ตอนที่ 13: สถานการณ์วิกฤต

วันที่สอง ในตอนเจ็ดโมงเช้า จางมู่ลืมตาและตื่นขึ้นมาตรงเวลา

จางมู่ได้ขดตัวอยู่ที่มุมห้องและนอนเป็นเวลาหลายชั่วโมง เขาสั่นสะท้านเนื่องจากความหนาวเย็นในยามค่ำคืน เขารู้สึกเสียใจที่เขาถูกความเย็นเล่นงานเมื่อคืน อย่างน้อย เขาน่าจะถามหยวนรุยเพื่อให้ได้ผ้าห่มมา เขาบีบลำคอที่แข็งและบิดไปมาหลายครั้ง

แกร๊ก แกร๊ก

“คุณตื่นแล้วหรือ?”

เขาได้ยินเสียงขี้อายจากเตียง จางมู่มองย้อนกลับไปและพบว่าหยวนรุยก็ตื่นด้วยเหมือนกัน เธอถือผ่าห่มไว้ที่แขนของเธอและมองมาที่เขาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

หญิงสาวมีรอยคล้ำสองดวงข้างใต้ดวงตาของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอนอนไม่ได้หลับเมื่อคืนนี้ หลังจากเกิดเรื่องขึ้น เพราะเธอยังเป็นหญิงสาวตัวน้อย เธอต้องรู้สึกกลัวที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลงที่โหดร้ายของโลก แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้อีกอย่างที่เธอกลัวจางมู่ กลัวว่า "ลุงแปลกหน้า" คนนี้จะทำอะไรกับเธอในเวลากลางคืน

จางมู่หันกลับไปมองที่หญิงสาว เขายิ้มและพูดว่า “ขอบคุณที่พาฉันเข้ามาเมื่อคืน ฉันมีอาหารอยู่ไม่มากและไม่คิดว่าเธอจะชอบรสชาติของพวกมัน รออยู่ที่นี่ ฉันจะไปหาอาหารมาให้เธอ”

“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ? ไม่ ไม่ ฉันไม่หิว อย่าออกไป” หยวนรุยรีบส่ายศีรษะราวกับสั่นหลังจากได้ยินจางมู่พูด “ข้างนอกมันอันตราย อย่าออกไปเลย เราสามารถอยู่ที่นี่และรอกองทัพมาช่วยเราได้”

“กองทัพ? ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาช่วยตัวเองด้วยซ้ำ พวกเขาจะมาช่วยพวกเราได้อย่างไร?”

จางมู่พูดด้วยความสงบและบอกความจริงที่โหดร้าย เขายังคงเช็ดดาบของเขาต่อไปด้วยใบหน้านิ่งเฉย

หลังจากได้ยินคำพูดของจางมู่แล้ว ใบหน้าของหยวนรุยก็ซีดเหมือนกับกระดาษ เธอกลืนน้ำลายและถามว่า "ลุงจาง คุณต้องล้อเล่นแน่ ๆ แม้ว่าสัตว์ประหลาดนั้นมีกำลังมาก แต่กองทัพมีอาวุธอยู่นับไม่ถ้วน! พวกเขาจะไม่สามารถกำจัดสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้อย่างไร? ฉันพูดถูกไหม?”

จางมู่เช็ดดาบของเขาเสร็จ เขาลุกขึ้นและยักไหล่ หันหลังไปหาหยวนรุยแล้วพูดว่า “แน่นอน ถ้ากองทัพยังคงมีอาวุธอยู่ ซอมบี้โง่พวกนี้คงจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา ช่างโชคร้ายที่หลังคลื่นแสงในอากาศเมื่อวาน ฉันเห็นอาวุธปืนของพวกตำรวจหมดประสิทธิภาพในการทำงานทันทีและพวกเขาก็ถูกจัดการด้วยสัตว์ประหลาดพวกนั้น ฉันคิดว่ากองทัพอาจเผชิญสถานการณ์เช่นเดียวกัน ดังนั้น ฉันเกรงว่าเราจะต้องพึ่งพาตัวเองในตอนนี้”

หลังจากนั้น จางมู่ก็หยุดไปชั่วขณะ เขาไม่ได้หันกลับไป แต่ก็ยังคงจะออกไป “อย่าเปิดประตู ถ้าเธอไม่ได้ยินเสียงของฉัน อย่าประมาทความน่าเกลียดของธรรมชาติมนุษย์”

จางมู่แนบหูไว้ที่ประตูเพื่อฟังเสียงข้างนอกประตู หลังจากที่แน่ใจว่าไม่มีอันตรายใด ๆ เขาก็เปิดประตูและเดินออกไป

...

บนหลังคาบ้าน จางมู่ดูสถานการณ์รอบ ๆ ร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้ขยับตัว แต่ปล่อยให้ตัวเองอยู่ท่ามกลางแสงแดด รอให้ร่างกายที่หนาวเย็นของเขาอุ่นขึ้น

จางมู่ทำทุกอย่างอย่างพิถีพิถันเหมือนปกติ

หลังจากที่ร่างกายของเขากลับมาเป็นปกติ จางมู่ก็หรี่ตาลง

นี่เป็นถนนที่ห่างไกล และมีเพียงซอมบี้เจ็ดตัวที่เดินอยู่บนถนน นับจากที่อยู่ของเขาไปยังร้านสะดวกซื้อ

จางมู่ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ ด้วยการระเบิดความเร็ว เขาสามารถคำนวณระยะโจมตีของซอมบี้ ฆ่าซอมบี้ที่อยู่หน้าประตูร้านสะดวกซื้อแล้วรีบวิ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ

ที่สำคัญคือซอมบี้ภายในร้านสะดวกซื้อ เขาควรทำอย่างไรกับพวกมัน? ดึงดูดความสนใจพวกมันออกหรือวิ่งตรงไปในร้านและฆ่าพวกมันทั้งหมด?

มองผ่านหน้าต่างร้านสะดวกซื้อ จางมู่สามารถเห็นได้ว่ามีซอมบี้สามตัวอยู่ในร้าน น่าจะเป็นผู้จัดการร้านและลูกค้าสองคน ร่างกายของจางมู่ยังไม่แข็งแรงและเขาไม่สามารถใช้พลังเต็มที่ได้ในพื้นที่แคบ ๆ เขาสามารถรับมือกับซอมบี้ได้เพียงตัวเดียวในตอนนี้

ถ้าเขาดึงดูดความสนใจพวกมัน...ร้านสะดวกซื้อไม่ได้เป็นร้านเดียวบนถนน ถ้าเขาอยู่บนถนนเป็นเวลานาน ซอมบี้บนถนนและในร้านอื่น ๆ อาจได้ยินเสียงดังและมาจับเขา ถ้ามันเกิดขึ้น มันจะเป็นเรื่องยากที่เขาจะแอบเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน จางมู่ก็มีแผนในใจ

เขาเก็บดาบลงในกระเป๋าเป้แล้วปีนขึ้นไปบนหลังคาบริเวณชายคาบ้าน ตามแผนงานที่เขาวางไว้ในใจ เขาเดินไปรอบ ๆ ถนนอย่างระมัดระวังและเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อโดยปราศจากเสียงดัง

จางมู่แอบเข้าไปในซอยถัดจากร้านสะดวกซื้อ มองไปที่ซอมบี้ที่อยู่ห่างออกไปสิบห้าเมตรจากด้านหลังของเขา จากนั้นดึงดาบออกมาและรีบวิ่งไปหามันอย่างไม่ลังเล

จางมู่ไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ ดังนั้น เขารีบเร่งด้วยความเร็วเต็มที่ ตัดหัวของซอมบี้ก่อนที่มันจะรู้ตัว หลังจากนั้น เขาก็จับหัวของซอมบี้ได้ทันที หากมันตกจะทำให้เกิดเสียงได้

หลังจากหยิบคริสตัลออกจากหัวซอมบี้ จางมู่เก็บดาบของเขา เขาจับหัวของซอมบี้ไว้ในมือหนึ่งและจับร่างที่ไร้หัวไว้อีกมือหนึ่ง จากนั้นรีบกลับไปในซอยแล้วโยนมันลงกับพื้น

การเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างรวดเร็วและเงียบสงบ ซอมบี้ตัวอื่นไม่ได้รู้สึกอะไรและยังคงเดินอยู่บนถนน

อย่างไรก็ตาม จางมู่รู้ว่าไม่มีเวลาเหลือสำหรับเขาเพราะกลิ่นเลือดจะกระจายไปในอากาศ

เขาสังเกตสถานการณ์รอบ ๆ อีกครั้งแล้วแอบเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ

ตามที่จางมู่คาดคิด ทันทีที่เขาประตูก็มีกลิ่นคาวเตะจมูกของเขา แต่เขาไม่มีเวลาที่จะมองเห็นอย่างชัดเจน ดังนั้น เขาจึงต้องเผชิญมันด้วยดาบ จางมู่รู้สึกสั่นสะเทือนจากอาวุธของเขาและได้ยกมันขึ้นโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เขาจะตั้งตัวได้ เขาได้ยินเสียงลมพัดผ่านในอากาศ

จางมู่เกือบจะไม่มีโอกาสหลบการโจมตี ในที่สุดก็เห็นผู้บุกรุกสองตัวตรงหน้าเขา

หนึ่งในซอมบี้สวมเสื้อผ้าพะรุงพะรังและซอมบี้อีกตัวมีลักษณะเหมือนกับชายหนุ่ม พวกมันกันทางจางมู่ทั้งสองด้านและเดินมาหาเขา

มีบางอย่างผิดพลาด ซอมบี้ตัวที่สามอยู่ที่ไหน?

ในความสิ้นหวัง จางมู่ได้กระโดดขึ้นนั่งยองตัวบนชั้นวางสินค้าที่ว่างเปล่า เขาเหลือบไปรอบ ๆ ร้านสะดวกซื้อ แต่ยังไม่พบซอมบี้ตัวที่สาม ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพราะเขาไม่ชอบที่จะมีปัจจัยที่คาดเดาไม่ได้ในแผนของเขา

ซอมบี้สองตัวใต้ชั้นวางสินค้ามองมาที่จางมู่ พวกมันกรีดร้องและทุบมาที่ชั้นวางสินค้า จางมู่ไม่มีโอกาสที่ดีที่จะฆ่าพวกมัน  ดังนั้น เขาจึงถูกบังคับให้กระโดดลงไปที่ชั้นวางสินค้าที่อยู่หลังชั้นวางสินค้าอันเดิม

ร้อวว!

เพียงจังหวะที่จางมู่อยู่ในอากาศ ซอมบี้ก็ออกมาจากข้างใต้ชั้นวางสินค้า มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดของมันกว้างพยายามที่จะกัดจางมู่

ซอมบี้ตัวสุดท้ายซ่อนตัวอยู่ใต้ชั้นวางสินค้า! นั่นคือเหตุผลว่าทำไมจางมู่จึงหามันไม่เจอ

หน้าของจางมู่ถึงกับซีด เขามีทางเลือกไม่มาก แต่ต้องฟันดาบไปที่ซอมบี้ด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี ดาบพุ่งตรงไปตัดที่ซอมบี้เป็นสองส่วน อย่างไรก็ตาม การออกแรงอย่างหนักทำให้เขาเสียการทรงตัว แม้ว่าจางมู่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีที่หัวของมัน เขาก็ยังคงล้มลงกับพื้นอย่างแรง

แคร้ก!

จางมู่รู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นตามแขนขวาของเขา

บ้าเอ้ย แขนของฉันเคล็ด! จางมู่คร่ำครวญในใจ

ขณะนั้นเอง ซอมบี้สองตัวได้ผลักชั้นวางสินค้าตรงหน้าของพวกมันลง และเดินไปหาจางมู่อย่างช้า ๆ

จางมู่ได้ใช้แผนที่จะฆ่าพวกมันทั้งหมด เขาไม่ได้แม้แต่จะหยิบคริสตัลจากซอมบี้ตัวที่เขาเพิ่งฆ่าไป เขาหยิบดาบด้วยมือซ้ายของเขาและจินตนาการในใจ สั่งไปที่แหวนพ่อค้าเพื่อหยิบทุก ๆ อย่างบนชั้นวางสินค้าใส่ในแหวน

ภายในชั่วพริบตา ของทุกอย่างที่อัดอยู่บนชั้นก็ถูกใส่ไปในแหวน แหวนพ่อค้าของจางมู่เต็มไปด้วยสินค้ามากมายในตอนนี้

หลังจากเล่น “ซ่อนแอบ” กับซอมบี้สองตัวมาสักพัก จางมู่คว้าโอกาส เขาผลักชั้นวางสินค้าขวางทางของซอมบี้สองตัวแล้ววิ่งออกมาจากร้านสะดวกซื้ออย่างรวดเร็ว

จางมู่ไม่ได้มองกลับไป เขารู้ว่าอีกไม่นานซอมบี้บนถนนและร้านอื่น ๆ จะมาที่นี่ตามเสียงที่เขาสร้างไว้และกลิ่นเลือด

จางมู่ถอนหายใจเพราะโชคไม่ดีของเขาในระหว่างทาง เขาก้มหน้ากัดฟันและจัดการกับรอยร้าวของแขนที่หลุดของเขา แต่แขนขวาของเขายังคงห้อยลงมาข้าง ๆ ตัวเขา เขาอาจจะไม่สามารถใช้แขนขวาของเขาเป็นระยะเวลาหนึ่งได้

จางมู่ไม่ต้องการเสียเวลาที่จะพยายามอธิบายแหวนของพ่อค้าให้หยวนรุย เขาจึงเอาขนมปังและนมออกจากวงแหวนและใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ของเขา เขาคิดว่าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ จะชอบพวกมัน

ในที่สุด จางมู่ก็กลับคลังสินค้า เขาหยุดเพราะเขาก็พบว่าประตูของคลังสินค้านั้นพัง เขารู้สึกแย่จริง ๆ เมื่อคิดถึงสภาพตอนนี้ของเขาแล้ว จางมู่ก็ใส่ "สิ่ง" เล็ก ๆ เข้าไปในแขนเสื้อของเขาและรีบเดินเข้าไปข้างใน