บทที่ 12 โสมร้อยปีและต้นไม้แห่งชีวิต

บทที่ 12 โสมร้อยปีและต้นไม้แห่งชีวิต

จางปินรู้สึกตื่นเต้นจริงๆเขาไม่คิดว่าโลกนี้จะมีสถานที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณหนาแน่นขนาดนี้นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการฝึกวิชาจริงๆ

ต้องมีจอมยุทธ์ที่บรรลุเป็นเซียนจริงๆเหมือนในประวัติศาสตร์แน่ๆหรือพวกที่บรรลุขอบเขตอมตะในโบราณก็ต้องมีอยู่จริง ตอนนี้แม้แต่พระเจ้าก็อาจจะมีจริง เพียงแต่ตอนนี้เราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน

"ฉันต้องลงไปดู!" จางปินดึงมีดของเขาออกมาแล้วตัดเถาวัลย์ที่มัดตัวเขากับข้างบนออก

อย่างไรก็ตามจิ้งจอกตัวเล็กรีบวิ่งมาและหยุดอยู่ตรงหน้าจางปินใบหน้าของเธอตื่นตระหนกและส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก

"เสี่ยวเชียนฉันมีแข็งแกร่งขนาดนี้ไม่น่ามีอันตรายอะไรหรอกมั่ง?" จางปิน

กล่าวอย่างมั่นใจ

อย่างไรก็ตามจิ้งจอกตัวน้อยไม่เพียงแต่เดินขวางเขาแต่เธอกับกัดกางเกงของเขาอย่างแรงความหวาดกลัวบนใบหน้าของเธอดูรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ใบหน้าของจางปินเปลี่ยนไปและถามว่า "เสี่ยวเชียนมีสัตว์ร้ายอยู่ใต้เหวงั้นเหรอ?"

จิ้งจอกตัวน้อยพยักหน้าแล้วส่ายหัวอีกครั้ง

“เธอหมายถึงไม่มีแค่สัตว์ร้ายที่ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังมีอันตรายอื่นๆอีกด้วย?” จางปินถาม เสี่ยวเชียนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"ถ้าฉันลงไปฉันจะตายเหรอ?" จางปิน จ้องมองเสี่ยวเชียนและถาม

เสี่ยวเชียนพยักหน้าโดยไม่ลังเล

"เมี้ยว……"

จางปินได้แต่ถอนหายใจด้วยความหนักใจและไม่กล้าทำอะไรต่อไป แม้ว่าตอนนี้เขาจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็แค่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปตอนนี้เขาอาจยังไม่สามารถรับมือกับเสือหรืออะไรที่อันตรายกว่านั้นได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพลังจิตวิญญาณอยู่เต็มกนเหวมันอาจพัฒนาร่างกายของสัตว์ร้ายจนทรงพลังไม่อาจประเมินได้ไปแล้ว

"ตอนนี้ฉันไม่น่าแปลกใจเลยถ้ามีคฤหาสน์ตั้งอยู่ในถ้ำตรงข้ามบางทีเจ้าของคงจะเก่งกาจจนไม่กลัวก้นเหวนี้อะนะ" จางปินบ่นออกมาแต่ใบหน้าของเขาก็ไม่เสียใจ

เพราะอายุขัยของเขาฝึกวิชานี้มันยังอีกยาวไกลเขาสามารถฝึกวิชาจนแข็งแกร่งกว่านี้ค่อยกลับมาเอาก็ได้ หากเขาอยากแข็งแกร่งสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังจิตวิญญาณนั้นสำคัญมาก

"รอให้ฉันแข็งแกร่งก่อนเถอะ ฉันจะเข้าไปข้างในแล้วสำรวจความลับของเหวนี้ให้ได้"

จางปินมองดูที่ก้นเหวลึกเป็นเวลานานก่อนที่จะหันกลับมาอย่างไม่เต็มใจ

ทันใดนั้นเขาก็จ้องมองที่ฝั่งตรงข้ามของสะพานด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

เขามองเห็น….มองเห็นคฤหาสน์อยู่ที่ฝั่งตรงกันข้าม เจ้าของคฤหาสน์ยังอยู่ไหมนะหรือเขาออกไปข้างนอกแล้ว?

“ถ้ามีพลังที่มากกว่านี้จะหาทางกลับมาดูก็แล้วกัน” เขาไม่ได้ขาดทักษะการฝึกตนหรือพลังวิญญาณเลย ดังนั้นเขาแค่อยากรู้อยากเห็นไปเรื่อย

แต่เขาก็ยังเป็นคนดี เขาไม่ได้อยากที่จะแสวงหาขุมทรัพย์อะไรแบบนั้น

ในที่สุดเขาก็หันหลังกลับและเดินอย่างช้าๆขณะเดียวกันเขาก็มองดูพืชบนพื้นดินอย่างใกล้ชิดโดยหวังว่าจะได้พบกับสมุนไพรที่มีค่า

"เมี้ยวว... " จิ้งจอกตัวเล็กดูเหมือนจะเห็นว่าจางปิงหาอะไรอยู่เธอกระโดดลงไปในพุ่มไม้แล้วส่งเสียงแปลกๆ

จางปินรีบตามไปทันทีเขาก็ทำสีหน้าประหลาดใจเพราะมีโสมอยู่บนพื้น

เขาขุดโสมนี้ทันทีด้วยมีดทันที รากของโสมนั้นยาวและมีสีเข้มมันมีน้ำหนักมากกว่า 100 กรัม

"ฉันรวยแล้วฉันรวยแล้วจริงๆ นี่มันต้องเป็นโสมอายุ 100 ปี"

จางปินกำลังตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้ถ้าเขาเอามันไปขายเงินต้องได้เงินจำนวนมากแน่ๆเรื่องเงินที่จะเอาไปคืนป้าก็ไม่ต้องห่วงแล้ว

ทันทีที่เขามีความสุขเขาก็ตอบแทนเสี่ยวเชี่ยนด้วยพลังจิตวิญญาณทันที เธอดูดีใจมากเลยละ

เขายังคงโลภเล็กน้อยเลยค้นหารอบๆอย่างระมัดระวังอีกครั้ง แต่เขาไม่เคยพบโสม 100 ปี แต่ก็ยังพบต้นโสมหลายต้น

แต่เขาไม่ได้ขุดออกมาเพราะปัจจุบันเขาไม่มีพลังจิตวิญญาณมากมายที่จะให้โสมเยอะขนาดนี้

แถมที่นี่มีพลังจิตวิญญาณเยอะมากเป็นที่ๆยอดเยี่ยมสำหรับการเจริญเติบโตของโสม

นอกจากนี้เขายังพบวัสดุยาอื่นๆเช่น โสมซานชี, ต้นเทียนหมา,ต้นอึ่งน้อย และต้นสายน้ำผึ้ง

"น่าเสียดายที่พื้นที่นี่เล็กเกินที่นี่แค่หนึ่งพันตารางเมตรมันเลยปลูกสมุนไพรได้อย่างจำกัดที่สมุนไพรที่เติบโตที่นี่ที่มีคุณค่าสูงมาก" จางปินดูโศกเศร้า เขานำโสม 100 ปีขึ้นไปบนหุบเขา

จากนั้นเขาก็มองกลับไปที่หุบเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่ไม่เป็นไรหุบเขาลึกแค่นี้เข้ามาไม่ยากสำหรับผู้ฝึกวิทยายุทธ์แบบเขา

สถานที่ที่มีโสมอายุ 100 ปีถ้ามันอยู่ข้างนอกมันอาจถูกทำลายโดยสัตว์ป่า

เขารู้ว่ามีสัตว์ร้ายบางตัวที่ชอบทานโสม แม้แต่เสี่ยวเชียนก็เคยทานโสมมาก่อน แต่ตอนนี้ที่เสี่ยวเชียนได้พลังจิตวิญญาณเป็นรางวัลจากจางปินมันเป็นรางวัลที่เขามอบให้กับเธอ

“ใครจะรู้ว่ายังมีเหวแบบนี้ในหุบเขา? โชคไม่ดีที่ก้นเหวอันตรายเกินไปฉันไม่สามารถสำรวจมันได้ในตอนนี้” จางปินบินพึมพำในใจ ตอนนี้เขาให้เสี่ยวเชียนพาเขาไปหาต้นดวงตาสดใสอีกครั้ง

ต้นดวงตาสดใสเป็นเป้าหมายของเขาในวันนี้ เขาต้องค้นหามันให้เจอให้ได้เพราะมันช่วยให้เขาทำเงินได้มากมายมหาศาลแถมเขายังสามารถบรรเทาความเจ็บปวดให้กับผู้คนนับไม่ถ้วนที่มีโรคเกี่ยวกับตาได้อีกด้วย

เสี่ยวเชียน ขมวดคิ้วและนั่งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พาจางปินเดินผ่านป่าทึบไป

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เสี่ยวเชียน ก็พาจางปินไปยังภูเขาสูงที่จากระดับน้ำทะเลประมาณหนึ่งพันเมตร

จางปิน เห็นต้นไม้ประหลาดแปลกๆที่เติบโตใต้ต้นไทรใหญ่หลายคนโอบ

แต่ต้นไม้ที่เขาเจอกลับสูงเพียง 1 เมตรมีใบหนาๆ

"ต้นดวงตาสดใส ต้นดวงตาสดใสของฉัน" จางปินวิ่งไปที่ต้นไม้อย่างรวดเร็วและตะโกนอย่างตื่นเต้น

ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายออกมาแทบจะทะลุต้นไม้สำหรับเขาต้นไม้ที่สะดุดตานี้เป็นต้นไม้เงินต้นไม้ทองของจริงมันมีค่ามากกว่าเงินสดนับ 100 ล้าน

"เมี้ยวววว... " เสี่ยวเชียนกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของจางปินและมองดูจางปินอย่างคาดหวังขอรางวัล

จางปินใช้พลังจิตวิญญาณอีกครั้งเพื่อให้จิ้งจอกตัวน้อยชอบใจ เขาให้ทีละน้อยเพราะว่าจิ้งจอกตัวน้อยยังดูดซับพลังจิตวิญญาณได้ไม่มาก

ไม่นานเธอก็ถึงขีดจำกัด เธอรีบหยุดดูดซับพลังจิตวิญญาณก่อนจะกระโดดออกจากแขนของจางปินแล้ววิ่งไปมาเหมือนดีด

หลังจากนั้นไม่นานมันก็เลียนแบบจางปินและชกอากาศ มันดูน่ารักมากๆ

แต่มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการย่อยพลังจิตวิญญาณ

"เธอฉลาดถึงขนาดนี้เลยเหรอ?" จางปินตกใจอย่างลับๆและเขาแปลกใจมาก ในอนาคตเจ้าตัวน้อยนี้อาจจะกลายเป็นสาวงามจริงๆก็ได้นะ?

นอกจากนี้เสี่ยวเชียนรู้ได้อย่างไรว่ามีอันตรายอยู่ในเหวนั้น

เสี่ยวเชี่ยนก็จะมาจากเหวนั้นงั้นเหรอ? หรือ เสี่ยวเชียนมาจากถ้ำตรงข้ามกับสะพานลึกลับ?

เสี่ยวเชียน เป็นสัตว์เลี้ยงที่เซียนเลี้ยงไว้หรือเปล่า? ไม่นานเขาก็หยุดคิดเกี่ยวกับมันและค่อยๆขุดต้นไม้ที่สะดุดตานี้ออกด้วยมีด

แน่นอนเขาต้องปลูกต้นดวงตาสดใสนี้เข้าไปในสวนผักของเขาเองเพราะ

เขาสามารถรวบรวมพลังจิตวิญญาณและให้น้ำกับต้นไม้นี้ไม่ให้มันตายได้

สิ่งเดียวที่เขากังวลตอนนี้คือต้นดวงตาสดใสนี้เหมือนกับต้นดวงตาสดใสที่อยู่ในดาวซวนหวู่หรือเปล่า?