ตอนที่ 260 บังคับ

หลิงฮันไม่กลัวพลังอำนาจของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณ แต่ถ้าเขาถูกโจมตีด้วยเจตจำนงจากตัวตนเหล่านั้น มันเปรียบได้เหมือนกับไข่ไก่ที่ถูกก้อนหินทุบ ชะตากรรมเดียวของเขาคือถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ

ดังนั้น เมื่อม้วนคำสั่งพุ่งเข้ามาหาเขา เขาจึงทำได้แค่ถอย

"วิ่ง! วิ่งเร็วเข้า! มาดูกันว่าเจ้าจะวิ่งหนีไปไหนได้!" เฟิงหยางยิ้มเยาะเย้ยออกมาและวิ่งไล่หลิงฮันขณะที่โบกม้วนคำสั่งเหมือนกับแส้ เมื่อมันเหวี่ยงม้วนคำสั่ง อำนาจของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เหล่าจอมยุทธระดับแก่นแท้จริวิญญาณยังเหงื่อท่วม ดังนั้นคนอื่นจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึง

หลิงฮันวิ่งหนีอย่างรวดเร็วพร้อมกับคิดแผน

ถ้าเขานำดาบกำเนิดมารออกมา แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเปิดใช้งานเจตจำนงที่อยู่ภายในดาบได้ แต่ยังไงมันก็ยังคงเป็นอาวุธวิญญาณระดับสิบอยู่ดีซึ่งเพียงพอที่จะป้องกันเจตจำนงของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณ แต่ทว่าปัญหาคือ ถ้าเขาเปิดเผยมันในที่สาธารณะ มันจะดึงดูดความสนใจมาให้เขามากแค่ไหนกัน?

ถ้าเขารู้เพียงคนเดียว มันถือว่าเป็นเรื่องดี ถ้าเรื่องมันเลวร้ายมากยิ่งขึ้น เขาก็สามารถเลือกที่จะหลบหนีและย้ายไปอยู่ที่อื่นได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาอยู่ในแคว้นพิรุณ ในเมืองต้าหยวน ในหมู่บ้านหมอกเมฆา เขาสามารถจากไปได้ แต่มันจะเกิดอะไรขึ้นกับหลิงตงซิงและญาติคนอื่นๆของเขาล่ะ? ตระกูลหลิงประสบกับความหายนะครั้งใหญ่มาแล้ว ดังนั้นหลิงฮันจะแบกรับหายนะครั้งอื่นได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเป็นคนก่อ?

ไม่ เขาไม่สามารถใช้ดาบกำเนิดมารได้!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เมื่ออยู่ต่อหน้าม้วนคำสั่งของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณ เจ้าตั้งใจจะวิ่งอยู่อีกนานแค่ไหนกัน?" เฟิงหยางหัวเราะออกมาเสียงดัง อาจารย์ของมันได้มอบม้วนคำสั่งนี้ให้กับมัน ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวแม้จะอยู่ต่อหน้าจักรพรรดิพิรุณก็ตาม แล้วนับภาษาอะไรกับจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุที่มันกำลังเผชิญหน้าอยู่

"ยอมแพ้และยอมตายซะดีๆ และอย่าได้คิดว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้!"

หลิงฮันใช้ "ย่างก้าวเงาวายุ" มันเป็นทักษะระดับดำขั้นสูงเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ที่เขาทะลวงผ่านระดับก่อเกิดธาตุแล้วนั้น ทักษะระดับเหลืองที่เขาเคยใช้มาก่อนหน้านี้แน่นอนว่าต้องถูกทิ้ง และพวกมันทั้งหมดถูกแลกเปลี่ยนเป็นทักษะระดับดำขั้นสูง

เฟิงหยางไม่อาจตามหลิงฮันได้ทัน

มันได้รับการสอนทักษะกระบี่ระดับดำขั้นสูง และยังเรียนรู้ทักษะกระบี่ได้ไม่หมด ดังนั้นมันจะเอาเวลาที่ไหนไปเรียนรู้ทักษะอื่น? แต่หลิงฮันนั้นแตกต่างจากมัน เขาแค่ใช้ทักษะที่เคยใช้ในชีวิตที่แล้วออกมา แต่ถึงแม้เขาจะไม่มี ด้วยความสามารถในการทำความเข้าใจของคนที่เคยเป็นจอมยุทธระดับสวรรค์แล้วนั้น การเรียนรู้ทักษะเหล่านั้นจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาได้อย่างไร?

"หยุดวิ่งได้แล้ว!" เฟิงหยางรู้สึกโกรธมาก แต่มันไม่สามารถทำอะไรกับหลิงฮันได้

หลิงฮันยิ้มออกมาอย่างเรียบเฉยและพูดว่า "เมื่อม้วนคำสั่งนี่ถูกคลี่ออกมา เจตจำนงของจอมยุทธที่อยู่ภายในจะเริ่มกระจายออกมา เจ้าใช้มันแบบนั้นเพื่อกระตุ้นการกระจายตัวของมัน ดังนั้นมันจะแพร่กระจายออกมาได้นานแค่ไหนกันเชียว?"

เมื่อพูดถึงเรื่องความเข้าใจในเรื่องวรยุทธแล้ว ใครมันจะเข้าใจมากกว่าเขาผู้ที่เคยเป็นจอมยุทธระดับสวรรค์กัน?

"เจ้ารู้ได้ยังไง?" เฟิงหยางรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก อาจารย์ของมันเคยบอกมันก่อนหน้านี้ ม้วนคำสั่งไม่ใช่อาวุธวิญญาณ และมีความคงทนกว่ายันต์อาคมเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันยังคงมีขีดจำกัดในการใช้งาน

"เจ้าไม่ต้องกังวลขนาดนั้น!" หลิงฮันกวัดแกว่งดาบและปราณดาบได้ถูกยิงออกมา มันไม่ใช่นิสัยของเขาที่จะป้องกันเฉยๆโดยที่ไม่โจมตี

เฟิงหยางไม่ได้ใช้กระบี่ของมัน ด้วยคลื่นพลังจากม้วนคำสั่ง เจตจำนงที่อยู่ภายในเพียงพอที่จะสลายพลังปราณดาบนั่นได้ อย่างไรก็ตาม มันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น ถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป เจตจำนงที่อยู่ในม้วนคำสั่งคงถูกใช้ออกมาจนหมดจนกระทั่งมันกลายเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ

ในตอนแรก มันเป็นคนที่เยือกเย็น แต่ทว่าตอนนี้ประกายแสงที่รุนแรงกำลังลุกโชติอยู่ในดวงตาของมัน มันหันหลังกลับไปและใช้ม้วนคำสั่งทุบไปที่ศีรษะของชายคนหนึ่ง เจตจำนงแผ่กระจายออกมาและศีรษะของชายคนนั้นระเบิดออกทันที

แต่น่าเสียดายที่ชายคนนั้นถูกแรงกดดันของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณสะกดข่มอยู่ และทำได้แค่เนื้อตัวสั่นเทาขณะที่นอนอยู่บนพื้นเท่านั้น มันไม่มีทางเลยที่ชายคนนั้นจะหลบได้ ดังนั้นเขาเลยถูกม้วนคำสั่งตีได้อย่างง่ายดาย

"เฟิงหยาง!" ทุกคนคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ชายคนนี้วางแผนที่จะทำอะไรกันแน่?

"หลิงฮัน ถ้าเจ้ายังกล้าหลบอีกครั้ง ข้าจะฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่!" เฟิงหยางป่าวประกาศออกมาด้วยความเยือกเย็นและจิตสังหารของมันกำลังเดือดพล่าน

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ทุกคนทั้งรู้สึกตกใจและโกรธเกรี้ยว บรรดาผู้ที่เข้ามาร่วมงานแต่งงานวันนี้ร่วมมีสถานะที่สูงส่งในเมืองจักรพรรดิ และบางคนยังเป็นถึงจอมยุทธระดับแก่นแท้จิตวิญญาณ! แต่ทว่าเฟิงหยางกลับกล้าที่จะใช้ชีวิตของพวกเขาเพื่อที่จะข่มขู่หลิงฮัน นี่มันจะบ้าเกินไปแล้ว!

"เฟิงหยาง เจ้าล้ำเส้นเกินไปแล้ว!" หลายคนเริ่มตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

"นี่เป็นเรื่องระหว่างเจ้าและหลิงฮัน พวกข้าเกี่ยวข้องอะไรด้วย?"

"อย่าต้องให้พวกข้ามองแคลนเจ้า!"

เฟิงหยางทำตัวราวกับว่ามันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นและพูดออกมาอย่างเย็นชาว่า "พวกเจ้าทุกคนก็แค่เศษขยะ ดังนั้น ถึงแม้ข้าจะสังหารพวกเจ้าทุกคนแล้วมันจะทำไม?ใครจะกล้าทำอะไรข้า? ถ้าข้าใช้ความพยายามทั้งหมดของข้า ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่สามารถสังหารหลิงฮันได้ แต่นั่นจะทำให้ข้าต้องเผยไพ่ลับของข้าออกมา และนั่นเป็นสิ่งที่ข้าไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น!"

ทุกคนรู้สึกโกรธเกรี้ยวมากยิ่งขึ้น และพวกเขาเริ่มพูดสาปแช่งและตะโกนออกมา อย่างไรก็ตาม มีเรื่องหนึ่งที่เฟิงหยางพูดถูก มันสามารถทำอะไรได้ตามใจชอบ สังหารใครก็ได้ตามที่มันต้องการ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรมันเพราะเฟิงหยางนั้นเป็นศิษย์ของนิกายจันทราเหมันตร์!

ใครมันจะกล้าลงมือกับศิษย์ของนิกายหิมะจันทรา? สิ่งที่พวกเขาทำได้มากที่สุดคือไล่เฟิงหยางออกจากแคว้นพิรุณ

"หลิงฮัน เจ้าจะยอมจำนนและยอมรับความตายได้แล้วหรือยัง? หรือเจ้าอยากให้ผู้คนจำนวนตกตายไปพร้อมกับเจ้าด้วย?" เฟิงหยางหัวเราะออกมาเสียงดัง มันดูอวดดีเป็นอย่างมาก มันเหมือนกับว่ามันเป็นแมวที่กำลังเล่นกับหนู ด้วยคลื่นพลังจากม้วนคำสั่งอีกระลอก คนหลายสิบคนถูกทุบตกตายทันที

เฟิงหยางมีไพ่ลับอยู่จริง ตัวอย่างเช่น เฟิงหยางยังไม่ใช้กายากระจกเงาเลย เป็นผลที่ทำให้หลิงฮันมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าม้วนคำสั่งนี่จะต้องใช้สมาธิในการควบคุมมัน หรืออาจเป็นพลังก่อเกิด หรือพลังปราณ ซึ่งทุกอย่างล้วนมีขีดจำกัดของตัวมันเอง  มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะจดจ่ออยู่ตลอดเวลาได้

ในทางกลับกัน กายาหินผาของหลิงฮันเป็นทักษะติดตัว เขาไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งาน

นอกจากนี้ หลิงฮันเชื่อว่าเฟิงหยางต้องมีความลับบางอย่างอยู่มิฉะนั้น ผลการต่อสู้ของมันระหว่างองค์ชายหนึ่งคงไม่ออกมาเสมอ และคงไม่ถูกเลือกให้เป็นศิษย์ของจอมยุทธระดับตัวอ่อนวิญญาณ

"อย่าทำให้ข้าต้องดูถูกเจ้า!" หลิงฮันกล่าว

"ดูถูก?" เฟิงหยางระเบิดเสียงหัวเราะออกมา และพูดจาออกมาอย่างหยิ่งยโสว่า "อะไรถึงทำให้เจ้าดูถูกข้าได้? เจ้ารู้หรือว่าข้า...ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าควรเก็บเรื่องนี้เป็นความลับดีกว่า เจ้าต้องการตายอย่างมีเกียรติ? เป็นไปไม่ได้! ข้าจะทำให้เจ้าตายด้วยอย่างโง่เขลาและขี้ขลาด!"

เฟิงหยางเปลี่ยนความคิดและพูดออกมาว่า "ทุกคน ข้าสามารถไว้ชีวิตพวกเจ้าได้ แต่พวกเจ้าจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อข้าและนั่นคือการจับกุมหลิงฮัน! ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าสามลมหายใจ และถ้าหมดเวลาแล้ว หลิงฮันยังไม่คุกเข่าลงต่อหน้าข้า เช่นนั้นข้าจะใช้ม้วนคำสั่งนี่และฆ่าพวกเจ้าทุกคน!"

ชั่วช้ายิ่งนัก!

"อย่าได้ลองดีกับข้า พวกเจ้าทุกคนคงไม่ลืมว่าข้านั้นเป็นใคร!" เฟิงหยางกล่าวออกมาอย่างเย็นชา

หัวใจของพวกเขาสั่นไหว เฟิงหยางไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาของนิกายจันทราเหมันตร์ แต่เป็นศิษย์ส่วนตัวของผู้อาวุโส ก่อนหน้านี้ มันกล้าที่จะต่อต้านองค์ชายหนึ่งอย่างเปิดเผย และตอนนี้มันกำลังสั่งและพูดข่มขู่พวกเขาทุกคน

เฟิงหยางสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่มันต้องการ แต่ผู้ใดกันที่จะสามารถทำอะไรกับมันได้?

เมื่อคิดแบบนั้น คำพูดข่มขู่ของเฟิงหยางจึงเปรียบได้เหมือนมีดที่กำลังวางอยู่บนลำคอของพวกเขา ทำให้พวกเขาสั่นเทาด้วยความกลัวที่ไม่อาจควบคุมได้

หลิงฮันไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเพียงแค่พยายามหาช่องว่าง

"ข้าได้มอบโอกาสให้พวกเจ้าทุกคนแล้ว และถ้าพวกเจ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ พวกเจ้าจะต้องทำตามที่ข้าพูด!" เฟิงหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มขณะที่มันกำลังจะเก็บม้วนคำสั่งและเล่นสนุกกับทุกคนราวกับว่าพวกเขากำลังวิ่งอยู่บนฝ่ามือของมัน มันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับความรู้สึกที่อยู่เหนือกว่าคนทุกคน

ในตอนนั้นเองที่หลิงฮันพุ่งออกไปเหมือนกับลูกศรและปรากฏตัวต่อหน้าเฟิงหยางทันที การใช้ประโยชน์จากช่องว่างที่เฟิงหยางสร้างขึ้นเมื่อมันกำลังเก็บม้วนคำสั่ง หลิงฮันจึงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็จดุจสายฟ้าและดาบของเขาตีไปที่ข้อมือของเฟิงหยาง

ปัก ม้วนคำสั่งกระเด็นออกไปจากมือของมัน

ติดตามต่อได้ที่ Nonbiri-Translate