บทที่ 9 นัดบอดและการต่อสู้

บทที่ 9 นัดบอดและการต่อสู้

ดวงอาทิตย์ในเดือนพฤษภาคมส่องแสงในหมู่บ้านซานเจียเหอ สุนัขท้องถิ่นหลายตัวนอนแพร่ลิ้นสีแดงออกมาในลักษณะที่ทนความร้อนไม่ได้

ในเวลาประมาณ 10 โมงเช้ารถเมอร์เซเดสเบนซ์คันใหม่ก็ขับรถไปที่หมู่บ้านซานเจียเหอ และหยุดที่หน้าบ้านของ เสี่ยวฟาง

มีชายหนุ่มเดินลงมาผู้หญิงอายุประมาณ 30 พวกเขาเดินมาด้วยท่าทางที่เย่อหยิ่งและไม่สนใจใคร จากนั้นก็มีผู้หญิงอายุประมาณ 40 เดินออกมาต้อนรับพวกเขาอย่างดี

คุณแม่เฉิงดีใจมากที่ได้เจอพวกเขา เธอเชิญทั้งสองให้นั่งลง

"เสี่ยวฟาง เสี่ยวฟางออกมาเทชาให้เขาเร็ว... " เฉินมู่ (เฉินมู่คือชื่อของแม่เสี่ยวฟาง) พูดออกมา คุณพ่อเสี่ยวฟางเองก็เดินออกจากห้องและพูดคุยอย่างกระตือรือร้นกับอีกฝ่าย

เสี่ยวฟางออกมาอย่างไม่เต็มใจและนั่งข้างๆอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเย็นชา

ดวงตาของแม่และลูกชายเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเสี่ยวฟางพวกเขาเปลี่ยนท่าทางที่เย่อหยิ่งลง เห็นได้ชัดว่าท่าที่สวยงามของเสี่ยวฟางทำให้พวกเขาพอใจมาก

"เริ่มเลยดีกว่า พวกเรามีโรงงาน 3 แห่งใน เทิงเจีย มีโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า โรงงานผลิตกระดุมและโรงงานผลิตรองเท้าหนัง ใน เทิงเจีย พวกเรายังมีบ้านในเมืองใหญ่และมีบ้านพักอีกหลายที่.....เสี่ยวเฟิงของฉัน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง จนคณะบริหารธุรกิจ,รักการอ่าน,ชอบชกมวย..."

ผู้หญิงที่เป็นแม่อีกฝ่ายเริ่มพูดมองตาของ เฉินมู่

"อืมม…..เสี่ยวฟางของผมจบการศึกษาแค่โรงเรียนมัธยมและไม่ได้เรียนต่อในระดับวิทยาลัย ผมกลัวว่ามันจะไม่เหมาะสม" พ่อเสี่ยวฟางเมื่อได้ยินแบบนี้เขาไม่ได้มีความสุขแบบภรรยาเขาแต่กลับขมวดคิ้ว

"ก็ดีนี้ มีอะไรผิดปกติ" แต่เฉิงมู่กลับไม่เข้าใจและมองหน้าสามีอย่างเอาเรื่อง

"ใช่ ไม่มีอะไรผิดปกติประกาศนียบัตรวิทยาลัยไม่ได้มีค่าอะไรเลย"

ฟูจิเซียวเฟิง พูดออกมาทันที

"ผมพอใจเสี่ยวฟางมาก ถ้าเธอไม่มีปัญหาอะไรผมก็พอใจแล้ว" เซียวเฟิง อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย "ฉันเป็นผู้หญิงในไร่่ฟาร์มทั่วไป ฉันไม่หวังสูงขนาดนั้นหรอก" เสี่ยวฟางพูดขอโทษออกมา

"ฉันขอโทษด้วยนะ"

ความประทับใจของเธอที่มีต่อผู้ชายคนนี้ไม่มีเลย ต่อให้ตอนนี้จางปินไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนตอนนี้ เธอก็คิดว่าจางปินก็ดีกว่าอยู่ดีเพราะพี่เขาเป็นคนเข้มแข็ง สู้ชีวิต รักครอบครัวแถมจางปินยังสูงหล่ออีกต่างหาก!

หลังจากพูดจบเธอก็เข้าไปในห้องเลย ใบหน้าของ เฉินมู่ เปลี่ยนเป็นสีเขียวใบหน้าของเซียวเฟิงด้านชา

เฉินมู่ อดไม่ไหวต้องรีบพูดออกมา "เสี่ยวฟางไม่มีเหตุผล ขอโทษ ต้องขอขอโทษจริงๆนะคะ ฉันจะไปบอกให้เธอเปลี่ยนใจ"

หลังจากพูดจบแล้วเธอรีบวิ่งไปที่ห้องของเสี่ยวฟางทันที

"แม่ อย่าพูดอะไรเลยฉันจะไม่เห็นด้วยหรอก"

เสี่ยวฟางพูดอย่างมั่นคง

"ลูก….ลูก...นี้ลูกชอบไอ้จางปินนั้นจริงๆเหรอลูกไม่เห็นเหรอว่ามันทำอะไรไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้มันต้องพอลูกไปลำบากด้วยแน่ๆลูกต้องคิดดูดีๆถ้าลูกปล่อยโอกาศนี้ไปลูกจะไม่ได้สุขสบายไปตลอดชีวิตนะ" เฉิงมู่โวยวายใหญ่โต

"แม่ แม่ไม่เข้าใจเหรอ ความสุขไม่จำเป็นต้องมีอะไรมากมายหรอกนะ”

เสี่ยวฟางพูดอย่างจริงจัง

"จางปิน แกไอ้สารเลว ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่" เฉินมู่พูดด้วยความโกรธแค้น

เธอเชื่อว่าจางปินต้องใช้เวทมนต์กับลูกสาวของเธอแน่ๆไม่งั้นเสี่ยวฟางจะมาปฏิเสธคู่แต่งงานที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ยังไง

"แม่นี่ไม่ได้เกี่ยวกับพี่ปิน แต่เป็นทางเลือกของหนูเอง" เสี่ยวฟางพูดออกมาเสียงดังจนทำให้เฉินมู่พูดอะไรไม่ออก

เฉินมู่ ไร้หนทางจนได้แต่เดินออกมาด้วยความสิ้นหวัง

“งั้นเหรอ คุณเสี่ยวฟางมีแฟนอยู่แล้วชื่อ จางปิน แล้วคุณจะมาหลอกลวงพวกเราทำไม คุณล้อพวกเราเล่นงั้นเหรอ?” แม่ของเซี่ยวเฟิง ตะโกนใส่

เฉินมู่ เธอได้ยินเรื่องเมื่อกี้เต็มสองหูของเธออย่างชัดเจน

"ลูกฉันไม่มีแฟน!! จางปิน เป็นชายหนุ่มในหมู่บ้านนี้พ่อของเขาป่วยหนักตอนนี้ครอบครัวของเขาลำบากมาก เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งช่วยเสี่ยวฟางเอาไว้ตอนที่…..เสี่ยวฟาง ถูกไล่ล่าโดยหมูป่า ... "

"จางปินฝึกกังฟูใช่ไหม" ใบหน้าของเซี่ยวเฟิงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"นี่ทักษะของเขา…..ดีมาก" เฉินมู่ พูดอย่างงุ่มง่ามเพราะจะบอกว่าจางปิน ไม่เก่งก็คงไม่ได้ แม้เธออยากบอกว่าเขาไม่เก่งแต่ เธอเองก็ตกใจกับความสามารถของจางปินที่พึ่งกระถืบคนกว่า 20 คนในพริบตา

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของจางปินคือเขาไม่มีเงิน ถ้าเสี่ยวฟางแต่งงานกับเขา ลูกเธอจะต้องทนทุกข์ทรมานไปด้วยแน่ๆ

ไม่….ฉันต้องไม่ปล่อยให้เสี่ยวฟางแต่งงานกับเขา ฉันไม่อยากให้ลูกสาวของฉันต้องตกลงไปในทะเลแห่งความขมขื่น ในยุคสมัยนี้เก่งกังฟูไปแล้วมันจะทำอะไรได้ ไม่มีเงินก็แค่หมาตัวหนึ่ง...

เฉินมู่ ตะโกนในใจของเธอ

เซี่ยวเฟิงเดินออกมาหน้าบ้าน พร้อมตะโกนออกมา "จางปิน ฉันรู้ว่าแกอยู่แถวนี้ แกออกมาให้ฉันดูหน่อยว่าแกมันแน่แค่ไหน"

เขาคิดว่าถ้าอัดจางปินให้พ่ายแพ้จนเละได้ภาพลักษณ์ของจางปินในจิตใจของเสี่ยวฟางก็จะสลายหายไปจากนั้นเขาก็จะเป็นคนที่โดดเด่นขึ้นมาแทน

เขาเป็นปรมาจารย์เทควันโด ครั้งหนึ่งเขาเคยไปเกาหลีเพื่อศึกษาวิชาการต่อสู้ เขาไม่เชื่อว่าเขาจะเอาชนะชาวนาโง่ๆนี้ไม่ได้

พ่อเสี่ยงฟางตกตะลึง เขาแทบไม่เชื่อหูของเขา ไอ้โง่คนนี้กล้าท้าจางปินสู้แบบเดี่ยวๆงั้นเหรอ?

ผู้คนในหมู่บ้านวิ่งออกมาเพื่อดูคนมีเรื่องกันใบหน้าของพวกเขาดูแปลกๆสำหรับเซี่ยวเฟิง พวกเขามองดูเซี่ยวเฟิงเหมือนคนที่กำลังฆ่าตัวตาย

เซี่ยวเฟิงที่ไม่รู้จักความแข็งแกร่งของจางปิน ยังคงตระโกนท้าทายอย่างต่อเนื่อง

ส่วนแม่ของเซี่ยวเฟิง ดวงตาของเธอเปร่งประกายเธอรู้สึกดีที่เห็นลูกชายเก่งกาจขนาดนี้

จางปินที่กำลังคิดว่าจะหาเงินยังไงอยู่ที่บ้าน เมื่อได้ยินเซี่ยวเฟิงตะโกนออกมารอยยิ้มที่ชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เสี่ยวฟางปฏิเสธไปจนทำให้ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? หรือผู้ชายคนนี้ต่อสู้เก่งมาก?

ถ้างั้นฉันก็อยากเห็นว่ามันจะเก่งเหมือนปากหรือเปล่า!!!

จางปินเดินออกมาหาเซี่ยวเฟิง

"แกคือจางปินสินะ?" เซี่ยวฟาง พูดอย่างเหยียดหยาม

"ใช่ ฉันคือจางปิน แกอยากเล่นอะไรกับฉันงั้นเหรอ" จางปินพูดเบาๆ

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับวิชากำลังภายใน แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่บรูซลีหรือผู้มีวิชาอะไรแค่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย

"เซี่ยวเฟิง คุณอย่าคิดสั่นเลยไม่คุ้มหรอก." เซี่ยวฟาง รีบเดินออกมาบอกอีกฝ่าย

"พี่ชาย อย่างที่เธอบอกชีวิตมีค่าอย่าทิ้งมันไปง่ายๆเลย?" จางปินหัวเราะอย่างชั่วร้าย

"แก……" เซี่ยวฟาง ตะโกนออกมาและเตะเข้าที่ซี่โครงซ้ายของจางปิน

ขณะนั้นเองเมื่อเห็นจางปิงจะขยันเขาก็หมุนถอดเท้าซ้ายของเขาเพื่อเตะไปที่ช่องว่างหน้าท้องของจางปิน

นี่คือการเตะสองครั้งในเทควันโดเป็นการโจมตีที่รุนแรงมาก

การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยทักษะและพลัง เขาเป็นคนที่ฝึกฝนวิชาเทควันโดมาอย่างชำชอง

ชาวบ้านหลายคนตกตะลึง พวกเขากลัวว่าจางปินจะพ่ายแพ้ต่ออีกฝ่าย

จางปินยิ้มอย่างไม่แยแสและก้าวถอยหลังเพื่อหลบอีกฝ่าย และใช้มือขวาของเขาคว้าเท้าซ้ายของฝ่ายตรงข้ามแล้วโยนมันขึ้นไปในอากาศอย่างเบามือ

เซี่ยวเฟิงลอยไปไกลกว่า 10 เมตรจากนั้นก็ตกใส่บนหลังคารถที่เขาขับมา

ตู้มมมม...... รถถูกทับจนหลังคางอและเซี่ยวเฟิงที่เป็นเหมือน กบที่นอนบนหลังคารถ เปลี่ยนดวงตาของเขาเป็นสีขาวเพราะเขาเป็นลมไปแล้ว!!