วชี้ไปที่ต้นไม้ดวงตาสดใสและพูดพร้อมรอยยิ้ม "ยาดวงตาสดใสทำจากวัตถุดิบที่หลากหลายต้นไม้นี้เป็นหนึ่งในนั้น เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อนสินะ?"

"ฉันไม่เคยเห็นต้นไม้แบบนี้เลย" หลิวรั่วหลาน รู้สึกประหลาดใจมากตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรง ตอนนี้สามารถสรุปได้แล้วว่ายาดวงตาสดใสไม่ใช่สารเคมีและไม่น่าเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์

ถ้ามียาดวงตาสดใสถือว่าได้คว้าความมั่งคั่งอันมหาศาลเอาไว้แล้ว

พวกเขา 2 คนกระซิบกับจนดูเหมือนคู่รัก

จางลี่ลี่หันไปมองเทียนปิงปิงและถามอย่างตื่นเต้น "พี่ปิงปิงใครคือแฟนของพี่ชายหนูเหรอ"

"แน่นอนเธอคนนั้นไง" ใบหน้าของเทียนปิงปิงยิ้มอย่างชั่วร้ายและชี้ไปที่หลังของ หลิวรั่วหลาน

"พี่สะใภ้ของหนู สวยและรวยมากจริงๆ"

จางลี่ลี่รู้สึกดีใจมากแต่เธอก็พูดอย่างสงสัยออกมา "แล้วพี่มาที่บ้านหนูทำไมเหรอ? ไม่สิพี่เองก็ชอบพี่ชายของหนูสินะ?"

"ลี่ลี่ ทำไมเธอถามแบบนั้นละ" เทียนปิงปิงรู้สึกแปลกๆเพราะไม่เคยเห็นใครมั่นใจขนาดนี้มาก่อน

“เพราะพี่ชายของหนูหล่อและเก่งมากๆเขาเป็นปรมาจารย์วรยุทธ์เลยนะ หนูคิดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบเขาหรอก” จางลี่ลี่กล่าวอย่างมั่นใจ

“พี่ชายของเธอยอดเยี่ยมมาก แต่ฉันเป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆของเขาเอง….ไม่สิ….ฉันเป็นเจ้านายของเขาตั้งหาก” เทียนปิงปิงกล่าว "เพราะฉันจ้างเขาในฐานะหัวหน้าครูฝึกของสำนักฉันเองละ"

"จริงหรอ พี่เปิดสำนักวรยุทธ์งั้นเหรอ" จางลี่ลี่กระโดดขึ้นและถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ เธอน่าจะรู้จักนะ สำนักเทียนกวงจิน เป็นของพ่อฉันเอง แต่ตอนนี้ฉันเป็นคนบริหาร" เทียนปิงปิง กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"แล้วพี่จ้างพี่ชายของหนูเท่าไหร่เหรอ" จางลี่ลี่ถามอย่างตื่นเต้น

"60,000 ต่อเดือน เธอเยี่ยมเลยใช่ไหมละ" เทียนปิงปิง พูดอย่างเจ็บใจ

"พระเจ้า เยอะมาฉันต้องฝึกวรยุทธ์บ้างแล้วละ ฉันจะเป็นหัวหน้าครูฝึก"

จางลี่ลี่พูดอย่างตกใจ

พ่อและแม่ได้ยินแบบนี้ก็ความสุขอย่างมากพวกเขาไม่ได้สงสัยอะไรเลยเพราะพวกเขารู้ถึงความสามารถของจางปิน

ทั้งสองไม่ว่างฆ่าเป็นกับไก่ หลิวรั่วหลานและเทียนปิงปิงก็เลยเข้ามาช่วยทำอาหาร

เสี่ยวฟางและหลิวซินที่เห็นแบบนี้รู้สึกเจ็บใจมาก

4 คนทำอาหารด้วยกันอย่างสบายใจ

จางปินพาหลิวรั่วหลานไปที่ห้องโถงและแนะนำหลิวรั่วหลานกับเฉิงฟาง

(ชื่อจริงของ เสี่ยวฟาง) และหลิวซิน ให้พวกเธอได้รู้จักกัน

ความสัมพันธ์ของทั้ง 3 ดูแปลกๆ

"เสี่ยวปิน นายควรสร้างบ้านใหม่ได้แล้วนะ"หลังจากนั้นไม่นานเทียนปิงปิง ก็กล่าว

"ใช่นายควรสร้างบ้านหลังใหญ่ๆได้แล้ว" หลิวรั่วหลาน กล่าวเสริม "นายขายโสมไปได้ 4 ล้านนี้ แถมเรากำลังจะเปิดบริษัท นายไม่ได้ขาดเงินอีกแล้ว"

โสมนั้นขายได้ตั้ง 4 ล้าน (20-25 ล้านบาท)? พ่อแม่และจางลี่ลี่ตกใจมากพวกเขาตกใจจนพูดไม่ออก สำหรับพวกเขาแล้ว 4 ล้านเป็นตัวเลขที่เหมือนอยู่ในฝันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าคิดกล้าฝันมาก่อน

เฉิงฟางและหลิวซินเองก็ตกใจมากเหมือนกัน

เฉิงฟางดึงจางปินไปด้วยกันและถามอย่างตื่นเต้น "พี่ขุดโสมอะไรไป?"

"อ้อ ฉันขุดได้มาเมื่อวานนี้ตอนนี้ฉันขายมันไปแล้ว" จางปินกล่าวเบาๆ

"แถมฉันได้ยาจากอาจารย์เลยเอาไปเสนอขายดู ขายกับน้องหลิวคนนี้แหละเธอเปิดร้านขายยาดังนั้นไม่ต้องกังวล"

“ว่าแต่ พี่ได้เป็นหัวหน้าครูฝึกของสำนักวรยุทธ์ด้วยเหรอ?” เฉิงฟางถาม

"ใช่แล้ว แถมไม่ต้องไปทำงานในวันธรรมดาด้วยนะ... " จางปินพยักหน้า

"ดีจริงๆ ฉันมีความสุขมาก พี่ปินพี่เก่งมากจริงๆ" เฉิงฟางพูดอย่างเขินอาย "แล้วแบบนี้ พี่จะยังแต่งงานกับฉันจริงๆเหรอ?"

"ฉันเป็นแค่ชาวนาธรรมดา ถ้าเธออยากแต่งงานกับฉัน ไม่มีทางที่ฉันจะไม่แต่ง" จางปินกล่าวอย่างจริงใจ

“แต่ฉันเกรงว่าพี่จะถูกพวกเธอแย่งไป พี่จะทำยังไง” เฉิงฟางกระซิบข้างๆหูเขา ใบหน้าที่งดงามของเธอแดงเหมือนแตงโม