ตอนที่ 245 เทพอสูรผู้หวนคืน

หลิงฮันสูญเสียการควบคุมมือ ทำให้ไม่สามารถใช้ทองคำก่อเกิดผลาญโลหิต

ลวดลายอักขระสีดำแพร่กระจายไปสู่บริเวณศีรษะของเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน จิตสำนักที่ชั่วร้ายบางอย่างกำลังพยายามกลืนกินเขา

“ฮ่าๆๆ กลายเป็นข้ารับใช้ของจักรพรรดิผู้นี้ซะ! ดูเหมือนร่างกายของเจ้าจะซ่อนความลับอะไรบางอย่างอยู่ จักรพรรดิผู้นี้สนใจมันมากทีเดียว!” เสียงของจักรพรรดิจอมอสูรดังขึ้นอีกครั้ง

หลิงฮันเปล่งเสียงเยาะเย้ยทางจมูก แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถหยุดหลงไหเชวียนได้ ถ้าเขาปล่อยไปลวดลายอักขระสีดำนี่ลามไปทั่วศีรษะ จิตสำนักของเขาจะถูกกลืนกินโดยปราณอสูร และเขาจะกลายเป็นซากศพเดินได้ที่ถูกควบคุมโดยจักรพรรดิจอมอสูร

เพียงพริบตา เขาก็หายตัวเข้าไปในหอคอยทมิฬ

“ออกมาซะ!” หลิงฮันคำราม พลังงานลึกลับสีดำไหลออกมาจากร่างหลิงฮัน ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง

“จิตวิญญาณหอคอย!”

ช่องว่างมิติเกิดการสั่นไหวและหอคอยทมิฬขนาดเล็กก็โผล่ออกมากลางอากาศ จิตวิญญาณหอคอยสั่นสะเทือนเล็กน้อย ปราณสีดำอันชั่วร้ายได้ควบแน่นกันจนกลายเป็นก้อนพลังงานสีดำ จิตสำนักที่อยู่ภายในพลังงานนั่นถูกลบล้างจนหมดและกลายเป็นก้อนปราณอสูรที่บริสุทธิ์ทันที

ร่างของหลิงฮันปรากฏตัวขึ้นข้างนอกอีกครั้ง

“อะไรกัน เจ้าสามารถขับไล่ปราณอสูรออกจากร่างแถมยังลบล้างจิตสำนึกของจักรพรรดิผู้ดีได้อีก!?” จักรพรรดิจอมอสูรอุทานขึ้นมา “ฮึ่ม แผนการที่วางเอาไว้นับพันปีไม่มีทางถูกเด็กน้อยอย่างเจ้าทำลาย ไม่ว่ายังไงวันนี้จักรพรรดิผู้นี้ก็จะต้องบรรลุเป้าหมายให้ได้!”

‘พรึบ’ ปราณสีดำโผล่ขึ้นมาบนร่างกายของหลิงฮันอีกครั้ง เส้นใยสีดำแต่ละเส้นเคลื่อนไหวราวกับอสรพิษ มันพยายามเจาะเข้าไปในร่างกายของเขา

“บัดซบ!” หลิงฮันสาปแช่งและรีบเข้าไปในหอคอยทมิฬ

จิตวิญญาณหอคอยยื่นมือเข้ามาช่วยขับไล่ปราณอสูรออกจากร่างหลิงฮัน

หลิงฮันเปรียบเทียบอยู่ในใจ ปราณอสูรที่แทรกแซงร่างของเขาก่อนหน้านี้กับเมื่อสักครู่ดูเหมือนจะแตกต่างกัน

ก่อนหน้านี้ภายในปราณอสูรจะมีจิตสำนักของจักรพรรดิจอมอสูรอยู่ นั่นเพราะมันต้องการควบคุมเขา แต่ปราณอสูรเมื่อสักครู่นั้นไม่มีจิตสำนึกของมันอยู่เลย

เหตุผลก็ง่ายๆ มันกลัวว่าจิตสำนึกของมันจะถูกลบล้างอีกครั้ง

จิตวิญญาณของคนเรามีจำกัด เมื่อส่วนใดส่วนหนึ่งถูกลบล้างหายไป มันก็จะหายไปตลอดกาลไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ เพราะงั้นถึงแม้จักรพรรดิจอมอสูรจะต้องการหยุดหลิงฮันไม่ให้เข้าไปแทรกแซงหลงไหเชวียน มันก็ไม่กล้าส่งจิตสำนึกเข้าไปในร่างหลิงฮันเพื่อให้หลิงฮันลบล้างจิตสำนึกของมันเล่น หากทำเช่นนั้นก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย

เพราะงั้นจักรพรรดิจอมอสูรเลยล้มเลิกความคิดที่จะควบคุมเขาและพยายามทำให้เขาสูญเสียการควบคุมร่างกายเท่านั้น

แต่การใช้ปราณอสูรทำเช่นนี้ จักรพรรดิจอมอสูรก็ต้องสูญเสียพลังไปมากเหมือนกัน “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร จักรพรรดิผู้นี้ก็ต้องบรรลุเป้าหมายให้ได้!”จักรพรรดิจอมอสูรไม่ลังเลที่จะใช้ทุกอย่างเพื่อหยุดหลิงฮันไม่ให้ทำลายแผนการของมัน

หลิงฮันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง การเข้าและออกหอคอยทมิฬใช้เวลาเพียงครึ่งลมหายใจ

เขามองไปข้างหน้าและเห็นโลงศพทองแดงกำลังเข้าใกล้ดาบกำเนิดมารเข้าไปเรื่อยๆ แต่ ดาบกำเนิดมารนั้นไม่ได้แสดงพลังต่อต้านแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นด้วยที่มันเป็นอาวุธระดับสิบหากดาบกำเนิดมารต่อต้านไม่ให้หลงไหเชวียนเข้าใกล้ โลงศพทองแดงที่เป็นอาวุธวิญญาณระดับสิบเหมือนกันคงไม่ได้เปรียบอะไร

จักรพรรดิจอมอสูรจะต้องเป็นเจ้าของดาบกำเนิดมารเล่มนี้ ดังนั้นมันจึงไม่ต่อต้านหลงไหเชวียนที่ทำงานให้กับแผนการของจักรพรรดิจอมอสูร

ตรงข้ามกัน หากเขาเข้าไปยังแท่นบูชาตอนนี้ เขาจะต้องถูกดาบกำเนิดมารต่อต้านแน่นอน และเขาจะไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากเข้าไปหลบในหอคอยทมิฬ

จักรพรรดิจอมอสูรรู้พียงแค่ว่าหลิงฮันสามารถหลอมปราณอสูรของมันได้อย่างรวดเร็ว และคิดว่าเขาคงครอบครองสมบัติบางอย่างที่มีระดับเหนือกว่าโลงศพทองแดง ดังนั้นมันจึงพยายามหยุดยั้งหลิงฮันเอาไว้ แต่ในความเป็นจริง หอคอยทมิฬไม่สามารถนำออกมาให้ใครเห็นได้ เพราะงั้นถึงแม้หลิงฮันจะเข้าไปใกล้แท่นบูชา เขาก็คงถูกดาบกำเนิดมารเข้าแทรกแซงและไม่สามารถหยุดหลงไหเชวียนได้

แต่จักรพรรดิจอมอสูรจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเห็นหลิงฮันปรากฏตัวขึ้น จักรพรรดิอสูรได้ควบคุมปราณอสูรจำนวนมหาศาลเข้าแทรกแซงร่างกายหลิงฮัน แต่มันก็ไร้ความหมาย

การเข้าๆออกๆหอคอยทมิฬทำให้ทั้งสองคนดูราวกับกำลังเล่นซ่อนหากันอยู่ และจำนวนปราณอสูรที่หลิงฮันได้รับก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขามีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากที่ปราณอสูรถูกลบความชั่วร้ายออกไป มันสามารถใช้เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่เสริมความแข็งแกร่งให้กับกายหยาบและพลังบ่มเพาะของเขา

เป็นคนดีจริงๆ!

หลิงฮันอยากจะมอบเหรียญตราเป็นรางวัลให้จักรพรรดิจอมอสูร ในยุคสมัยนี้ คนดีๆแบบนี้หาไม่ค่อยได้แล้วจริงๆ หลิงฮันถอนหายใจ ตอนนี้เขาเข้าๆออกๆหอคอยทมิฬบ่อยขึ้นเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้มากที่สุด

จักรพรรดิจอมอสูรเกือบจะกลายเป็นบ้า มันไม่รู้ว่าหลิงฮันไม่สามารถหยุดหลงไหเชวียน มันจึงใช้ปราณอสูรจำนวนมากเพื่อยับยั้งหลิงฮัน ปราณอสูรที่มันสูญเสียไปนั้นมหาศาลจนมันเกือบจะคลั่ง

โชคดีที่ในที่สุดโลงศพทองก็ไปถึงดาบกำเนิดมารเสียที จักรพรรดิจอมอสูรจึงหยุดใช้ปราณอสูรอย่างสิ้นเปลือง ตอนนี้จักรพรรดิอสูรเต็มไปด้วยความความหวังและความตื่นเต้น

หลงไหเชวียนเปิดฝาโลงออกมาและเอื้อมมือไปคว้าดาบกำเนิดมาร

หลิงฮันออกมาจากหอคอยทมิฬและรู้สึกประหลาดใจที่จู่ๆก็ไม่มีปราณอสูรแทรกแซงร่างกายเขาแล้ว เขาหันไปเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอดี ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปที่จะเข้าไปแทรกแซงแล้ว ดังนั้นเขาจึงนั่งดูอยู่เฉยๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

หลงไหเชวียนคว้าดาบกำเนิดมารเอาไว้ จากนั้นได้มีแสงสว่างระเบิดออกมา โลงศพทองแดงเองก็ปลดปล่อยอักขระสีดำออกมาเข้าปะทะกับแสงสว่างนั่น

หลิงฮันรู้สึกราวกับกลายเป็นคนตาบอด เขามองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเลย แสงสว่างและอักขระสีดำทั้งสองระเบิดใส่กันและค่อยๆจากหายไป หลงไหเชวียนกรีดร้องอย่างน่าเวทนา แขนซ้ายของมันถูกตัดขาดพร้อมกับมีโลหิตทะลักออกมา

‘ฟุบ’ แขนที่ถูกตัดขาดของมันยังคงถือดาบกำเนิดมารเอาไว้ และลอยมาทางหลิงฮันอย่างไม่คาดฝัน

‘ครืน ครืน ครืน’ เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น แท่นบูชาสั่นไหวอย่างรุนแรงและเสาแห่งแสงที่สูงเสียดฟ้าได้เกิดรอยแตกออกพร้อมกับมีจุดสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนหล่นลงมาสู่พื้น ‘ปัง’ ส่วนปลายบนสุดของเสาแห่งแสงเริ่มเสื่อมสลายและแตกกระจายลงมาข้างล่าง ภายในเวลาหนึ่งลมหายใจมันก็พังทลายอย่างสมบูรณ์

‘ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ’ ซากศพนับไม่ถ้วนหล่นลงมาสู่พื้น แต่ครั้งนี้พวกมันไม่ล่วงใส่พื้นจนเกิดเป็นหลุมและปีนขึ้นมา พวกมันตกใส่พื้นร่างแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยและกลายเป็นกองโลหิต

‘ครืน ครืน ครืน’ เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแท่นบูชาที่เกิดรอยร้าว ในไม่ช้าก็มีควันสีดำลอยออกมาจากส่วนกลางของแท่นบูชา ควันสีดำเหล่านั้นรวมตัวกันจนกลายเป็นอะไรบางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ลอยอยู่เหนือแท่นบูชา

หลิงฮันลงมืออย่างรวดเร็ว เขาคว้าแขนที่ถูกตัดขาดของหลงไหเชวียนเอาไว้และดึงดาบกำเนิดมารออกมา

เมื่อเห็นหลิงฮันทำเช่นนั้น หลงไหเชวียนหยุดร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด และตะโกนไปยังหลิงฮันด้วยความเกรี้ยวกราดแทน “เอาแขนของข้าคือมา! ดาบของข้าด้วย!”

‘ฟุบ’ ควันรูปร่างมนุษย์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าพุ่งไปหาหลิงฮันอย่างรวดเร็ว

‘นี่เป็นแผนการของมัน!’

ความคิดนี้ปรากฏขึ้นมาในหัวของหลิงฮัน อย่างไรก็ตาม ทำไมเจ้าโง่หลงไหเชวียนถึงพยายามจะดึงดาบออกมาขนาดนั้น? เป็นเพราะมัน ตอนนี้สิ่งชั่วร้ายที่ถูกกักขังอยู่ในเขตแดนลี้ลับถึงได้ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ร่างกายของหลิงฮันหายเข้าไปในหอคอยทมิฬทันที

เมื่อควันสีดำพลาดเป้าหมายที่เล็งเอาไว้ มันหันกลับไปและเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหลงไหเชวียนแทน

“บัดซบ!” หลงไหเชวียนหวาดกลัวอย่างมาก