ตอนที่ 249 ออกจากเขตแดนลี้ลับ

หลิงฮันเคยเห็นมาก่อนหน้านี้แล้ว ในตอนที่หลงไหเชวียนสูญเสียแขนอยู่ข้างหนึ่ง จักรพรรดิจอมอสูรยังสามารถงอกมันกลับมาได้ ความสามารถในการฟื้นนี้นับว่าทรงพลังอย่างมาก แม้จะเห็นเป็นครั้งที่สองเขาก็ยังอดรู้สึกตกตะลึงไม่ได้

ความสามารถในการฟื้นฟูเช่นนี้เทียบได้กับหยดวารีอมตะ แต่ตอนนี้เขามีหยดวารีอมตะอยู่เพียงสามหยด

แต่เมื่อคิดดูดีๆแล้ว... จักรพรรดิจอมอสูรมีระดับบ่มเพาะเท่าใด? ระดับพระเจ้า! แม้มันจะอยู่ในร่างกายของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุและไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ มันก็ต้องมีความสามารถที่พิเศษกว่าจอมยุทธธรรมดาอยู่ดี ไม่เช่นนั้นร่างของมันคงไม่ถูกนำมากักขังแต่ถูกสังหารไปแล้ว!

ยิ่งกว่านั้นจักรพรรดิจอมอสูรยังรู้จักทักษะดาบลึกลับสามพันเล่มและรู้อีกด้วยว่ามันมาจากนิกายดาบสวรรค์

“เหอะ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ของนิกายดาบสวรรค์ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตต่อไปเด็ดขาด!” หลงไหเชวียนพูดอย่างมืดมน มันพุ่งเข้ามาหาหลิงฮัน หลังของมันปลดปล่อยควันสีดำออกมาราวกับเป็นปีก มันสามารถเคลื่อนไหวกลางอากาศได้ตามใจชอบ

ไม่ว่าอย่างไรระดับพระเจ้าก็ยังคงเป็นระดับพระเจ้า แม้จะอยู่ในร่างของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุก็ยังมีความสามารถที่เหลือเชื่ออยู่ดี

หลิงฮันไม่รู้สึกเกรงกลัว เขาใช้ดาบกำเนิดมารโจมตีอีกครั้ง ตัวดาบปลดปล่อยแสงสว่างจนกลายเป็นภาพติดตา

เมื่อปราณดาบถูกปล่อยออกไปจากใบดาบ หลิงฮันราวกับว่าได้กลายเป็นจักรพรรดิดาบที่ครอบครองเจตจำนงอันยิ่งใหญ่

หลงไหเชวียนถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง โลหิตของมันสาดกระจายไปทั่วทิศทาง แต่ปราณอสูรนั้นมีความสามารถที่แข็งแกร่งเกินไป หลงไหเชวียนฟื้นฟูร่างกายในพริบตาและพร้อมเข้าปะทะอีกครั้ง

แต่ปราณอสูรของมันใช่ว่าจะไม่มีวันหมด ก่อนหน้านี้มันใช้ปราณอสูรเกินกว่าครึ่งไปกับการหยุดยั้งหลิงฮัน และการเข้าควบคุมร่างของหลงไหเชวียนก็ต้องใช้ปราณอสูรจำนวนมากเช่นกัน ถ้ามันยังใช้ปราณอสูรในการรักษาบาดแผลต่อไป แม้จะเป็นจักรพรรดิจอมอสูรก็ไม่สามารถทำอะไรได้

“บัดซบ! บัดซบ!” หลงไหเชวียนคำรามดังก้องไปทั่วท้องฟ้า “เจ้าเศษสวะ ในตอนที่ข้ามีพลังเต็มร้อย เพียงแค่การจ้องมองของข้าก็เพียงพอจะสังหารเจ้านับหมื่นครั้งแล้ว แต่ตอนนี้ข้ากลับอ่อนแอจนถูกมดปลวกอย่างเจ้าทำให้เกิดบาดแผล ข้าจะตายเพราะความโกรธอยู่แล้ว!”

“ถ้าเจ้าตายเพราะความโกรธจริง ข้าจะดีใจมาก”หลิงฮันพูดอย่างสงบ

หลงไหเชวียนเกรี้ยวกราดมากกว่าเดิม เจ้าเด็กนี่กล้าพูดเหน็บแนมมัน!

อย่างไรก็ตาม ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ และปราณอสูรของมันก็ไม่สามารควบคุมหลิงฮันได้ด้วย นั่นหมายถึงอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของมันใช้กับหลิงฮันไม่ได้ผล ตอนนี้มันจะทำอะไรได้นอกจากโดนหลิงฮันทุบตีต่อไปเรื่อยๆ?

“เหอะ ข้าเพิ่งจะออกมาจากการถูกจองจำทำให้อ่อนแอ ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปสักครั้ง แต่หากพวกเราเจอกันครั้งหน้า ข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆแน่นอน!” หลงไหเชวียนตัดสินใจทำสิ่งที่เหมาะสมที่สุดในสถานการณ์นี้และตะเกียกตะกายเข้าไปในโลงศพทองแดง

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่สู้เป็นตายกับหลิงฮันแต่เป็นการค้นหาเขตแดนลี้ลับอีกแปดแห่งเพื่อรวบรวมร่างกายและวิญญาณของมันที่ถูกกักขังเอาไว้ หากมันผสานวิญญาณทั้งเก้าเข้าด้วยกันได้ พลังบ่มเพาะของมันจะกลับไปเป็นระดับพระเจ้าอีกครั้ง

‘ฟุบ’ โลงศพทองแดงเริ่มขยับไปยังแท่นบูชาและพุ่งเข้าชนรอยแยกที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

หลิงฮันทำได้เพียงยกนิ้วกลางใส่มัน ไม่ว่าอย่างไรโลงศพทองแดงสามชีวิตก็เป็นอาวุธวิญญาณระดับสิบ แม้จะมีดาบกำเนิดมารก็ไม่สามารถทำลายมันได้ เขาทำได้เพียงปล่อยมันหนีไป

อย่างไรก็ตาม จู่ๆพื้นดินก็เริ่มเกิดเสียงแตกหัก รอยแยกปรากฏขึ้นไปทั่วพื้นที่ รอยแยกเหล่านี้ราวกับเป็นใยแมงมุมที่แพร่กระจายไปทั่วผืนดิน

...พื้นดินทั้งหมดกำลังยุบตัวลง!

บัดซบ!

ขนาดจากไปแล้ว จักรพรรดิจอมอสูรยังไม่ลืมจะสร้างความวุ่นวายให้เขา มันจะต้องควบคุมโลงศพทองแดงให้พุ่งชนแกนกลางของเขตแดนลี้ลับแน่ๆ!

‘ครืน! ครืน! ครืน!’ มิติแห่งนี้เริ่มไม่มั่นคงและปรากฏรอยแตกขึ้นมากลางอากาศ

เขตแดนอสูรฟ้าลี้ลับกำลังจะพังทลาย!

ในตอนนี้หลิงฮันไม่สนใจอะไรแล้ว เขารีบเข้าไปในหอคอยทมิฬทันที ตอนนี้เขามีความสามารถในการปกป้องตัวเองเท่านั้น สำหรับคนอื่นในดินแดนลี้ลับนั้นเขาไม่สามารถช่วยเหลือได้

“ตูม” พลังงานมหาศาลระเบิดไปทั่วทั้งดินแดนลี้ลับ หอคอยทมิฬที่มีขนาดเท่าเม็ดฝุ่นลอยไปมาอย่างไร้ทิศทาง

หลิงฮันคอยสังเกตการจากภายในหอคอยทมิฬ หอคอยทมิฬลอยผ่านมิติออกมาตกอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่ง

‘พรึบ’ หลิงฮันออกมาจากหอคอยทมิฬ สายตาของเขากวาดผ่านบริเวณรอบๆและต้องตกตะลึง ผืนดินที่กว้างใหญ่กลายเป็นหลุมลึก ป่าไม้ที่เคยมีอยู่ไม่สามารถเห็นได้เพราะถูกฝังลงไปข้างล่างหลุมแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าจะมีกี่ชีวิตที่ต้องตายเพราะภัยพิบัติครั้งนี้

จักรพรรดิจอมอสูรเป็นอสูรสมชื่อจริงๆ ทั้งๆที่มันสามารถออกจากดินแดนลี้ลับไปอย่างเงียบๆได้ แต่มันกลับเลือกที่จะทำลายดินแดนลี้ลับทิ้ง ทำให้ต้องเกิดการนองเลือดและเสียชีวิตขึ้น

หลิงฮันส่ายหัว หลังจากเขาเดินออกมาจากป่าแล้วเขาได้เรียกหลิวอู๋ตงกับคนอื่นๆออกมาจากหอคอยทมิฬ เมื่อพวกนางได้ยินหลิงฮันเล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลิวอู๋ตงกับหลีซื่อฉางตกตะลึงอย่างมาก

พวกเขาเดินทางสักพักก็มาถึงเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง พอถามถึงตำแหน่งของเมืองนี้ หลิงฮันก็รู้สึกโล่งอกที่พวกเขายังอยู่ในอาณาเขตของแคว้นพิรุณ เพียงแต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากแคว้นพิรุณประมาณสองพันกว่าไมล์

หลิงฮันไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน หลังจากซื้อม้าโลหิตเหล็กสี่ตัวมาใช้เดินทางพวกเขาก็รีบกลับเมืองจักรพรรดิทันที

ม้าโลหิตเหล็กเป็นสัตว์ขี่ที่มีกล้ามเนื้ออันทรงพลัง พลังจากผ่านไปเพียงวันพวกเขาก็กลับมาถึงเมืองจักรพรรดิ

ในหมู่คนที่เข้าไปดินแดนลี้ลับ มีคนกลับมาแล้วเช่นกัน

จากที่พวกเขาเล่า ผู้คนส่วนใหญ่ที่เข้าไปในดินแดนลี้ลับ จู่ๆพวกเขาก็รู้สึกว่าร่างกายสั่นไหวโดยไม่ทราบสาเหตุและจากนั้นก็ถูกขับไล่ออกมาจากดินแดนลี้ลับ พวกเขาไม่เห็นฉากการล่มสลายของเขตแดนอสูรฟ้าลี้ลับ ในที่สุดหลิงฮันก็เข้าใจ ในตอนที่จักรพรรดิจอมอสูรหลบหนีออกมาจากดินแดนลี้ลับ เหล่าคนที่ไม่ได้ข้ามลำธารอสนีร่ำร้องไปอีกฝั่งจะถูกส่งตัวออกมา

ผู้คนเหล่านี้โชคดีจริงๆ ไม่เช่นนั้นคงมีไม่กี่คนที่รอดอชีวิตกลับมาได้

เพราะว่าพวกนางออกเดินทางไปเป็นเวลานาน ทั้งหลิวอู๋ตงกับหลีซื่อฉางจึงกลับไปแจ้งตระกูลกับอาจารย์ว่าพวกนางปลอดภัย แน่นอนว่าหลิงฮันไม่ได้ห้ามอะไรพวกนาง เขาเองก็กลับไปยังลานที่พักของเขาเช่นกัน กว่างหยวนกับชูหวู่จิวเข้ามาพบหลิงฮัน พวกเขาบอกว่าพวกเขากลับมาตั้งแต่วันสองวันก่อนแล้ว

“หืม!” กว่างหยวนมองมายังหลิงฮันและกระโดดตกใจราวกับเห็นผี เขาอุทานด้วยความตะลึง “ทำไมเจ้าอยู่ในระดับก่อเกิดธาตุแล้ว?”

หลิงฮันยิ้มอย่างสงบและพูด “พี่ชายกว่าง จะอย่างไรพี่ชายก็เป็นจอมยุทธระดับห้วงจิตวิญญาณ ทำไมถึงทำตัวเอะอะแบบนั้น? ท่านไม่คิดว่ามันไม่เหมาะกับสถานะของท่านรึไง?”

“สถานะน้องสาวเจ้าสิ! เจ้าหนู เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเจ้ายังอยู่ในระดับรวมธาตุขั้นหนึ่งอยู่เลย ทำไมตอนนี้เข้าถึงมีพลังระดับก่อเกิดธาตุขั้นหนึ่งแล้ว?” กว่างหยวนถามด้วยความตะลึงโดยไม่คำนึงถึงสถานะจอมยุทธระดับห้วงจิตวิญญาณของเขาแม้แต่น้อย

ชูหวู่จิวเองก็ตกตะลึง แต่มันก็พูดออกมาราวกับเข้าใจสถานการณ์ “นายน้อยฮันคงได้รับวาศนาที่ยิ่งใหญ่ในดินแดนลี้ลับ เพราะงั้นพลังบ่มเพาะของเขาถึงได้ก้าวหน้าขนาดนี้! ขอแสดงความยินดีด้วยนายน้อยฮัน!” ชูหวู่จิวพูดอย่างจริงใจ