GD 240

GD 240

ตอนที่ 240: การปะทะของคาร์ลกับโรเจอร์!

ใบหน้าของบุลเล็ตแดงก่ำด้วยโทสะ การโจมตีของอาคาอินุด้วยแมกม่าทำให้เขาถึงจุดเดือด พร้อมเสียงคำรามกราดเกรี้ยว เขาพุ่งเข้าใส่อาคาอินุราวกับเครื่องจักรสงครามไร้การหยุดยั้ง

อาคาอินุแค่นเสียงเย็นชา มือทั้งสองแปรสภาพเป็นแมกม่าข้นคลั่ก ปะทะกับสนับมือน้ำแข็งของบุลเล็ต

แครก!

แรงปะทะมหาศาลทำให้น้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าทั้งสองแตกร้าว คู่นี้ล็อกมือใส่กัน พลังปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อนจะผละออกแล้วเปิดฉากการต่อสู้ประชิดที่ดุเดือด

ในลักษณะเช่นนี้ อาคาอินุได้เปรียบ ด้วยสไตล์การต่อสู้ที่ดุดันตรงไปตรงมา ผสานกับพลังทำลายล้างจากผลแมกม่า-แมกม่า เขาจึงสามารถปะทะกับบุลเล็ตได้อย่างไม่เสียเปรียบ

สนับมือน้ำแข็งของบุลเล็ตเริ่มละลายจากความร้อนรุนแรง โบร์ซาลิโน่ที่ยืนดูอยู่ด้านข้างกระดิกปลายลิ้นอย่างขบขัน แต่ก็ไม่ได้ยืนดูเปล่า

เมื่ออาคาอินุรับหน้าการต่อสู้ประชิด โบร์ซาลิโน่จึงสามารถปลดปล่อยการโจมตีระยะไกลด้วยผลพลังแสงได้อย่างอิสระ เลเซอร์สีทองทะลวงอากาศเข้าใส่บุลเล็ตอย่างแม่นยำ ทิ้งรอยแผลเรืองแสงทั่วร่าง

การโจมตีร่วมกันของสองพลเรือเอกทำให้ฮาคิของบุลเล็ตตึงเครียด แม้จะอยู่ในร่างปีศาจที่เกิดจากผลคลัง-คลัง ผสานกับฮาคิขั้นสูง แต่เมื่อเผชิญกับยอดฝีมือระดับแนวหน้าพร้อมกันถึงสองคน เขาก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำ

ท้ายที่สุด โบร์ซาลิโน่สบโอกาสเตะด้วยความเร็วแสง ส่งร่างบุลเล็ตกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

บนเรือโอโร แจ็คสัน ตอนนี้เหลือเพียงโรเจอร์ เรย์ลีย์ แชงค์ และบากี้ สมาชิกหลักที่เหลือกระโจนเข้าสมรภูมิแล้ว ปะทะกับคุซันและทหารเรือคนอื่น

เรย์ลีย์เห็นบุลเล็ตใกล้หมดแรงก็ไม่อาจทนนิ่งเฉยได้อีกต่อไป ฮาคิราชันย์แผ่ออกมาราวสายฟ้า

โรเจอร์ถอนหายใจพลางมองเรย์ลีย์

“ไปเถอะ... แต่อย่าทุ่มหมดตัว นายยังมีหน้าที่สำคัญกว่านี้”

เรย์ลีย์พยักหน้าแล้วหายวับจากดาดฟ้าเรือ แชงค์กัดฟัน ชักดาบพุ่งตามทันที

“ไอ้งั่ง!” บากี้ตะโกนไล่หลัง แต่แม้จะพูดปากแข็ง ขากลับเคลื่อนไหวไปเอง ในที่สุดก็กระโจนลงเรือตามไป

โรเจอร์ไม่ขัดขวางใครเลย สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่คาร์ลซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนามรบ ดวงตาของคาร์ลสบกับของโรเจอร์ คลื่นพลังปะทะกันในอากาศจนสายฟ้าฟาดสลับกันไปมา

การจากไปของเรย์ลีย์จุดชนวนทุกอย่าง เมื่อบากี้เป็นคนสุดท้ายที่ลงจากโอโร แจ็คสัน กลิ่นอายฮาคิรอบตัวโรเจอร์และคาร์ลก็ปะทุขึ้นอย่างมหาศาล

พื้นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าทั้งสองสั่นสะเทือนราวจะแตกละเอียด ผู้คนทั้งสองฝ่ายหยุดชะงักหันมามองชายสองคนกลางสนามรบ

แล้วพวกเขาก็หายไปจากจุดเดิม ปรากฏอีกครั้ง ณ ใจกลางสมรภูมิ

ดาบของทั้งสองปะทะกันอย่างแรงจนเกิดสายฟ้าฟาด ฟากน้ำแข็งแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ คลื่นทะเลปะทุสูงขึ้น คุซันต้องเร่งแช่แข็งทะเลไว้เพื่อรักษาสนามรบ

สำหรับคาร์ลกับโรเจอร์ การปะทะเมื่อครู่... ยังแค่เรียกน้ำย่อย

เส้นแสงของดาบสีดำกับสีแดงพุ่งวูบไปทั่วสนามรบ รวดเร็วจนเด็นเด็นมุชิถ่ายทอดไม่ทัน พวกเขาต่อสู้ตั้งแต่พื้นดินจรดท้องฟ้า ทิ้งร่องรอยการทำลายล้างไว้ทั่ว

สองกองทัพกลับมาปะทะกันอีกครั้ง เสียงการต่อสู้ดังกึกก้องกัมปนาท

ตูมมม!!

เสียงระเบิดครั้งใหญ่ โรเจอร์กับคาร์ลปรากฏตัวอีกครั้ง ประจันหน้ากันบนแผ่นน้ำแข็งเพียงแผ่นเดียว น้ำแข็งรอบตัวแตกร้าวกลายเป็นละอองหมอก

โรเจอร์เป็นฝ่ายพูดก่อน

“มังกรดำ... แกควรถูกลบจากโลกนี้ตั้งนานแล้ว! โลกนี้ไม่ใช่ของแก!”

คาร์ลหรี่ตาลง ยิ้มเยาะ

“ให้เดาสิ... มีใครชื่อจอยบอยบอกแกมาใช่มั้ย?”

โรเจอร์ขมวดคิ้วแน่น

“แกเป็นใครกันแน่?”

คาร์ลหัวเราะ

“ชั้นนึกว่าจอยบอยรู้ทุกอย่างเสียอีก ที่แท้ก็ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นนี่หว่า”

ยังไม่ทันตอบโต้ แขนของคาร์ลเปล่งแสงสีแดงเข้ม ก่อนจะฟาดฟันออกไปด้วยคลื่นดาบมหาศาล ส่งร่างโรเจอร์ปลิวกระเด็น โรเจอร์ตีลังกากลางอากาศ ลงสู่แผ่นน้ำแข็งอีกแผ่นอย่างมั่นคง

คาร์ลยกมือใช้พลังแรงโน้มถ่วงดึงโรเจอร์และน้ำแข็งใต้เท้าเข้ามา ดาบมุรามาสะพุ่งเป็นเส้นเงาดำมุ่งตรงสู่ศีรษะโรเจอร์

แต่ก่อนจะถึงตัว ดวงตาโรเจอร์กลายเป็นสีชมพูสด เขาคำรามลั่นพร้อมปล่อยฮาคิราชันย์ระเบิดออกมา แรงปะทะปัดดาบออกไปอย่างฉิวเฉียด โรเจอร์กระโจนขึ้นฟ้าราวกับถูกแรงล่องหนหนุนหลัง

คาร์ลเรียกดาบกลับด้วยการสะบัดมือ แต่ทันใดนั้น—เสียงหัวเราะดังขึ้นจากท้องฟ้า

“ฮาฮาฮาฮาฮ่า!!”

เสียงหัวเราะชวนขนลุกดังกึกก้อง เรย์ลีย์ที่กำลังฟาดฟันทหารเรือเงยหน้ามองขึ้นไป

กลางอากาศ... โรเจอร์กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เส้นผมและเสื้อผ้าแปรสภาพเป็นเปลวไฟสีดำ สายหมอกเพลิงวนรอบตัว

ณ แมรี่จัวร์ ในศาลาตระกูลฟิกาแลนด์ สมาชิก ห้าผู้เฒ่า ลุกจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นภาพจากเด็นเด็นมุชิ

วอร์คิวรี่ อุทานเสียงดัง

“ร่างนั้น... นั่นมันนิกะ! เขาคือผู้ใช้ผลปีศาจนิกะ!”

นุสจูโร่ กล่าวเสียงหนัก

“แม้รูปลักษณ์จะต่างจากตำนาน... แต่นั่นต้องใช่ผลนิกะแน่ หลังจาก 800 ปี... มันตื่นขึ้นอีกครั้ง โรเจอร์ซ่อนไว้ได้แนบเนียนจริง ๆ…”

แซทเทิร์น ซึ่งนิ่งมาตลอด พึมพำพลางมองจอสลับกันระหว่างโรเจอร์กับคาร์ล

“สถานการณ์ไม่เป็นใจคาร์ลเลย... ต่อให้รีบตอนนี้—ก็คงไม่ทันแล้ว…”

ความเงียบโรยตัวลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่แซทเทิร์น... รอฟังคำตัดสิน

จบตอน