ตอนที่ 241 ปราณอสูร

ในที่สุดซากศพก็หยุดร่วงลงมาจากท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม ซากศพที่ตกลงมาเริ่มลุกขึ้นยืนและล้อมรอบหลิงฮันกับหลงไหเชวียน

พวกมันไม่ขยับตัว ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังรอคำสั่งจากใครสักคนอยู่

ถึงแม้หลิงฮันกับหลงไหเชวียนจะถูกซากศพนับไม่ถ้วนห้อมล้อมเอาไว้ พวกเขาก็ไม่มีใครสักคนที่รู้สึกหวาดกลัว นั่นเพราะทั้งสองคนมีไพ่ลับที่ทรงพลังเอาไว้ช่วยให้รอดชีวิต หลิงฮันมีหอคอยทมิฬ ส่วนหลงไหเชวียนมีโลงศพทองแดง

ทันใดนั้นเอง เหล่าซากศพทั้งหมดได้หันไปมองหลิงฮันกับหลงไหเชวียน ผิวของพวกมันมีเส้นโลหิตสีดำปรากฏเด่นชัด ซึ่งทำให้พวกมันดูเหมือนกับตัวประหลาดเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันเส้นโลหิตเหล่านั้นก็ทำให้พวกมันดูมีชีวิต ราวกับว่าพวกมันคืนชีพขึ้นมาจริงๆ

พวกมันเริ่มก้าวเดินเข้ามาทางหลิงฮันกับหลงไหเชวียน แม้การก้าวเดินของพวกมันจะไปรวดเร็ว แต่พวกมันทุกตัวล้วนแต่ปลดปล่อยกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา

ผู้คนเหล่านี้ตายไปแล้วอย่างแน่นอน และเพราะว่าพวกมันยังไม่ถูกนำไปหลอม พวกมันจึงไม่มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งเหมือนที่ทหารซากศพมี แต่กลับกัน ลวดลายบนผิวหนังของพวกมันทำให้พวกมันมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งแทน

ราวกับว่า... พวกมันถูกเปลี่ยนให้เป็นอาวุธวิญญาณในรูปร่างมนุษย์!

“หลงไหเชวียน พวกเราจะต่อสู้กันในโอกาสหน้า!” หลิงฮันหัวเราะ เขาหยิบยันต์อาคมเมฆาล่องออกมาและนำไปแปะบนร่างกาย จากนั้นก็เริ่มเผ่นหนี

ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะสู้กับอาวุธวิญญาณมนุษย์เหล่านี้

ยิ่งกว่านั้นทั้ง ถึงแม้เขากับหลงไหเชวียนจะมีหลักประกันว่าสามารถรอดไปได้อย่างปลอดภัย แต่พวกเขาก็ไม่สามารถสังหารพวกมันได้ แล้วจะสู้กับพวกมันไปเพื่ออะไร? เพื่อให้เสียเวลาเปล่ารึ? ซากศพเหล่านี้ปรากฏขึ้นมาเพื่อขวางทางพวกเขา ใครที่เลือกจะสู้ต่อก็คงโง่บัดซบแล้ว

‘ตูม’ ซากศพหญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้น แสงเงาบางอย่างถูกปล่อยออกมาจากฝ่ามือนั่นและเปลี่ยนรูปร่างเป็นเส้นใยพุ่งเข้าใส่หลิงฮัน

การโจมตีระดับแก่นแท้จิตวิญญาณ!

ต่อให้มีความเร็วเพิ่มขึ้นสิบเท่าหลิงฮันก็ไม่สามารถหลบการโจมตีระดับนี้ได้ แต่ในขณะที่การโจมตีนั่นกำลังจะโดนตัวเขา หลิงฮันได้เข้าไปยังหอคอยทมิฬในพริบตา พร้อมกับกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

ด้วยความเร็วของเขา มันราวกับว่าเขาไม่ได้หายตัวไปไหนแต่การโจมตีนั้นพลาดเป้าไปเอง

“หืม!” หลงไหเชวียนตกตะลึง เพราะว่ามันค่อนข้างมั่นใจว่าแม้แต่มันก็ไม่สามารถหลบการโจมตีนั่นได้ นั่นมันการโจมตีจากจอมยุทธระดับแก่นแท้จิตวิญญาณเชียวนะ! ถ้าสายตาของมันแหลมคมกว่านี้ มันคงเห็นว่าหลิงฮันได้หายตัวไปและปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่สำหรับจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมองทัน!

การคาดคะเนของหลิงฮันแม่นยำมาก ถ้าเขาปรากฏตัวออกมาไวกว่านี้อีกสักนิด การโจมตีนั่นก็คงโดนตัวเขา และหากเขาปรากฏตัวช้ากว่านี้อีกสักนิด ความลับของเขาก็คงถูกเปิดโปง

อย่างไรก็ตาม หลงไหเชวียนไม่มีเวลาให้คิดเรื่องนี้ต่อ ตอนนี้มีซากศพจำนวนมากปล่อยการโจมตีใส่มัน หลงไหเชวียนควบคุมทหารซากศพระดับเงินให้พุ่งไปข้างหน้า ‘ตูม’ ทหารซากศพของหลงไหเชวียนต่อยถูกศพเดินได้ของชายชราต่อยจนแหลกเป็นเศษซาก

ตัวตนระดับบุปผาผลิบาน!

หลงไหเชวียนไม่มีความรู้สึกอยากจะแก้แค้นให้ทหารซากศพของมันแม้แต่น้อย มันรีบเข้าไปซ่อนในโลงศพทองแดงทันที

‘ปัง ปัง ปัง ปัง’ การโจมตีนับมากมายถาโถมเข้าใส่โลงศพทองแดง ตราประทับบนโลงศพถูกกระตุ้นและปรากฏแสงสีดำพุ่งออกไป แม้ว่าซากศพเดินได้เหล่านี้ส่วนใหญ่จะมีพลังระดับแก่นแท้จิตวิญญาณ พวกมันก็ไม่สามารถต้านทานลำแสงสีดำได้แม้แต่น้อย ภายในพวกตาพวกมันก็ทรุดตัวลงและกลายเป็นของเหลวสีดำ

สิ่งที่เกิดขึ้นได้ดึงดูดความสนใจของเหล่าซากศพเกือบทุกตัว หลิงฮันใช้โอกาสนี้เร่งความเร็วและพุ่งหนีหายไปทันที ในขณะเดียวกัน หลงไหเชวียนทำได้เพียงสาปแช่งจากภายในโลงศพทองแดง มันหวังให้หลิงฮันถูกสังหารโดยซากศพเหล่านี้

ซากศพเหล่านี้แข็งแกร่งแต่ก็ไม่ได้รวดเร็ว หลังจากหลิงฮันหลบหนีออกมาจากการไล่ล่าได้สำเร็จ เขารีบมุ่งหน้าไปยังเสาแห่งแสงสีดำข้างหน้า

เขามีบันทึกที่หลงเหลือไว้โดยเซียวติงทำให้สามารถหลีกเลี่ยงบริเวณที่อันตรายไปได้ แต่หลังจากมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ เขาก็มาถึงบริเวณที่เซียวติงไม่สามารถไปต่อได้ หรือก็คือเขามาถึงต้นตอแห่งความชั่วร้ายที่แล้ว

หลิงฮันใช้สัมผัสสวรรค์คลุมร่างกายเอาไว้ พร้อมกับตรวจสอบตลอดว่าร่างกายของเขามีอะไรเปลี่ยนแปลงรึไม่ อย่างไรก็ตาม ทั้งกระแสโลหิต จังหวะหัวใจ และอย่างอื่นล้วนแต่ปกติทุกอย่าง

หลิงฮันเริ่มเข้าใกล้เสาแห่งแสงสีดำเข้าไปเรื่อยๆ และการที่จะได้ล่วงรู้ความลับที่มีมาแต่โบราณทำให้เขาอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

หลังจากเดินเข้าใกล้เรื่อยๆ เขาบังเอิญยกมือขึ้นมาดูและต้องตกตะลึง บนฝ่ามือและแขนของเขามีลวดลายอักขระสีดำปรากฏอยู่ มันคือลวดลายแบบเดียวกันกับของซากศพที่ล่วงลงมาจากท้องฟ้า

เป็นไปได้อย่างไร?

เขาไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย แต่กลับมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

เขาที่มีสัมผัสสวรรค์ของจอมยุทธระดับสวรรค์ยังต้องตกกลายเป็นเหยื่อโดยไม่รู้ตัว

เซียวติงเขียนเอาไว้ในบันทึกว่า เขาถูกพลังงานลึกลับบางอย่างในที่แห่งนี้ควบคุม ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ใช่ตัวของตัวเอง ถ้าเช่นนั้นเขาก็อาจจะกลายเป็นเหมือนกับซากศพที่ล่วงลงมาจากฝากฟ้าเหล่านั้นและต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของลวดลายสีดำนี่ เขาจะเคลื่อนไหวเหมือนกับผีดิบที่ไม่ใช่ตัวของเขาเองอีกต่อไป

เมื่อคิดเช่นนั้น หลิงฮันเข้าไปในคอหอยทมิฬทันที

ภายในหอคอยทมิฬเขาคือพระเจ้า หลิงฮันเข้ามาในบริเวณที่ห่างจากหญิงสาวทั้งสามเพื่อไม่ให้พวกนางรู้ว่าเขาเข้ามา

“ออกมา!” หลิงฮันคำราม ร่างของเขาปลดปล่อยอำนาจอันทรงพลังและแส่งสว่างราวกับดวงอาทิตย์ออกมา ลวดลายสีดำบนผิวของเขาแหลกสลายและกลายเป็นเส้นใยสีดำในทันที หลังจากเส้นใยที่กระจัดกระจายอยู่กลับมารวมกัน พวกมันมีความกว้างเท่ากับผมเส้นเดียวเท่านั้น

เส้นใยสีดำนั่นราวกับมีชีวิตจิตใจ มันหมุนไปมาพร้อมกับส่งเสียง ’ฟ่อ’ ขู่หลิงฮัน

“ข้าคือราชาของดินแดนแห่งนี้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอะไร เจ้าก็ต้องเชื่อฟังเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า!” มือขวาของหลิงฮันกดลงบนอากาศที่ว่างเปล่า เส้นใยสีดำทำได้เพียงเชื่อฟังเขาในขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ

‘ฟุบ’ หอคอยทมิฬขนาดเล็กปรากฏขึ้นและสั่นไหวเล็กน้อย

“เจ้ารู้รึไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร?” หลิงฮันถาม

“ปราณอสูร... ภายในปราณนี้มีจิตสำนึกของใครสักคนอยู่ซึ่งทำให้เจ้าของปราณสามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตและเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตนั้นให้กลายเป็นหุ่นเชิดได้” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬตอบ

หลิงฮันพยักหน้า เขาเคยเห็นมากับตาว่ามีลวดลายแบบเดียวกันปรากฏอยู่บนร่างกายของซากศพเหล่านั้น ดูเหมือนว่าเส้นใยสีดำนี่จะเป็นกุญแจที่ใช้ควบคุมพวกมัน

“ปราณอสูรที่บริสุทธิ์เป็นพลังงานที่ไม่เลวเช่นกัน ข้าสามารถลบจิตสำนึกภายในเพื่อทำให้เจ้านำไปใช้ได้ แต่ปราณที่มีอยู่นั้นน้อยนิด ประสิทธิภาพของมันคงมีจำกัด” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูด

“จริงรึ?”

หอคอยทมิฬขนาดเล็กสั่นเล็กน้อย “เรียบร้อย”

ง่ายๆแบบนั้นเลย? ไม่ใช่ว่าต้องมีลำแสงอะไรวูบวาบหรือต้องใช้เวลารอสักหน่อยรึไง?

หลิงฮันตกตะลึง จากเหตุการณ์นี้ เขาสามารถบอกได้เลยว่าหอคอยทมิฬมีระดับที่สูงขนาดไหน

เขากำเส้นใยสีดำเอาไว้ ตอนนี้สิ่งนี้นั้นเชื่อฟังเขาอย่างไม่สามารถต่อต้านได้ เขาสามารถสัมผัสถึงพลังที่อยู่ภายในของมัน มันต่างจากพลังวิญญาณจากธรรมชาติและดูทรงพลังกว่า

เขาออกมาจากหอคอยทมิฬและปรากฏตัวขึ้นที่โลกภายนอกอีกครั้ง

“หืม?” จู่ๆความนึกคิดบางอย่างก็ส่งผ่านเข้ามาในจิตใจของเขา

“ใคร?” หลิงฮันตะโกนออกไปทันที

“เป็นเด็กหนุ่มที่น่าสนใจยิ่งนัก!” เสียงความนึกคิดดังก้องอยู่ในจิตใจหลิงฮัน “ข้าพบว่าเศษเสี้ยวจิตสำนึกของข้าสูญเสียการควบคุมไป และมันเป็นเศษเสี้ยวที่เข้าไปในร่างของเจ้า!”