บทที่ 14 ผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์

บทที่ 14 ผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์

จางปินกำลังจะล่อลวงแม่ของเขาให้เธอได้ทดสอบยาสายตาสดใสแต่จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของ จางลี่ลี่ "พ่อค่า แม่ค่า หนูกลับมาแล้ว"

จากนั้นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นน้องสาวของจางปิน จางลี่ลี่

ปัจจุบันเธออยู่ในปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมและกำลังจะเรียนจบแล้วทำให้เธอกลับมาบ้านแค่เดือนละครั้งเท่านั้น วันนี้เป็นวันเสาร์เธอจึงกลับมา

เธอสูง 160 ซม. ใบหน้าของเธออ่อนเยาว์มาก เธอสวยแบบสาวน้อยใสๆ

เมื่อเห็นเธอกลับมาทั้งครอบครัวก็รู้สึกมีความสุข

“ว่าไงสาวน้อย ลูกแม่อยากกินอะไรอร่อยๆไหม เดียวแม่จะทำให้กิน?”

แม่จางปินพูดพร้อมรอยยิ้ม

"หนูอยากกิน……" ทันใดนั้น ลี่ลี่ก็หลั่งน้ำและส่ายหัวอย่างรวดเร็วว่า

"หนูกำลังลดน้ำหนักอยู่คะ ไม่ดีกว่า"

เธอรู้ตัวดีว่าครอบครัวของเธอกำลังแย่ ค่าเล่าเรียนของเธอก็ไม่น้อยเธอไม่อยากทำให้ที่บ้านต้องลำบากไปมากกว่านี้

หลังจากนั้นเธอก็พูดออกมาเบาๆ "หนู….หนูสายตาสั้นมาก หนูเลยกลับมาเพื่อขอเงินไปซื้อแว่นตา"

"สายตาสั้นเหรอ?" แม่ถามอย่างเป็นกล่าว "แว่นราคาเท่าไหร่?"

"ประมาณ 500 หยวน (2000-2500 บาท)" จางลี่ลี่กล่าว 500 หยวนนั้นสำหรับครอบครัวอื่นเป็นเงินแค่เล็กน้อย แต่เป็นเงินจำนวนมหาศาลสำหรับครอบครัวจางปิน

แม้ว่าพ่อจะดีขึ้นแต่เขาก็ยังต้องกินยาทั่วไปเสริม มันต้องใช้เงินจำนวนมาก

หากไม่นานนี้ จางปินไปไม่ฆ่าหมูป่ามาขายหลายพันหยวน ตอนนี้พวกเขาคงไม่มีอะไรกิน ดังนั้นแม่จึงถอนหายใจออกมาพ่อเองก็ทำหน้าเศร้าเช่นกัน

พวกเขากังวลเกี่ยวกับเรื่องเงิน 20,000 หยวนและค่าเล่าเรียนมหาลัยของลี่ลี่ แถมตอนนี้ ลี่ลี่ สายตาสั้นต้องใช้แว่นตานี่มันแย่กว่าเดิมอีก

"ลูกแม่ แม่บอกลูกแล้วว่าอย่าอ่านหนังสือในที่มืด..." แม่ไม่รู้จะทำยังไงดี

"แม่จะไปหาเงินจากที่ไหนดีนะ"

"แม่หนู..." ลี่ลี่ร้องไห้ออกมาทันที

"ลี่ลี่อย่าไปใส่แว่นตาเลย พี่สามารถรักษาน้องได้ในทันทีเลยนะ" จางปิน พูดขึ้นมาทันที

“พี่ชาย พี่รักษาสายตาสั้นได้ด้วยเหรอ ทำไมโม้แบบนี้?” ลี่ลี่มองจางปินเหมือนคนโง่

"ลี่ลี่ อย่าสบประมาทพี่ชายของลูกสิ พี่ชายของลูกไม่ธรรมดาเลยนะเขาได้อาจารย์เป็นผู้อาวุโสลึกลับ ตอนนี้เก่งกาจใหญ่แล้ว... " แม้ว่าแม่จะไม่เชื่อว่ายาตาสดใสสามารถรักษาลี่ลี่เรื่องสายตาสั้นได้แต่เธอก็รีบเล่าวีรกรรมล่าสุดของจางปินออกมาทันที

"เป็นไปได้อย่างไรหนูไม่เชื่อ หนูไม่เชื่อเรื่องแบบนี้แน่ๆแม่ล้อเล่นสินะ"

จางลี่ลี่ ได้ยินเรื่องที่เหมือนการ์ตูนจากแม่ของเธอรู้สึกไม่อาจทำใจเชื่อเรื่องแบบนี้ได้เลย อย่างไรก็ตามเมื่อจางปินหยิบก้อนหินขนาด 200 กิโลขึ้นมาอย่างเงียบๆและเอามามาเล่นเหมือนบาสเก็ตบอลเธอตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ดังนั้นจางปินก็ไม่พูดมากต่อ จางลี่ลี่จึงกลายเป็นคนแรกที่ทดสอบยาดวงตาสดใส

จางปินวางน้องลงบนเตียงแล้วใช้ยาหยดลงไป 2 หยดแล้วพูดว่า "น้องรออีกครึ่งชั่วโมงจะรู้ผล"

"สบายดี สบายจริงๆ..." จางลี่ลี่พูดด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้นจางปิน ก็หลอกแม่ของเขาให้เป็นคนต่อไป แม่กล่าวท่าทางดีใจหลังลองดูอีกคน

“ไม่น่าเชื่อ ยานี้หรือมันใช่ได้จริงๆ” พ่อผู้เฝ้ามองอยู่ด้านข้างพึมพำในใจของเขา ครึ่งชั่วโมงต่อมาจางลี่ลี่มองไปรอบข้างอย่างระมัดระวัง

จากนั้นเธอก็พูดอย่างตื่นเต้น "โอ้ พระเจ้า ตาหนูตาหนูกลับเป็นปกติแล้ว”

แม่จางปินหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านเธอมองด้วยสายตาเบิกกว้างและพูดพึมพำในปากของเธอ "ไม่น่าเชื่อฉันเห็นมันชัดเจนเหมือนตอนที่ฉันยังเด็กอยู่เลย"

“คุณไม่ได้โกหกใช่ไหม?” พ่อยังคงสงสัยอยู่

"ฮ่าฮ่าฮ่า ... พวกเราจะรวยแล้ว" จางปินตะโกนอย่างตื่นเต้น

“นี้คือต้นไม้เงินต้นไม้ทองของเรามันจะเป็นสมบัติของครอบครัวเราในอนาคต ดังนั้นพวกเราต้องดูแลมันให้ดี”

แม่จางปินพูดอย่างตื่นเต้น แม้ว่าเธอจะเป็นชาวนาธรรมดาแต่เธอก็ได้ปลูกพืชไร่มาตลอดชีวิต แต่เมื่อเห็นพลังเวทมนต์ของยาดวงตาสดใสเธอก็เชื่อว่าต้นไม้นี้มีค่ามากจริงๆ

"ยานี้เอามาจากต้นไม้เหรอ?" จางลี่ลี่ถามด้วยความประหลาดใจ

จางปินอธิบายแล้วพูดอย่างจริงจัง "นี่เป็นความลับของครอบครัวของเราอย่าไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะ” ทั้งสามพยักหน้าทันที

จางลี่ลี่พูดอย่างหลาดระแวง "แต่ไม่มีความลับในโลกใบนี้ไม่ช้าก็เร็วจะมีคนค้นพบความลับของต้นไม้ต้นนี้ แล้วพวกเราจะทำยังไงดี"

"ใจเย็น ไม่มีใครในโลกนี้นอกจากพี่ที่สามารถปลูกต้นไม้ดวงตาสดใสได้ต่อให้คนอื่นเขาไปปลูกก็ใช้งานไม่ได้อยู่ดี" จางปินกล่าวอย่างมั่นใจ

"ดีมากแบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินส่งหนูเรียนต่อแล้วสินะ" จางลี่ลี่ตะโกนอย่างตื่นเต้นและโอบกอนจางปินเอาไว้ "พี่ชาย พี่ทำให้หนูมีความสุขมากเลยนะ หนูจะได้ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว"

จางปินเองก็ดีใจมาก น้องสาวของเขาคะแนนสอบดีมากและมีเหตุผลให้ ในอดีตที่ผ่านมาเธออยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมากเนื่องจากครอบครัวที่ยากจนและอาการเจ็บป่วยของพ่อ

เขาแตะผมสีดำของเธอแล้วพูดเบาๆ "ตั้งแต่วันนี้ไป น้องไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว พี่สัญญาว่าจะรักษาอาการเจ็บป่วยของพ่อและพี่สัญญาว่าจะทำให้ครอบครัวของเราร่ำรวย แถมจากนี้ไปครอบครัวของเราจะเป็นเศรษฐีแล้ว"

"เศรษฐี? เป็นไปได้ยังไง?" ทั้งสามคนตกตะลึงจนแทบไม่น่าเชื่อในหูของพวกเขาเอง

"ดูนี้ พี่ไปเจอโสม 100 ปีมาเมื่อวานนี้"

จางปินดึงโสมออกจากถุงแล้วยกขึ้นสูงในอากาศ "พี่ชั่งน้ำหนักมันแล้ว 163 กรัม!"

"พระเจ้านั่นคือโสมเหรอเนี้ย? ทั้งสามคนตกตะลึงพร้อมใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ เป็นธรรมดาที่พวกเขาเคยเห็นโสม และพวกเขาเองก็เคยได้ยินว่ามีคนเจอโสม 100 ปีอยู่บ้างแต่ไม่คิดว่ามันจะอยู่ในมือของจางปินแล้ว”

“พี่ชายโสมนี้ขายได้ 1 ล้านหยวน (4-5 ล้านบาท)เลยหรือเปล่า” จางลี่ลี่เป็นคนแรกที่ถามด้วยความตื่นเต้น

"นี่เป็นโสม 100 ปีจริงๆมูลค่าของมันเกิน 1 ล้านอย่างแน่นอน" พ่อจางปิน ขุดมันแกวและหน่อไม้มามากเขาคุ้นเคยกับโสมดี

"โอ้ พระเจ้า มันมีค่านับล้านจริงๆตอนนี้ครอบครัวของเรารอดแล้ว"

ทั้งแม่และจางลี่ลี่รู้สึกตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล "แถมตอนนี้พวกเรายังมียาดวงตาสดใจ พวกเราต้องร่ำรวยอย่างแน่นอน" จางปินยกขวดน้ำขึ้นมา

“ใช่ ยาดวงตาสดใส จะสร้างความมั่งคั่งให้พวกเราได้ตลอดกาล โสมนั้นยังมีค่าไม่เท่ายาดวงตาสดใสเลย” พ่อจางปินพูดอย่างตื่นเต้น

"ตอนนี้ครอบครัวของเราไม่มีเงินเหลือแล้ว พวกเราจะขายยานี้ได้ยังไง"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ผมจะจัดการเอง" จางปินกล่าวอย่างมั่นใจว่า "ผมจะเข้าไปในเมืองแล้วขายโสมพร้อมขายยาดวงตาสดใส"

"เสี่ยวปิน ลูกต้องระวังตัวนะ นั่นมันโสม 100 ปี ถ้าลูกถือมันเดินไปมา..."

แม่พูดอย่างกังวล

"แม่ แม่ไม่รู้เหรอว่าผมเก่งขนาดไหน?" จางปินโชว์กล้ามเนื้อของเขาให้ดู

ทันใดนั้นทั้ง 3 คนก็ใจเย็นและยิ้มอย่างมีความสุข