ตอนที่ 286: เปลวเพลิงและเนื้อหนัง

ตอนที่ 286: เปลวเพลิงและเนื้อหนัง

บัลลังก์แห่ง ลาส์ นอเช่ ได้เปลี่ยนมือจาก บาร์รากัน ลุยเซนเบิร์น ผู้ประกาศตนเป็นราชาเทพเจ้ามาสู่ ไอเซ็น โซสึเกะ แต่สำหรับ ซาเอลอพอลโล่ แกรนซ์ แล้ว มันไม่มีอะไรแตกต่าง การถูกลดตำแหน่งจาก ปรีเมร่า มาเป็น ออคตาว่า แทบจะไม่รบกวนจิตใจเขาเลยอันที่จริง เขาชอบมันเสียอีก ภายใต้การปกครองของ บาร์รากัน พลังคือทุกสิ่ง และมันก็บ่มเพาะสภาพแวดล้อมที่เน้นแต่ความแข็งแกร่ง แต่ความรู้กลับมีที่ยืนภายใต้การปกครองของ ไอเซ็น

ไอเซ็น เองก็เป็นก้อนมวลแห่งความรู้

การเฝ้าดู ไอเซ็น สร้าง อารันคาร์ ขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์เป็นภาพที่น่าชมสำหรับ ซาเอล เสมอ ยิ่งไปกว่านั้น ไอเซ็น ไม่เคยปกปิดความรู้ที่กว้างขวางของเขาเกี่ยวกับ ฮอลโลว์ และ ยมทูต เลยแม้แต่น้อย เขาสอนสิ่งใหม่ๆ ให้กับ ซาเอล ทุกครั้งที่สนทนากัน ไอเซ็น ยังให้อิสระอย่างเต็มที่และทรัพยากรมากมายแก่ ซาเอล สำหรับการวิจัยของเขา เขาสามารถขลุกตัวอยู่ในห้องทดลองของเขาและปูทางไปสู่ความสมบูรณ์แบบที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง ตราบใดที่เขายังทำงานสร้าง/ค้นหา ฮอลโลว์/อารันคาร์ ประเภทเฉพาะ

ฮอลโลว์ ที่สามารถดูดซับไฟได้โดยไม่คำนึงถึงความรุนแรงของมัน

การหา ฮอลโลว์ ที่มีเงื่อนไขเฉพาะนี้พูดง่ายกว่าทำ อย่างน้อยก็สำหรับคนส่วนใหญ่ ซาเอลอพอลโล่ มีวิธีการมากมาย อย่างแรก ฮอลโลว์ ทุกตนใน ลาส์ นอเช่ จะต้องผ่านสิ่งที่ ซาเอลอพอลโล่ เรียกว่า "ระเบียบการทดสอบความถนัดมาตรฐาน"เป็นคำสุภาพสำหรับการทดสอบความสัมพันธ์กับเปลวไฟ น่าเสียดายที่ไม่พบว่ามีตนใดมีความต้านทานไฟเลย

เมื่อเสบียงในท้องถิ่นหมดลง เขาก็ขยายการค้นหาของเขา คำสั่งถูกส่งผ่านลงไปตามลำดับชั้นของ เอสปาด้า ให้ ฟราเซี่ยน ของพวกเขากระจายไปทั่ว ฮูเอโกมุนโด้ พวกมันนำตัวอย่างมาจากทุกมุมมืดของทะเลทรายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อจำนวนเพิ่มสูงขึ้น ซาเอลอพอลโล่ ก็คิดค้นวิธีการทดสอบที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ห้องใหม่ ที่ซึ่งเสาเพลิงลุกโชนขึ้นจากทุกมุม รุนแรงพอที่จะทำให้บาดเจ็บสาหัสแต่ไม่ถึงกับฆ่า ไม่มี ฮอลโลว์ ตนใดต้องการมีส่วนร่วมในการทรมานนี้ แต่พวกมันไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่เชื่อฟัง เอสปาด้า

บางตนโผล่ออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ไหม้เกรียมจนจำไม่ได้ พวกที่อ่อนแอก็ไม่เคยโผล่ออกมาเลย มีเพียงไม่กี่ตนที่แสดงความต้านทานโดยธรรมชาติเป็นความสามารถที่ทำให้พวกมันได้รับการทรมานมากขึ้นในห้องทดลองของ ซาเอลอพอลโล่

"ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง" เขาจะพึมพำ จดบันทึกขณะที่ตัวอย่างทดลองตายไปทีละตนในห้องทดลองของเขา จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นทุกวัน ความล้มเหลวแต่ละครั้งผลักดันให้เขาเข้าใกล้ขอบเขตอันตรายที่งานเริ่มจะพร่ามัวไปกับความหลงใหล

ซาเอลอพอลโล่ กำลังจะหมดความอดทนเมื่อวันหนึ่ง ฮอลโลว์ ตนหนึ่งในหมู่ตัวอย่างทดลองได้ดึงดูดความสนใจของเขา ฮอลโลว์ ร่างสูงโปร่งที่มีแขนขาเหมือนกิ่งไม้และมีรูกลวงสมมาตรสี่รูบนร่างกาย สองรูที่หน้าท้องและอีกสองรูที่ต้นขา ซาเอลอพอลโล่ เคยเห็น ฮอลโลว์ มามากมายแต่ก็ไม่เคยมีตนใดใกล้เคียงกับระดับของสัดส่วนที่ไม่สมบูรณ์แบบนี้เลย

"น่าทึ่ง" ซาเอลอพอลโล่ กระซิบพลางปรับแว่นขณะที่ศึกษารูระบายอากาศเหล่านั้น "พวกมันมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างรึเปล่า?"

ด้วยความสนใจ ซาเอลอพอลโล่ จึงส่ง ฮอลโลว์ ตนนั้นผ่านการตรวจสอบครั้งแรก ที่ซึ่งตนอื่นๆ ดิ้นรนและกรีดร้อง วันเดอร์ไวซ์ กลับเดินเข้าไปในเปลวไฟ รูระบายอากาศบนร่างกายของเขาขยายออกเหมือนปากที่หิวโหย ดูดเสาเพลิงทุกต้นเข้าไป

ซาเอลอพอลโล่ แทบจะกระโดดด้วยความตื่นเต้น "ในที่สุด! ตัวอย่างที่มีความสามารถ"

โดยไม่รออีกต่อไป เขาส่ง ฮอลโลว์ ที่เพิ่งค้นพบไปยังการทดสอบครั้งที่สอง ขังมันไว้ในพ็อดขนาดเล็กที่มีเปลวไฟเสริม แรงดันวิญญาณ จำนวนมหาศาลพ่นเข้าไป เขาประหลาดใจที่ ฮอลโลว์ ตนนั้นโผล่ออกมาโดยมีแผลไหม้เพียงเล็กน้อย ร่างกายของมันแสดงความต้านทานต่อไฟที่ผิดธรรมชาติ

ซาเอลอพอลโล่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เขายังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ข้าจะทำให้เขาสมบูรณ์แบบเพื่อ ไอเซ็น"

สองสามวันต่อมาคือนรกสำหรับ ฮอลโลว์ ที่ชื่อ วันเดอร์ไวซ์ มัลเจร่า ซาเอลอพอลโล่ ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผลักดันขอบเขต ทำลายขีดจำกัด ปรับเปลี่ยนรูปร่างของเนื้อหนังและจิตวิญญาณ

และในวันนี้ ขณะที่เขาสังเกตผลงานสร้างสรรค์ที่ผิดเพี้ยนล่าสุดในรายการของเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงรอยยิ้มที่เห็นด้วยของ ไอเซ็น ผลงานสร้างของเขาลอยอยู่ในพ็อด ถูกพันด้วยผ้าพันแผลอย่างสมบูรณ์เพื่อซ่อนรอยแผลไหม้ที่รุนแรงและการทรมานที่เขาได้ทนทุกข์มา แต่ผ้าพันแผลเหล่านี้ก็ไม่สามารถซ่อนพลังที่แผ่ออกมาจาก วันเดอร์ไวซ์ ได้ เขาเป็นหนึ่งใน ฮอลโลว์ ที่ไม่ได้กลายเป็น อารันคาร์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแม้ว่าเขาจะไม่ได้ควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป อัตตาของเขา ความทรงจำของเขา ทุกสิ่งที่ทำให้เขาเป็น วันเดอร์ไวซ์ ถูกลบไปแล้ว เพื่อแลกกับความสามารถของเขาที่ถูกเสริมให้แข็งแกร่งขึ้น แม้ว่า วันเดอร์ไวซ์ จะเป็นเพียงแค่ อาจูคัส แต่เขาก็สามารถต่อกรกับ วาสโทรเด้ ได้ในด้านพลังดิบ ความสามารถที่เหลือของเขาก็เติบโตขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน โดยเฉพาะความสามารถในการดูดซับเปลวไฟ

ตอนนี้ งานเดียวที่เหลืออยู่คือการแจ้งให้ ไอเซ็น ทราบ เมื่อ ไอเซ็น พัฒนาตัวอย่างทดลองให้กลายเป็น อารันคาร์ แล้ว เขาจะได้รับการส่งเสริมความสามารถในการดูดซับเปลวไฟที่ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก

ซาเอล รู้สึกสงสัย ตื่นเต้นด้วยซ้ำ เขาต้องเป็นพยานในศักยภาพทั้งหมดของผลงานสร้างของเขา และมันจะสมบูรณ์แบบเพียงใดหลังจากผ่านกระบวนการ การกลายเป็นอารันคาร์

การรอคอย ไอเซ็น รู้สึกเหมือนเป็นนิรันดร์

เมื่อ โทเซ็น คานาเมะ ปรากฏตัวในที่สุด ข่าวที่ได้กลับไม่ใช่สิ่งที่ ซาเอลอพอลโล่ หวังไว้ กลับกัน เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องประชุมของ ลาส์ นอเช่ เพื่อสังสรรค์กับ 'เพื่อนร่วมงาน' ของเขา

หลังจากเหตุการณ์ที่เมืองคาราคุระ มี เอสปาด้า เหลืออยู่เพียงหกตน และพวกเขาทุกคนก็นั่งอยู่รอบโต๊ะยาว ยกเว้นสองตน ซาเอลอพอลโล่ กำลังพิงกำแพงกอดอกอยู่ อารันคาร์ อีกตนหนึ่งยืนอยู่ที่มุมตรงข้าม แสดงความไม่สนใจในการสนทนาเช่นเดียวกับ ซาเอลอพอลโล่ ไม่เหมือนกับ ซาเอลอพอลโล่, อารันคาร์ ตนนี้ดูเหมือน ฮอลโลว์ ธรรมดามากกว่า อารันคาร์ ที่วิวัฒนาการแล้ว หน้ากากคล้ายอีกาส่วนใหญ่ของเขายังคงอยู่บนใบหน้า เขาไม่มีขาอยู่ใต้ชุด เอสปาด้า และเขายังมีหนามคล้ายกระดูกขนาดยักษ์จำนวนมากยื่นออกมาจากด้านหลังของร่างกาย

เอสปาด้า หมายเลข 10, ไอส์ลิงเกอร์ เวอร์นาร์, คือ อารันคาร์ ที่ไม่สมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาของ ซาเอลอพอลโล่ เนื่องจากเขามีพลังน้อยที่สุดในบรรดาทั้งหมด

'เมื่อ ไอเซ็น หา เดซิม่า ที่เหมาะสมได้แล้ว เจ้าจะเป็นตัวอย่างทดลองที่น่าทึ่งมาก'

เอสปาด้า ปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นตัวแทนชั่วคราว ทุกคนต่างก็ตระหนักถึงความจริงข้อนี้

อุลคิโอร่า นั่งอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะ และ ยามี่ ยืนอยู่ข้างหลังเขาราวกับก้อนหินที่ไม่เคลื่อนไหว ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็น อารันคาร์ เพียงสองตนที่คู่ควรกับตำแหน่ง เอสปาด้า ของพวกเขา

อุลคิโอร่า มองไปยัง ยมทูต ตาบอดด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส "โทเซ็น ทุกคนรู้ว่าเจ้าตาบอด แต่เจ้าเป็นใบ้ด้วยรึ?"

ยามี่ เพียงแค่หัวเราะพลางวางมือบนหน้าอก

"เหอะ" อารันคาร์ ที่ดูอ่อนเยาว์ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า อุลคิโอร่า ยิ้มเยาะ เขามีผมสีดำหยิกที่ตัดไม่เท่ากันที่ล้ามกรอบใบหน้าเล็กๆ ของเขา ลู๊ปปิ แอนเทเนอร์, เอสปาด้า หมายเลข 6, มีใบหน้าที่สามารถเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงได้อย่างง่ายดาย ดาวสีชมพูสามดวงเหนือคิ้วซ้ายของเขายิ่งเพิ่มภาพลักษณ์ความเป็นผู้หญิงของเขา "โทเซ็น ส่วนตัวข้านะ ข้าจะไม่ยอมรับคำดูถูกนั้นหรอก"

"ฮ่าๆๆๆ น่าเสียดายที่ โทเซ็น ไม่สามารถเป็นพยานในความงามอันสูงสุดของเจ้าหญิงองค์นี้ได้ ความงามขั้นสุดยอด!"

เอสปาด้า ที่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าหญิงคือ อารันคาร์ ร่างใหญ่ กำยำ และมีกล้ามเป็นมัดๆ เศษเสี้ยวของหน้ากาก ฮอลโลว์ ของเขาคล้ายกับมงกุฎเล็กๆ ที่มีหนาม เขามีผมสีดำยาวเป็นลอน ริมฝีปากหนาเป็นมันวาว ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็น และขนตายาวงอน เอสปาด้า หมายเลข 9 ชาร์ล็อตต์ ชูลฮอร์น พยายามอย่างโจ่งแจ้งที่จะปรากฏตัวเป็นผู้หญิงด้วยรูปร่างที่ดูเป็นชายอย่างน่าขันซึ่งสามารถทำให้หลายคนหวาดกลัวได้

โทเซ็น ส่ายหน้า ไม่สะทกสะท้านกับคำเยาะเย้ย "ข้ามีคำสั่งจากท่าน ไอเซ็น ในไม่ช้า ยมทูต สองตนจะเข้ามาใน ฮูเอโกมุนโด้ อุลคิโอร่า เจ้าจะต้องไปสกัดกั้นพวกเขาเพื่อต่อสู้ อย่าฆ่าพวกเขา"

อุลคิโอร่า เบือนหน้าหนี "ข้าฆ่าพวกเขาไม่ได้รึ? แล้วทำไมข้าจะต้องไปยุ่งกับ ยมทูต ที่น่าสมเพชด้วย?"

"โอ้ เจ้าจะต้องยุ่งแน่" โทเซ็น ดีดกล่องเล็กๆ ในฝ่ามือของเขา ซึ่งฉายแสงสีฟ้าไปทั่วใบหน้าของทุกคน ภาพฉายแสดงให้เห็นชายหนุ่มผมสีเงินในเครื่องแบบ ยมทูต "นี่คือ ยมทูต ที่เจ้าจะต้องต่อสู้ด้วย คาซึยะ"

"อ๊าาา ให้ข้าเถอะ!" ชาร์ล็อตต์ กรีดร้องขณะที่กระโดดออกจากที่นั่ง เขากำหมัดด้วยความมุ่งมั่น "เขาสวยงาม เกือบจะน่าทึ่งเท่าข้าเลย นี่ต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆ ในฐานะสิ่งมีชีวิตแห่งความงามขั้นสุดยอด มันต้องเป็นโชคชะตาของข้าที่จะต้องเอาชนะเขา"

ชาร์ล็อตต์ โพสท่าที่หรูหราอยู่กลางห้อง ยกเหตุผลแล้วเหตุผลเล่าเพื่อที่จะได้เผชิญหน้ากับ คาซึยะ

ลู๊ปปิ ทำหน้าบึ้ง "เอาเลยสิ ก็ไม่เหมือนว่าจะมีใครอยากจะ"

ห้องทั้งห้องก็แข็งทื่อไปในทันทีเมื่อ แรงดันวิญญาณ ที่เย็นชาและเก่าแก่ของ อุลคิโอร่า แผ่ไปทั่วทุกมุม

"เขาเป็นของข้า"

นั่นคือทั้งหมดที่ อุลคิโอร่า พูดก่อนจะออกจากห้องไป ยามี่ ยักไหล่แล้วตาม อุลคิโอร่า ออกไปจากห้อง

"อย่าฆ่าพวกเขา" โทเซ็น ย้ำคำสั่งของ ไอเซ็น

"โทเซ็น ราชาของเราจะมาที่นี่เมื่อไหร่?" ซาเอล ถาม "ภารกิจที่ท่านมอบให้ข้ามันเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

โทเซ็น หันความสนใจไปยังนักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่ง แว่นตาที่ใสสะอาดซ่อนอารมณ์ใดๆ ไว้เบื้องหลังสายตาที่ไร้แววตาของเขา "ข้าจะแจ้งให้ท่านทราบ... ณ ตอนนี้ ท่านยังไม่มีแผนที่จะกลับมาในเร็วๆ นี้"

"โอ้" ลู๊ปปิ ยิ้มเยาะอย่างสนใจ "บัลลังก์รู้สึกว่างเปล่าเมื่อไม่มีราชา"

"ข้าจะเป็นราชาเอง" เสียงหนึ่งคำรามออกมา เมื่อพังประตูเปิดออก กริมจอว์ ก็เดินเข้ามา มือของเขาสอดอยู่ในกระเป๋า "สักวันหนึ่ง"

ชาร์ล็อตต์ กดนิ้วลงบนริมฝีปากของเขา "ตายจริง ถ้าไม่ใช อารันคาร์ ที่มั่นใจที่สุดนี่นา เจ้าอาจจะได้เป็นราชา แต่ ชาร์ล็อตต์ จะยังคงเป็นเจ้าหญิงที่สวยที่สุดเสมอ~"

กริมจอว์ ขบกรามแน่น "โทเซ็น บทลงโทษสำหรับการฆ่า เอสปาด้า คืออะไร?"

"โอ้พระเจ้า!" ชาร์ล็อตต์ หัวเราะคิกคัก "ข้าไปดีกว่า ไม่งั้นเจ้าคนเถื่อนนี่จะมาขืนใจข้า"

จบตอน