บทที่ 348 - จุดจบ (2) [31-03-2021]

บทที่ 348 - จุดจบ (2)

”

"..."

ฉันได้จ้องมองไปที่ร้านค้าที่ว่างเปล่า ถึงฉันจะคิดเอาไว้แล้วแต่ก็ยังน่าตกใจอยู่ดี ฉันเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอแต่แล้วฉันก็ตัดสินใจจะเชื่อในตัวเธอ

"เชอร์ราฟิน่าเธอพร้อมแล้วนะ?"

ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่ว่าฉันรู้วิธีที่จะหาคำตอบกลับมา ฉันได้เดินตรงเข้าไปในประตูมิติสู่บียอนด์

มอนสเตอร์ที่เริ่มปรากฏขึ้นมานับจากบียอนด์ชั้นที่ 41 คือเอรัง พวกเขามีลักษณะพิเศษที่จะป้องกันการโจมตีจากออร่าที่ไม่บริสุทธิ์ได้

นอกไปจากนี้พวกเขายังพูดคุยแนะนำกันโดยที่รู้ว่าฉันเป็นคน ถึงก่อนหน้านี้ฉันจะไม่มั่นใจ แต่หลังจากได้รับพลังเดม่อนลอร์ดมา ฉันก็เริ่มจะมั่นใจ

เอรังน่าจะเป็นหุ่นเชิดที่ใช้พลังของเชอร์ราฟิน่า เธอไม่ได้พยายามซ่อนมันเลยด้วย

ชั้นที่ 45 ไม่ได้ใหญ่มากนัก มันเป็นแค่ห้องหินอ่อนที่ดูเงียบสงบมากๆ นอกไปจากนี้ห้องนี้ก็เต็มไปด้วยพลังดันเจี้ยน

[ฉันกำลังรอคุณอยู่เลย]

สิ่งมีชีวิตที่มีผิวหนังสีดำและปีกสีขาวคู่หนึ่งได้พูดออกมา

[ฉันเชื่อว่าคุณจะทำมันได้สำเร็จในสักวัน]

เสียงที่ดังออกมาเป็นเสียงของผู้ชาย แต่ฉันก็รู้ว่านี่คือเสียงของเชอร์ราฟิน่า

"เธอเป็นอะไรกันแน่?"

[ตัวฉันเองก็ไม่แน่ใจ เวลาผ่านไปนานมากเกินกว่าที่จะจำได้ถึงอดีตแล้ว แต่ว่าฉันก็รู้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นเด็กสาว]

เขา... เธอ... เชอร์ราฟิน่าได้ตอบกลับมา

[มีบางสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ เคนซ่อนความสามารถของเขาจากฉันได้ยังไงกัน?]

"นั่นคือพลังที่เขาได้รับมาเพื่อซ่อนตัวเขาและพรรคพวกของเขา"

[นั่นมัน...]

"ใช่แล้ว เพื่อซ่อนจากเธอไงล่ะ"

เชอร์ราฟิน่าพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ถามกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

[แล้วคุณเข้ามาในดันเจี้ยนได้ยังไง?]

"ฉันทำได้มากกว่านี้อีก"

[นี่ไม่ได้อยู่ในการคำนวนของฉันเลย]

"ชั้นที่ 95"

[เป็นอย่างที่ฉันสงสัยสินะ การที่จะหลอกสายตาฉันได้คงจะต้องเป็นมังกร]

ฉันได้หยักหน้าออกมา

[ยังมีมังกรรอดชีวิตอยู่อีกสินะ ฉันคิดว่าฉันกำจัดไปจนหมดแล้วซะอีก]

"เป็นความผิดพลาดสินะ"

[นั่นไม่ใช่แค่ความผิดพลาดธรรมดาๆ มังกรตนนี้ได้ทำให้แผนที่มีโอกาสสำเร็จอย่างแน่นอนพังลง]

"แต่เธอก็ยังจะทำตามแผนเดิมอยู่อีกหรอ?"

[เป้าหมายของสิ่งที่ฉันได้ทำมาทั้งชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว คังชินหากว่านายอยู่ในตำแหน่งเดียวกันนายจะหยุดแค่เพราะโอกาสมันลดลงงั้นหรอ?]

"ฉันคงไม่ตั้งเป้าหมายเรื่องน่ารำคาญแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว"

[แน่อยู่แล้วสินะ นั่นก็เพราะคุณเกิดมามีทุกอย่างอยู่แล้ว]

หืม เกิดมาพร้อมทุกอย่าง นี่คือคำถามที่ฉันมีในตอนที่ฉันเข้ามาในดันเจี้ยน ตอนนี้มันถึงเวลามาหาคำตอบกันแล้ว

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วฉันก็พูดออกมา

"...เธอคือคนที่เชื่อมต่อทั้งสองโลกสินะ"

[ใช่แล้ว]

เธอได้ยอมรับออกมาตรงๆ

"เธอเป็นคนที่ขโมยพลังของโลกและกำหนดฝ่ายโจมตีและฝ่ายป้องกัน"

[ใช่แล้ว ฉันสร้างความเป็นไปได้ขึ้นมาสำหรับโลกที่เป็นฝ่ายโจมตีและฝ่ายป้องกัน]

"ความเป็นไปได้?"

[ใช่แล้ว ความเป็นไปได้ที่จะมีนายอยู่]

หุ่นเชิดเชอร์ราฟิน่าไม่อาจจะแสดงอารมณ์ได้ แต่ฉันรู้ได้เลยว่าใบหน้าในตอนนี้ของเธอกำลังยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ฉันได้ถามออกมาอีกครั้งหนึ่ง

"ที่เธอทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อค้นหาฉัน?"

[ใช่แล้ว]

"เธอดึงโลกจำนวนนับไม่ถ้วนให้สูญสิ้น หลอกผู้ใช้พลังที่ทรงพลังมาสร้างดันเจี้ยน และแบ่งพลังของเธอเองให้นักสำรวจเหมือนกับนักบุญ ทุกๆอย่างที่เธอทำก็แค่เพื่อหาฉันเนี้ยนะ?"

[ใช่แล้ว]

ฉันไม่รู้จะพูดกับเธอว่ายังไงดีแล้ว

"เธอคือเทพเจ้างั้นหรอ?"

[เทพเจ้าคืออะไร?]

"อะไรนะ?"

[บนหัวคุณมีพลังส่องสว่างที่ฉันไม่อาจจะเข้าใจได้อยู่ นั่นคือเครื่องพิสูจน์ของเทพเจ้างั้นหรอ?]

"ฉันไม่รู้"

[ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันใช่เทพเจ้าไหม แต่ว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆต่างก็เรียกฉันว่าเทพเจ้า]

ฉันได้หัวเราะออกมากับคำพูดของเธอ เทพเจ้า คนที่สร้างคำๆนี้ขึ้นมาก็คือมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา ซุส โอดิน เฮอร์มีส พระศิวะ พระแม่กาลี พระแม่ทุรคา อิกนิส พวกเทพเจ้าทั้งหมดนั่นแหละ! พวกเขาต่างก็เกิดขึ้นมาจากมนุษย์ทั้งนั้น

เมื่อดูจากวิธีที่เธอตอบคำถามฉันแล้วดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ

"ใช่แล้ว เธอไม่ใช่เทพเจ้า หากจะมีอะไรแบบนั้นฉันก็ใกล้เคียงกับคำว่าเทพเจ้ามากกว่าเธอ"

[ฉันก็คิดเหมือนกัน]

"เธออยากจะเป็นเทพเจ้างั้นหรอ?"

[ไม่เลย การที่คุณกลายเป็นเทพเจ้าไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนฉัน นี่ก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาด แต่ก็นั่นแหละ ฉันคิดไว้แล้วว่านายจะมีพลังอย่างสองอย่างที่เหนือเกินกว่าความเข้าใจของฉัน]

เสียงของเชอร์ราฟิน่าดูสงบจนน่าแปลกใจ ราวกับว่าไม่ว่าฉันจะแกร่งยังไงก็ไม่สำคัญ

[ฉันมีความสามารถที่จะใช้พลังแห่งโลกได้]

"ฉันรู้แล้ว หากเธอทำไม่ได้ เธอก็คงจะเอาพลังแห่งโลกไปใส่ในร่างคนอื่นๆแบบนี้ไม่ได้แน่"

[ไม่ใช่ว่าฉันจะใส่พลังแห่งโลกเข้าไปในตัวใครก็ได้ พวกเขาจะต้องเป็นฮีโร่ด้วย]

หรือก็คือการกำหนดฮีโร่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเธอ

[เมื่อโลกที่ฉันมีชีวิตอยู่ได้เชื่อมต่อเข้ากับอีกโลกหนึ่ง ฉันก็ได้เรียนรู้ถึงการมีอยู่ของพลังแห่งโลกและเพราะแบบนั้นฉันจึงแกร่งขึ้น ไม่นานนักฉันก็รู้ตัวว่าฉันสามารถจะควบคุมพลังแห่งโลกได้อย่างอิสระ นี่แหละคือวิธีที่ฉันได้ใช้เพื่อสร้างเส้นทางไปสู่โลกทั้งหมด]

"แล้ว?"

[ฉันอยากที่จะเก็บพลังแห่งโลกทั้งหมดไว้ภายในตัวฉัน ฉันคิดว่าหากฉันใช้ความสามารถนี้ฉันจะทำให้มันเป็นไปได้]

เธอพูดออกมาเหมือนกับว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องทำให้ได้ ฉันได้เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

"แค่เพราะแบบนี้... เธอก็เลยดึงโลกจำนวนนับไม่ถ้วนเข้ามาสู่การสูญสิ้น?"

[ใช่แล้ว การแสวงหาพลังนี่สัญชาตญาณโดยธรรมชาติ คุณก็เป็นเหมือนๆกันไม่ใช่หรอ?]

"ฉันจะไม่ฆ่าทุกๆคนที่รู้จักเพื่อให้ตัวเองแกร่งขึ้นหรอกนะ! ต่อให้ฉันแกร่งขึ้นมาแล้วฉันจะมีอะไรเหลืออยู่อีกล่ะ?"

[พลังไงล่ะ]

เธอพูดออกมาราวกับเป็นสัจจธรรมในตัวเธอ มุมปากของเธอได้บิดออกมาเป็นรอยยิ้มจ้องมาที่ฉัน

[คุณก็น่าจะรู้ถึงธรรมชาติของพลังคุณนี่ แล้วคุณยังจะพูดแบบนี้อีกงั้นหรอ?]

"การรู้ถึงธรรมชาติของพลังตัวเองกับการทำลายโลกอื่นๆนั่นมันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด"

[ฉันสามารถจะใช้พลังแห่งโลกได้ แต่ว่าฉันเก็บเอามันมาไว้ในร่างได้ไม่สำเร็จ ฉันไม่มีความสามารถนั้น]

"...เพราะงั้น?"

[แต่ว่าคุณมีพลังในการผสมพลังใดๆก็ตาม จะมากแค่ไหนก็ได้ให้กลายมาเป็นหนึ่งเดียว ยกตัวอย่างเช่นการบีบอัดทุกๆอย่างให้เป็นหนึ่งเดียวไงล่ะ]

ฉันได้หลับตาลง

[หลังจากระยะเวลาที่ยาวนานในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณ คุณได้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วและยอดเยี่ยม แต่ถึงแม้ว่าจะล้ำหน้ามากเกินไปหน่อยแต่ก็ยังอยู่ในการควบคุมของฉัน]

"แค่นี้เนี้ยนะ? เหตุผลที่เธอเชื่อมต่อโลกต่างๆและสร้างดันเจี้ยนขึ้นมาน่ะ?"

[ใช่แล้ว]

"เพียงแนี้ เธอได้ทำให้ผู้คนมากมายต้องทุกข์ทรมานเนี้ยนะ?"

[ฉันก็แค่เร่งให้สิ่งที่จะเกิดเกิดขึ้นเร็วขึ้นเท่านั้นเอง]

เธอได้พูดออกมาอย่างสงบ

[ในโลกของคุณมีเวลาแค่เพียง 4,200 ปีเท่านั้น ถึงฉันจะไม่คิดว่ามันเร็วนักก็ตาม]

"อะไรที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้กัน? มนุษย์ เอลฟ์ มังกร! เธอไม่น่าจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวตั้งแต่แรกสิ! ทำไมกันล่ะ?"

[การแสวงหาพลังต้องมีเหตุผลด้วยงั้นหรอ?]

"อะไรนะ?"

[ไม่สำคัญว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่การที่จะแสวงหาพลังมันต้องมีเหตุผลด้วยหรอ?]

"..."

เธอได้หัวเราะออกมา แม้ว่าจะผ่านหุ่นเชิดแต่นี่ก็เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินเธอหัวเราะออกมา

[ทำไมคุณต้องหาเหตุผลด้วยล่ะ? ทุกๆการกระทำของเราต้องมีเหตุผลด้วยงั้นหรอ? คังชินคุณมันไร้เดียงสาเกินไป ฉันยังไม่เคยตั้งคำถามเลยด้วยซ้ำว่าทำไมฉันถึงเป็นเช่นนี้ ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่อยากจะทำเท่านั้น และสิ่งที่ฉันอยากจะทำคือการแสวงหาพลัง ไม่สำคัญหรอกว่าการจะทำแบบนี้จะมีโลกหายไปมากแค่ไหน ไม่สำคัญว่าจะมีกี่ชีวิตต้องสูญสิ้น มันไม่ใช่ธุระของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ทำไมมันถึงได้สำคัญกันล่ะ?]

"นี่เธอ... เธอไม่มีคนรักเลยงั้นหรอ? ในอดีตก็ไม่เคยมีเลยงั้นหรอ?"

ใบหน้าของเอลลอสได้ปรากฏขึ้นมา เขาคือชายที่เต็มไปด้วยแรงบรรดาลใจซึ่งได้ถูกเลือกให้เป็นนักสำรวจดันเจี้ยนที่หนึ่ง เขาได้เจอกับคนรักของเขาและเสียเธอไปเพราะศัตรูแห่งโลก สำหรับเขาแล้วผู้หญิงเพียงคนเดียวสำคัญยิ่งกว่าตัวเขาหรือโลกทั้งใบอีก เพราะแบบนั้นเขาจึงพยายามแก้แคนโดยดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยและสุดท้ายก็ต้องตายไปเพราะแบบนั้น

ฉันไม่ได้สงสารเขาเลย ในตอนที่เขาวางแผนเล่นงานฉัน เขาก็ไม่ใช่เพื่อนฉันอีกต่อไปแล้ว เขาก็เป็นแค่ศัตรูของฉัน แต่ว่าเมื่อมาคิดว่าเขาถูกเชอร์ราฟิน่าปั่นหัว ฉันก็เต็มไปด้วยความรู้สึกสงสารเขาขึ้นมา

[นับตั้งแต่ที่คุณได้ให้คุณค่ากับคนอื่นๆ คุณก็คือคนอ่อนแอแล้ว]

เธอได้พูดออกมาอย่างมั่นใจ

[และจริงๆแล้ว คุณก็ได้แบ่งพลังของคุณไปปกป้องครอบครัว เพื่อน และโรเล็ตต้า]

"...ฮึ่ม"

[ในตอนที่ฉันพยายามจะจับโรเล็ตต้า ฉันรู้สึกได้ว่าตัวตนของฉันถูกคุกคามและต้องยอมแพ้ไป การที่จะทำให้โรเล็ตต้ามีพลังมากขนาดนั้น คุณคงตองจ่ายไปมากพอสมควรเลยนี่ ฉันพูดถูกไหมล่ะ?]

ฉันได้ยิ้มออกมา

"แทนที่จะพูดว่าพลังของฉัน มันกลับเป็นพลังของขวานต่างหาก... แต่ก็นะ เธอก็ไม่ได้พูดผิดหรอก"

ฉันสงสัยมากว่าโรเล็ตต้าซ่อนตัวอยู่ไหนกัน? แต่ไม่ว่ายังไงก็เป็นเรื่องดีที่รู้ว่าเชอร์ราฟิน่าจับตัวโรเล็ตต้าล้มเหลว

เชอร์ราฟิน่ายังคงพูดต่อไป ฉันไม่รู้เลยว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่ฉันกำลังคิดไหม

[เพราะแบบนั้นจึงไม่มีใครที่มีคุณค่าต่อฉันเลย ไม่มีแม้แต่คนเดียว เว้นก็แต่คุณ เพราะแบบนั้นฉันต้องได้คุณมา]

เพราะแบบนั้นในที่สุดหุ่นเชิดก็เริ่มเคลื่อนไหว

[แน่นอนว่าตอนนี้ฉันแค่จะประเมินความสามารถของคุณเท่านั้น ฉันไม่กล้าคิดว่าฉันจะใช้หุ่นเชิดเอาชนะคุณได้อยู่แล้ว]

"ฉลาดนี่"

ฉันได้เอื้อมมือออกไปจับอากาศที่ว่างเปล่า เหนือหัวของฉันวงแหวนได้ส่องแสงออกมาอย่างรุนแรงก่อนที่มานาแห่งอินิกม่าจะกำจัดเอรังไป

"แต่ดูเหมือนว่าหุ่นเชิดนี่จะไม่สามารถประเมินพลังฉันได้อีกแล้ว"

[...ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินพลังของเทพเจ้าต่ำไป]

ในตอนนี้เสียงไม่ได้มาจากหุ่นเชิดแล้ว ฉันรู้สึกได้ว่าเสียงของเธอสั่นอยู่เล็กน้อย เธอได้แสดงความต้องใจออกมาเมื่อฉันยิ้มขึ้น

[ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นต้องมีพลังของเคียร่า คีเน็กซ์]

"...อะไรนะ? เธอน่าจะ..."

[เธออยู่ในดันเจี้ยน]

เชอร์ราฟิน่าได้พูดออกมา

[ฉลาดมากที่พยายามจะซ่อนเธอจากฉัน แต่ว่าคุณได้ทำพลาดแล้ว]

"...!"

[การเลือกนักสำรวจไม่ได้เกิดขึ้นจากการเลือกของนักสำรวจคนอื่นเท่านั้น เคียร่า คีเน็กซ์ได้พยายามปืนดันเจี้ยนอย่างหนักเพื่อจะไดช่วยนาย]

ฉันได้เริ่มวิ่งออกไป เมื่อทะลวงผ่านพลังยับยั้งของดันเจี้ยนมาแล้วฉันก็ได้กลับมาที่ดันเจี้ยนที่หนึ่ง จากนั้นฉันก็วิ่งขึ้นไปบนชั้นที่ 96 โดยไม่ลังเล

[ฉันจะรอคุณอยู่บนชั้นที่ 100 นะ หากว่าคุณไม่รีบเข้าอาจจะไม่ทันเวลาเอนะ]

"หุบปาก!"

เชอร์ราฟิน่าได้พูดขึ้นอย่างยินดี

[พลังของเธอเชื่อมต่อกับคุณ เมื่อฉันได้เธอมา ฉันก็จะรู้จักคุณมากขึ้น]

"ฮ่าาาาห์!"

พื้นได้แตกกระจายและมิติได้บิดเบี้ยวจากการที่ฉันพุ่งตรงผ่านชั้นที่ 96 ยังไงก็ตามชั้นที่ 100 อยู่ไกลเกินไป หากว่าเคียร่าอยู่ในดันเจี้ยนจริงๆ เธอก็น่าจะตรงอยู่ในมือของเชอร์ราฟิน่าไปแล้ว!

[คังชิน เมื่อถึงเวลานั้นคุณก็จะไม่มีคุณสมบัติจะสู้กับฉันอีกต่อไปแล้ว!]

ฉันได้วิ่งออกไป

วิ่งไปสู่ชั้นที่ 100!