ตอนที่ 229 หอคอยทมิฬเปิดออก

‘ฟุบ’ หอคอยสีดำปรากฏขึ้นมา มันลอยขึ้นลงอยู่ตรงหน้าหลิงฮัน

มันคือหอคอยทมิฬ!

จิตใจของหลิงฮันสั่นไหว ตั้งแต่ที่เห็นหอคอยทมิฬเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ที่เป็นครั้งที่สองที่เขาใช้กายหยาบในการดูหอคอยทมิฬโดยตรง

“ผิดแล้ว ข้าไม่ใช่หอคอยทมิฬที่เจ้าเห็นเมื่อหมื่นปีก่อน ข้าคือจิตวิญญาณของหอคอยทมิฬ” หอคอยทมิฬขนาดเล็กที่ลอยอยู่ดูเหมือนจะได้ยินความคิดของหลิงฮัน มันสั่นไหวเล็กน้อยและสื่อสารทางจิตกับหลิงฮัน

ว่าไงนะ?

หลิงฮันประหลาดใจและถาม “เจ้าคือจิตวิญญาณ? งั้นข้าอยู่ที่ไหนกัน?”

“แน่นอน เจ้าอยู่ภายในหอคอยทมิฬ” หอคอยทมิฬขนาดเล็กพูด

หลิงฮันสับสน “หอคอยทมิฬอยู่ในตันเถียนของข้า แล้วข้าจะมาอยู่ในหอคอยทมิฬได้อย่างไร?”

“ลองดูในตันเถียนของเจ้า” หอคอยทมิฬขนาดเล็กพูด

หลิงฮันดูภายในตันเถียนของตนเอง แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่าและไม่มีร่องรอยของหอคอยทมิฬแม้แต่น้อย

“เจ้าอยู่ในหอคอยทมิฬ และตอนนี้หอคอยทมิฬได้ย้ายไปอยู่ในโลกที่เจ้าอยู่” หอคอยทมิฬขนาดเล็กพูดอย่างเฉยเมย น้ำเสียงของมันดูเฉื่อยชาและไร้อารมณ์

“ฮูหนิว!” หลิงฮันหวาดผวา เขาเคยเห็นความน่ากลัวของอำนาจของหอคอยทมิฬมาก่อนแล้ว แค่สำแสงที่มันปล่อยออกมาก็สามารถบดขยี้ร่างกายเขาที่อยู่ในระดับสวรรค์จนตายได้ แล้วฮูหนิวที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆเข้าจะเป็นอะไรรึเปล่า?

ต่อให้นางไม่ถูกบดขยี้จนตาย แต่ด้วยนิสัยอันป่าเถื่อนของนาง นางจะต้องพุ่งเข้ามากัดหอคอยทมิฬอย่างดุร้ายแน่นอน และผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นคงไม่พ้นความตาย

“ไม่ต้องกังวล หลังจากเจ้าเข้ามาในหอคอยทมิฬ ขนาดของหอคอยทมิฬจะย่อเล็กลงจนไม่ต่างอะไรกับเศษฝุ่น ไม่มีใครสามารถมองเห็นแน่นอน”

หลิงฮันถอนหายใจโล่งอก เขาเกาหัวและพูด “ทำข้าไม่รู้สึกแปลกที่จู่ๆก็มีจิตวิญญาณโผล่มาพูดกับข้าเลยนะ... เดี๋ยวสิ เจ้าพูดว่าข้าอยู่ภายในหอคอยทมิฬสินะ?” หลิงฮันทำท่าทางเหมือนนึกอะไรออก

“ใช่” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูดอย่างสงบนิ่ง

กรามของหลิงฮันเปิดค้างด้วยความตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร! หอคอยทมิฬสามารถเปลี่ยนเป็นเศษฝุ่นและมีจิตวิญญาณเป็นของตนเอง นั่นก็หมายถึงมันคืออาวุธวิญญาณ เช่นนั้นช่องว่างมิติที่สร้างขึ้นก็น่าจะเหมือนกับแหวนมิติไม่ใช่รึ มันสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาได้อย่างไร?”

“ช่องว่างมิติที่นี่คือโลกอีกใบที่ถูกสร้างขึ้น แน่นอนว่ามันสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาได้ มีอะไรแปลกรึ?” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูด

หลิงฮันตกตะลึงก่อนที่จะแสดงท่าทีตื่นเต้น

หอคอยทมิฬสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้ามาภายในได้แถมมันยังสามารถย่อขนาดให้เหลือเท่าเศษฝุ่นได้อีก นั่นหมายความว่าอย่างไร? เมื่อเขาพบเจอกับอันตราย เขาสามารถหลบเข้ามาในหอคอยทมิฬได้ ซึ่งคล้ายๆกับที่หลงไหเชวียนเข้าไปซ่อนในโลงศพทองแดง

แต่ที่แตกต่างกันก็คือมิติภายในหอคอยทมิฬนั้นกว้างขวางเป็นอย่างมาก แถมขนาดภายนอกของมันยังเล็กราวกับฝุ่นจนศัตรูคาดเดาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ศัตรูของเขาอาจจะคิดว่าเขาใช้วิธีอะไรบางอย่างเคลื่อนย้ายมิติหนีไปแล้ว

สมบัติระดับพระเจ้า นี่ต้องเป็นสมบัติระดับพระเจ้าแน่นอน! เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสมบัติมิติที่สามารถบรรจุสิ่งมีชีวิตแถมยังเปลี่ยนขนาดได้มาก่อน แถมตอนนี้เขายังสวมใส่แหวนมิติอยู่ที่นิ้วมืออีกด้วย

ต้องรู้ก่อนว่าช่องว่างมิตินั้นไม่สามารถใช้ซ้อนทับกัน นั่นก็หมายถึงช่องว่างมิติไม่สามารถนำเข้าไปในช่องว่างมิติอีกทีได้ แต่ตอนนี้เขาอยู่ในมิติของหอคอยทมิฬ แต่แหวนมิติก็ยังอยู่ในมือของเขา หรือก็คือทั้งสองสิ่งสามารถใช้ซ้อนทับกันได้

“ข้านำคนอื่นเข้ามาได้หรือไม่?” หลิงฮันถาม

“แน่นอน!”

“ต้องทำอย่างไร?”

จิตวิญญาณหอคอยทมิฬใช้กระแสจิตในการสอนหลิงฮันเกี่ยวกับการนำสิ่งของภายนอกเข้ามา ซึ่งรวมถึงมนุษย์และสิ่งมีชีวิตประเภทอื่น สิ่งสำคัญก็คือสิ่งมีชีวิตนั้นจะต้องไม่มีความติดต่อต้าน หรือก็คือหากอีกฝ่ายไม่ยอมเข้ามาแต่โดยดีเขาจะต้องทำให้อีกฝ่ายสลบเสียก่อน

‘ฟุบ’ ร่างของหลิงฮันหายไปจากหอคอยและปรากฏตัวขึ้นที่ป่าในโลกภายนอกอีกครั้ง ฮูหนิวกำลังสับสนและเดินหาหลิงฮันไปทั่ว เมื่อนางเห็นหลิงฮันปรากฏตัว นางรีบโดดใส่เขาและพูด “ทำไมเมื่อกี้หนิวถึงไม่เห็นหลิงฮันเลย?”

หลิงฮันหัวเราะอย่างซุกซนและพูด “ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง อย่าต่อต้าน”

“อืม” ฮูหนิวพยักหน้าโดยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

หลิงฮันคว้าตัวฮูหนิวและใช้วิธีที่หอคอยทมิฬบอกเขา เพียงแค่หลิงฮันคิด ‘ฟุบ’ เขาและฮูหนิวก็หายเข้าไปยังหอคอยทมิฬ

“โอ้!” ฮูหนิวแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา นางอดไม่ได้ที่จะใช้แขนและขาวิ่งเล่นไปทั่วพื้นที่อันกว้างใหญ่ นางหัวเราะคิกคักในขณะที่วิ่งอยู่ ดูแล้วนางคงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

“เจ้ามองเห็นความแปลกประหลาดของเด็กสาวคนนี้รึเปล่า?” หลิงฮันถามจิตวิญญาณหอคอยทมิฬ

จิตวิญญาณหอคอยทมิฬสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังพยักหน้า “ข้าได้รับความเสียหายหนัก และไม่มีความทรงจำในอดีตหลงเหลืออยู่”

“ว่าไงนะ?” หลิงฮันอุทานออกมา เพียงแค่การสั่นสะเทือนเล็กน้อยของหอคอยทมิฬก็สามารถลบตัวตนของเขาที่เป็นจอมยุทธระดับสวรรค์ได้แล้ว แต่อาวุธระดับพระเจ้าที่ทรงพลังขนาดนั้นก็ยังได้รับความเสียหนักจนถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ... คนที่ทำแบบนั้นได้เป็นใครกันแน่?

“ข้ามีความรู้สึกอันคลุมเครือว่าการมีอยู่ของข้าจะดึงดูดความโลภของผู้คนมากมาย ดังนั้นก่อนที่เจ้าจะครอบครองพลังอันไร้ผู้ใดเปรียบ เจ้าจะต้องไม่เปิดเผยการมีอยู่ของข้าออกไป” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูด

หลิงฮันพยักหน้า ไม่ต้องพูดถึงหอคอยทมิฬที่เป็นสมบัติระดับพระเจ้า เพียงแค่คัมภีร์สวรรค์นิรันดร์อย่างเดียวก็มีค่ามากแล้ว ต่อให้ต้องตายเขาก็จะไม่เปิดเผยมันออกไปเด็ดขาด

“เจ้ามีชื่อว่าหอคอยทมิฬจริงๆรึ?” หลิงฮันถาม

จิตวิญญาณหอคอยทมิฬสั่นไหวเล็กน้อยและตอบ “ข้าสูญเสีญความทรงจำไปทั้งหมด รวมถึงชื่อของข้าด้วย”

หลิงฮันอดที่จะรู้สึกหดหู่ไม่ได้ เขาคิดว่าหลังจากที่ทะลวงผ่านระดับก่อเกิดธาตุแล้ว เขาได้จะรู้ความลับของหอคอยทมิฬ เขาไม่เคยคิดเลยว่านอกจากการได้รับโลกที่สามารถพกพาไปที่ไหนก็ได้แล้ว เขาจะไม่รู้อะไรเพิ่มเติมเลย

แต่แน่นอนว่าโลกใบเล็กนี้เพียงพอที่จะทำให้จอมยุทธระดับทลายมิติอิจฉาและจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาครอง

“หอคอยทมิฬมีทั้งหมดเก้าชั้น และเมื่อเจ้ามีพลังมากพอเจ้าจะสามารถเปิดพวกมันได้ ซึ่งแต่ละชั้นจะมีความสามารถพิเศษแตกต่างกันออกไป” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูด

หลิงฮันมีท่าทีดีใจขึ้นมาทันที “เป็นความสามารถแบบใด?”

“ความทรงจำของข้าไม่เหลือแล้ว ข้าจะได้รับข้อมูลและบอกความสามารถของแต่ละชั้นได้หลังจากที่เจ้าเปิดพวกมันได้เท่านั้น” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูดอย่างเฉื่อยชา “ดังนั้นตอนนี้ข้าสามารถบอกเจ้าได้เพียงความสามารถของชั้นที่หนึ่ง”

หอคอยทมิฬขนาดเล็กเงียบไปชั่วขณะก่อนที่จะพูดต่อ “ชั้นแรกคือสวนสมุนไพร อัตราการเติบโตของสมุนไพรที่ปลูกที่นี่จะมากกว่าโลกภายนอก หนึ่งปีที่ปลูกภายในนี้จะเทียบเท่ากับหนึ่งพันปีข้างนอก”

‘พรวด!’

หลิงฮันสำลักออกมา หนึ่งปีเท่ากับพันปี? ‘ถ้าข้าต้องการโสมพันปี งั้นข้าก็รอเพียงแค่หนึ่งปีน่ะสิ?’

“ข้ามีความทรงจำที่เลือนราง แต่หลังจากที่หอคอยชั้นใดสักชั้นเปิดออก ข้าสามารถเร่งอัตราการเติบโตของสมุนไพรให้เร็วขึ้นได้อีก” จิตวิญญาณหอคอยทมิฬพูดเสริม

หลิงฮันเกือบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

สำหรับนักปรุงยาแล้ว ปัญหาที่ยุ่งยากมีสองอย่าง

อย่างแรกเลยคือความสามารถในการหลอมเม็ดยา นักปรุงยาระดับปฐพีไม่สามารถหลอมเม็ดยาระดับสวรรค์ได้

อย่างที่สองคือวัตถุดิบสมุนไพร แม้แต่แม่บ้านที่มีฝีมือยังไม่สามารถทำอาหารได้หากไม่มีข้าว นักปรุงยาก็เช่นนั้น แม้แต่นักปรุงยาระดับสวรรค์ก็ไม่สามารถหลอมเม็ดยาระดับเหลืองได้จากอากาศที่ว่างเปล่า

และยิ่งเม็ดยามีระดับสูงขึ้น สมุนไพรที่จำเป็นต้องใช้ก็ต้องสูงขึ้นเช่นกัน มีเม็ดยามากมายที่จำเป็นต้องใช้สมุนไพรร้อยปีหรือพันปี เม็ดยาบางชนิดที่มีระดับสูงมากอาจจะจำเป็นต้องใช้สมุนไพรหมื่นปีเลยด้วยซ้ำ!

ในโลกนี้มีสมุนไพรมากมาย แต่หลังจากการเก็บเกี่ยวที่ผ่านมาหลายยุคสมัย จะเหลือสมุนไพรหมื่นปีอยู่สักเท่าไหร่กันเชียว?

แค่สมุนไพรร้อยปีก็นับว่าหายากแล้ว!

อย่างไรก็ตาม หอคอยทมิฬสามารถแก้ปัญหานี้ได้ง่ายๆ สมุนไพรที่ปลูกที่นี่เพียงหนึ่งปีจะเท่ากับสมุนไพรที่ปลูกในโลกภายนอกหนึ่งพันปี แถมหากเปิดหอคอยชั้นที่สูงกว่านี้ยังสามารถเร่งอัตราการเติบโตของสมุนไพรให้เร็วขึ้นได้อีก

นี่มันฝืนกฎของสวรรค์อย่างเห็นได้ชัด!

หอคอยทมิฬต้องเป็นสมบัติระดับพระเจ้าไม่ผิดแน่!