ตอนที่ 219 พัวพัน

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว ความประทับใจของหลิงฮันที่มีต่อกู้เฟิ้งฮวามีเพิ่มมากขึ้นทันที

การใช้เทคนิคเพื่อทำให้หญิงสาวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอาบน้ำและฉวยโอกาสถ้ำมองนาง...มันควรจะเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจมาก แต่หลังจากที่หญิงสาวเปิดปากพูด เขาจึงมั่นใจว่านางไม่ใช่หญิงสาวที่บริสุทธิ์ ซึ่งได้พิสูจน์ให้เห็นว่าการกระทำของกู้เฟิ้งฮวายังมีขอบเขตและไม่ได้ใช้เทคนิคแบบนั้นกับหญิงสาวที่บริสุทธิ์

ดั่งคำพูด แม้แต่โจรก็มีจรรยาบรรณเป็นของพวกมันเอง แม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะค่อนข้างแตกต่างกันเล็กน้อย แต่มันก็หลักการเดียวกัน

...คนลามกกับคติประจำตัว

หลิงฮันปิดหูของฮูหนิวและพูดออกมาว่า "ครอบครัวของเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าใจแตกขนาดนี้?"

"ฮิฮิฮิ!" หญิงสาวตัวสั่นเล็กน้อยขณะหัวเราะออกมาและชายตามองไปที่หลิงฮันแล้วกล่าวออกมาว่า "พี่ชาย หรือว่าท่านสนใจเป็นเจ้านายของข้า?  แม้ว่าเจ้านายของข้าจะมีค่อนข้างก้าวหน้าในรอบหลายปี แต่นางก็ยังคงเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก ซึ่งมีชายหนุ่มหลายคนชื่นชอบ"

หลิงฮันรู้สึกมึนงง เขาหันหน้าไปทางกู้เฟิ้งฮวาและพูดว่า "จอมลามก นี่เป็นปัญหาของท่านแล้ว ท่านต้องแก้ไขมัน!" หลังจากพูดจบ หลิงฮันอุ้มฮูหนิวและเดินตรงไปที่ทะเลสาบ ตอนนี้ทะเลสาบไม่มีใครอยู่อีกต่อไป ดังนั้นฮูหนิวจึงสามารถอาบน้ำได้

"ย๊าก ย๊าก!" ฮูหนิวกระโดดลงมาจากแขนของหลิงฮันและถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออก และกระโดดลงไปในทะเลสาบแล้วเริ่มเล่นซนตามภาษาของนาง "หลิงฮัน มาเล่นกับหนิว!" นางกล่าวกับหลิงฮัน

หลิงฮันโบกมือของเขาด้วยรอยยิ้ม เขาไม่อยากเปลืองผ้าต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าหญิงสาวที่ใจแตกคนนั้น

ปัง! ปัง! ปัง!

ในไม่ช้า เสียงของการต่อสู้ได้ดังออกมาจากพุ่มไม้และหลังจากนั้นไม่นาน กู้เฟิ้งฮวาได้กระเด็นออกมาด้วยใบหน้าที่บวมเป่ง  อย่างไรก็ตาม มันไม่มีร่องลอยของหญิงสาวคนนั้นอยู่เลย

หลิงฮันอยากรู้อยากเห็นมาก เขาจึงถามออกไปว่า "หญิงสาวคนนั้นเป็นเพียงแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นเก้า เหตุใดจอมลามกอย่างท่านถึงถูกตบตีได้?"

กู้เฟิ้งฮวาหันไปมองหลิงฮันและกล่าวว่า "ผู้ชายที่ดีจะไม่ต่อสู้กับผู้หญิง!"

ปากของหลิงฮันกระตุก นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงถูกตบตี...แต่หญิงสาวคนนั้นน่าจะรู้ว่าความสามารถของกู้เฟิ้งฮวานั้นเหนือกว่านางมาก ดังนั้น นางจึงตบตีเขาและรีบหนีไปทันทีเพื่อไม่ให้ถูกกู้เฟิ้งฮวาฆ่า

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ทำไมระดับบ่มเพาะพลังของเจ้าถึงตกฮวบไปอยู่ที่ระดับรวมธาตุขั้นแรกกันล่ะ?" กู้เฟิ้งฮวาหัวเราะออกมากระทันหันแล้วเกาหัว "เมื่อผู้คนฝึกฝนบ่มเพาะพลัง พวกเขามีแต่จะก้าวหน้าขึ้น แต่ระดับบ่มเพาะพลังของเจ้ากลับลดลง หืม หรือว่าเจ้ามีศักยภาพที่จะเป็นคนลามก"

หลิงฮันส่ายหัวทันที ดูเหมือนว่าถ้าเขาไม่ได้ทะลวงผ่านระดับก่อเกิดธาตุ สภาพของเขาในปัจจุบันจะดึงดูดให่คนอื่นเข้ามารุกรานเขา

"แปลกยิ่งนัก แม้ว่าระดับบ่มเพาะพลังของเจ้าจะต่ำ แต่ทำไมความรู้สึกที่ข้ารู้สึกได้จากเจ้ามันถึงกดดันกว่าแต่ก่อน?" กู้เฟิ้งฮวากล่าว เขาดูมึนงงเล็กน้อยและเกาหัวของตัวเอง

"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าเป็นคนที่ลามกเสียจริง!" ท้ายที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขาคือความลามก นั่นเป็นเพราะ ตราบใดที่เขาเป็นคนลามก ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถอธิบายได้อย่างง่ายดายขึ้นมาทันที

หลิงฮันไม่อยากติดอยู่ในความสับสนของกู้เฟิ้งฮวา ดังนั้นเขาจึงถามออกไปว่า "ไม่ใช่ว่าท่านกลับไปที่ภูเขาเพื่อฝึกฝนหรอกหรือ? ทำไมท่านถึงมาที่นี่อีกครั้ง?"

"ในระหว่างทางกลับของข้า ข้าได้พบกับเทพธิดาคนหนึ่งและพยายามที่จะตีสนิทนาง แต่แล้วในที่สุด ข้าก็ได้เข้ามาในสถานที่ที่ไม่รู้จัก และพัดพรากจากเทพธิดาคนนั้น" กู้เฟิ้งฮวาสะดุ้งขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า "ข้าจะไม่พูดคุยกับเจ้าอีกแล้ว ข้ายังต้องหาสาวในฝันของข้าอีก"

พึ่บ เขาวิ่งออกไป และในไม่ช้ามันไม่มีร่องรอยของเขาอีกต่อไป

หลิงฮันส่ายหัวและตักน้ำจากทะเลสาบเพื่อล้างหน้า

ฮูหนิวรู้สึกว่าการเล่นคนเดียวอยู่ในน้ำมันไม่สนุก ดังนั้นนางจึงแค่ล้างตัวของนางแล้ววิ่งขึ้นฝั่ง ใบหน้าของนางกลายเป็นบูดบึ้ง นางให้หลิงฮันเช็คตัวให้และให้หลิงฮันช่วยนางใส่เสื้อผ้า แล้วในที่สุดนางก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนได้เดินทางต่อไปและเห็นการนองเลือดอยู่ตลอดทาง

สถานที่แห่งนี้มีผู้คนของทั้งเก้าแคว้น มันอาจเป็นไปได้ว่าอาจมีใครบางคนไม่ได้ถูกส่งตัวแบบสุ่มหลังจากที่พวกเขาเข้ามา ซึ่งนั่นหมายความว่าผู้คนของแคว้นอื่นอาจปรากฏตัวอยู่ในพื่นที่เดียวกันอย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ภูเขาวงแหวนมากยิ่งขึ้น และเนื่องจากมันมีสี่เส้นทางที่เชื่อมต่อกับส่วนลึกของภูเขา ผู้คนจำนวนมากจากแคว้นหรือเมืองต่างๆเริ่มเผชิญหน้ากับมากขึ้น

คติของหลิงฮันคือ ถ้าเจ้าไม่ยุ่งกับข้า ข้าก็จะไม่ยุ่งกับเจ้า และเขายังเป็นถึงอดีตจอมยุทธระดับสวรรค์ เขาไม่แยแสเรื่องระหว่างแคว้นแม้แต่น้อย

"น้องชาย ช่วยข้าด้วย!" อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจรักษาคติของตัวเองได้นานนัก เมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง มันมีชายวัยกลางคนสองคนกำลังถือกระบี่วิ่งไล่ตามหลังเขาอยู่และมีสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว

เพียงแค่เหลือบมองครั้งเดียวหลิงฮันก็รู้แล้วว่ามันเป็นการดักปล้นและฆ่า

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมชายหนุ่มคนนี้ถึงเป็นที่หมายตา การแต่งกายของเขาดูมั่งคั่งมาก เสื้อผ้าของเขาถูกสร้างขึ้นจากผ้าไหมชั้นดีและเครื่องประดับทุกชิ้นบนเสื้อของเขาดูมีราคาแพงมาก เห็นได้ชัดว่าเขามาจากครอบครัวที่มั่งคั่ง และเนื่องจากการส่งตัวแบบสุ่ม ทำให้เขาพัดพรากกับตระกูลของเขาในตอนที่เข้ามาสถานที่แห่งนี้

และเขาเป็นเพียงแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นห้าเท่านั้น มันเหมือนกับคนโง่ถือทองคำและเดินเล่นไปตามถนน มันคงจะเป็นเรื่องแปลกถ้าคนอื่นไม่ถูกดึงดูดจากความมั่งคั่งของเขา

ชายหนุ่มคนนี้ทำท่าราวกับว่าเขากำลังจมน้ำและเจอฟางเส้นสุดท้าย เขาไม่สนแม้ว่าหลิงฮันจะดูเด็กกว่าตัวเขาเองและมีเด็กสาวอยู่เคียงข้างเขาก็ตาม เขาเพียงแค่วิ่งตรงมาหาหลิงฮันขณะที่กรีดร้องออกมาเสียงดัง

เมื่อชีวิตตกอยู่ในอันตราย ความเร็วของเขาเร็วกว่าปกติเล็กน้อยและในไม่ช้า เขาได้วิ่งมาอยู่ด้านหลังหลิงฮันและชี้นิ้วไปที่ชายสองคนที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่พร้อมกับกล่าวออกมาว่า "น้องชาย ช่วยข้าไล่พวกมันไปหน่อยและข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม"

"หืม?" ชายสองคนที่ไล่ตามมาหยุดนิ่ง พวกมันคนหนึ่งถือกระบี่ขณะที่อีกคนหนึ่งถือดาบ และพวกมันสองคนจ้องมองไปที่หลิงฮันก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ข้าคิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเสียอีก ที่ไหนได้เจ้ากลับเป็นเพียงแค่เด็กเหลือขอระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกเท่านั้น"

"อะไรนะ!?" ชายหนุ่มตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ในตอนแรก เขาเห็นว่าหลิงฮันกล้าที่จะเดินทางไปพร้อมกับเด็กสาว ดังนั้นเขาจึงคิดว่าหลิงฮันจะต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าหลิงฮันจะเป็นเพียงแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรกและอ่อนแอกว่าตัวเขาเองเสียอีก

หลิงฮันอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ หลังจากที่เข้าผสานเมล็ดก่อเกิดเก้าเมล็ดแล้วมันทำให้ระดับบ่มเพาะพลังลดลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่เพียงแต่สหายของเขาเท่านั้นที่กังวลเกี่ยวกับเขา แต่แม้กระทั่งคนอื่นยังจ้องมองเขาอย่างดูถูก

"ไม่เป็นไร พวกเราก็แค่สังหารพวกมันทั้งคู่!" ชายที่ถือกระบี่จ้องมองอย่างดุเดือด

ชู่ว คำพูดเพิ่งออกมาจากปากของมันและมันพุ่งไปข้างหน้าทันทีและกวัดแกว่งกระบี่เพื่อฟาดฟันหลิงฮัน

หลิงฮันเพียงแค่ยกมือขึ้นมาและจับไปที่ข้อมือของชายคนนั้น ชายคนนั้นเป็นเพียงแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นเก้า ถึงแม้ว่าพวกมันจะมีระดับบ่มเพาะพลังเดียวกับเขา แต่ด้วยเมล็ดก่อเกิดธาตุทั้งห้าของหลิงฮัน เขาจึงแข็งแกร่งกว่าชายคนนี้หลายเท่า ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเขาทะลวงผ่านขั้นสิบ เขามีพลังเทียบเท่ากับระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรก

"หืม?" ชายที่ถือกระบี่พยายามดิ้นรน แต่มันรู้สึกราวกับว่ามีโซ่เหล็กบีบรัดข้อมือของมันอยู่และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

"เจ้าอ้วน เจ้ามัวทำอะไรอยู่? เจ้าสนุกมากนักหรือไงถึงเล่นกับเจ้าเด็กนี่อยู่? รีบฆ่ามันเร็วเข้า!" ชายที่ถือดาบเร่งเร้า

ใบหน้าของชายที่ถือกระบี่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่ออันหนาวเย็น ด้านหน้าของมัน ใบหน้าของหลิงฮันยังคงสงบนิ่งและมีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มนั่นทำให้มันรู้สึกหนาวเย็นและดูเหมือนจะทิ่งแทงเข้าไปในร่างกายของมันได้

กึก กึก กึก กึก....ฟันของมันกระทบกันไม่หยุดขณะที่มันพูดออกมาว่า "ตาแก่จางรีบมาช่วยข้าเร็วเข้า เจ้าเด็กเหลือขอนี่มันดูแปลก!"

"แปลกอะไรกัน? มันเป็นเพียงแค่เศษขยะระดับรวมธาตุขั้นแรกเท่านั้น!" ชายที่ใช้ดาบกล่าวออกมาอย่างดูถูก "เจ้าอ้วน นี่มันไม่ตลกแม้แต่น้อย เจ้ารีบสังหารเด็กเหลือขอทั้งสองคนเร็วเข้า"