ตอนที่ 216 เพลิงทำลายล้างสิบวิถี

ไม่มีใครกล้าโจมตีเพราะศิษย์พี่หม่ากำลังใช้พลังขอยันต์อาคมอยู่ยันต์อาคมมันเป็นอะไรที่มีราคาแพงมาก มูลค่าของมันไม่ได้น้อยไปกว่ากระทิงเนตรเพลิงเลย ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะเอาชนะมันได้ ศิษย์พี่หม่าก็จะต้องนำส่วนแบ่งที่มากที่สุดไป และคนที่เหลือจะได้เท่าไหร่กัน?

การเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อเงินไม่กี่ร้อยเหรียญใครมันอยากจะทำ?

แต่พวกเขาไม่อาจนิ่งเฉยได้ ศิษย์พี่หม่ากำลังจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่ดุดัน หากใครไม่ออกไปสู้คนผู้นั้นจะต้องถูกศิษย์พี่หม่าสังหารอย่างแน่นอน

มันไม่มีกฎหมายอยู่ที่นี่

พวกเขาต้องบีบบังคับตัวเองออกไปสู้ แต่ละคนระมัดระวังตัวมากยิ่งขึ้นไม่ว่าจะเป็นถูกกระทิงเนตรเพลิงขวิดหรือลูกบอลเพลิงที่มันปล่อยออกมา มิฉะนั้นถึงแม้พวกเขาจะไม่ตาย แต่พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายอย่างแน่นอน

แม้ว่าพวกเขาจะอ่อนแอ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็สามารถดึงดูดความสนใจของกระทิงเนตรเพลิงได้ และศิษย์พี่หม่าจะใช้โอกาสนั้นเพื่อโจมตีมัน

ศิษย์พี่หม่าในตอนนี้สามารถต่อสู้กับกระทิงเนตรเพลิงได้อย่างสูสี ด้วยความช่วยเหลือจากคนสิบกว่าคน ทำให้เขาทำอะไรสะดวกมายิ่งขึ้น หลังจากที่กระทิงเนตรเพลิงถูกศิษย์พี่หม่าทุบตีที่ข้างลำตัวและหลังของมัน ทำให้กระทิงเนตรเพลิงแสดงความหวาดกลัวออกมา

มันต้องการหนี

อย่างไรก็ตาม ศิษย์พี่หม่าและคนที่เหลือลงทุนลงแรงไปมาก มันไม่มีทางที่พวกเขาจะปล่อยให้มันหลบหนีไปได้ พวกเขาปิดเส้นทางหนีของมันจากทุกทางและในไม่ช้ากระทิงเนตรเพลิงก็คงทรุดตัวลงด้วยอาการบาดเจ็บ

สัตว์อสูรรู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะหลบหนีไปได้ ดังนั้นจึงจ้องมองอย่างดุร้ายและบรรยากาศเต็มไปด้วยความแน่วแน่

เมื่อมันจนตรอกแล้วมันจึงคิดจะต่อสู้จนตัวตาย

"กระทิงเนตรเพลิงมีท่าลับอยู่ เพลิงทำลายล้างสิบวิถี ซึ่งจะระเบิดแหล่งพลังงานเปลวเพลิงในร่างกายของมันออกมาในครั้งเดียว มันสามารถสร้างความเสียหายได้น่าสะพรึงกลับเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม นี่ถือว่าเป็นการทำลายแหล่งพลังงานของเจ้ากระทิงเนตรเพลิงด้วย และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกู้คืนกลับมาได้" หลิงฮันพูดพึมพัมกับตัวเอง

"ใช่! ใช่! ใช่!" ฮูหนิวนั่งอย่างสงบเสงี่ยมและพยักหน้าไม่หยุดราวกับว่านางเข้าใจสิ่งที่หลิงฮันพูด

เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่หม่าและคนอื่นไม่รู้ความสามารถของกระทิงเนตรเพลิง และโจมตีมันอย่างต่อเนื่องจากทุกด้าน

"พยายามเข้าทุกคนอีกนิดเดียวเจ้าสัตว์อสูรกระทิงนี่ก็จะตายแล้ว"

"ออกแรงทั้งหมดของพวกเจ้าออกมา ถ้าใครกล้าอู้ หึ่ม ข้าจะทำให้มันต้องเสียใจทีหลัง!"

ภายใต้คำสั่งของศิษย์พี่หม่า ทุกคนใส่พลังเข้าไปในการโจมตีของพวกเขามากขึ้นทำให้ศิษย์พี่หม่ามีโอกาสโจมตีมากขึ้น

ปัง!

เปลวเพลิงที่รุนแรงออกมาจากร่างของกระทิงเนตรเพลิง มันถูกยิงออกมาจากทุกทิศทุกทางเหมือนกับว่ามีลูกบอลเพลิงหนึ่งพันหรือหนึ่งหมื่นลูกถูกยิงออกมาพร้อมกัน และไม่มีโอกาสที่จะหลบมันพ้น

อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเปลวเพลิงที่ถูกยิงออกมานั้นรวดเร็วเกินไป มีเพียงแค่ศิษย์พี่ใหญ่หม่าและสหายของเขาเท่านั้นที่สามารถหลบได้ ขณะที่คนอื่นทุกคนถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

แม้ว่าศิษย์พี่หม่าและสหายของเขาจะหลบได้ แต่ก็มีรอยไหม้หลายแห่งบนร่างกายของพวกเขา

ด้วยการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของมันถูกปลดปล่อยออกมา กระทิงเนตรเพลิงจึงไม่มีแรงเหลืออยู่ที่จะยืนและล้มลงพื้นดังปัง

"บัดซบ! บัดซบ!" ศิษย์พี่ใหญ่หม่าด่าสาปแช่งขณะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "ข้าต้องมาเสียเม็ดยาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บอีก ครั้งนี้ข้าแทบจะไม่ได้กำไรอะไรเลย"

"ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกเราก็สามารถเอาชนะสัตว์อสูรตัวนี้ได้แล้ว" คนหนึ่งกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มและเดินไปข้างหน้าเพื่อโจมตีอีกครั้งและทะลวงผ่านสมองของกระทิงเนตรเพลิง แขนขาของกระทิงกระตุกไปมาทันทีและกลับมานิ่งอีกครั้ง ชีวิตของมันถึงจุดจบแล้ว

"อย่างไรก็ตาม...พวกเรายังต้องกำจัดใครบางคนอีก!" ศิษย์พี่หม่าแบกกระบองของมันและเดินไปที่ต้นไม้ที่หลิงฮันนั่งอยู่ มันยิ้มเยาะออกมาและพูดว่า "เจ้าหนู เจ้าคิดว่าข้าจะไม่เห็นเจ้ารึไง?"

หลิงฮันยิ้มออกมา เมื่อเขาเดินมาที่นี่ เขาไม่ได้ปิดบังตัวตนของตัวเองและพูดคุยกับชายคนหนึ่งอยู่สักพักจึงเป็นเรื่องธรรดาที่คนรอบข้างจะไม่ตระหนักถึงเขา

"หลายคนตายไปแล้ว เจ้ายังต้องการที่จะหลบหนี?" ศิษย์พี่หม่ายิ้มออกมาและแกว่งกระบองไปมา

ปัง กระบองเหล็กทุบไปที่ต้นไม้ต้นใหญ่ ลำต้นของมันหักและตกลงบนพื้นทันที

หลิงฮันกระโดดลงมาขณะอุ้มฮูหนิว ดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความเยือกเย็นและพูดออกไปว่า "พวกเราไม่มีความคับข้องใจหรือความเกลีดชังต่อกัน แต่เจ้ายังพยายามที่จะสังหารข้า?"

"เจ้าไม่อาจตำหนิพวกข้าได้ มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าโจมตีพวกข้า เมื่อพวกข้ากำลังรักษาบาดแผลของตัวเองอยู่? ดังนั้น เจ้าจะต้องตาย!" ศิษย์พี่หม่ากล่าวออกมาอย่างเย็นชา

หลิงฮันหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า "อะไรถึงทำให้เจ้ามั่นใจขนาดนั้นว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ศิษย์พี่หม่าและสหายของมันหัวเราะออกมาเสียงดัง "จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรกอย่างเจ้า...เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถส่งพวกข้าไปลงนรกได้งั้นรึ?"

หลิงฮันส่ายหน้าและพูดออกมาว่า "ข้าไม่อยากทำตัวอวดดีหรอก แต่...หมูสามตัวอย่างพวกเจ้า ข้าสามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย!"

"สามห้าว!" พวกมันคนหนึ่งตะโกนออกมา และปรากฏมีดอยู่ในมือของพวกมัน มันต้องการที่จะเชือดหลิงฮัน

มันอยู่ในระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกและถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บรุนแรง การจัดการกับคนที่อยู่ในระดับรวมธาตุขั้นแรกไม่จำเป็นต้องโจมตีมากกว่าหนึ่งครั้ง ดังนั้น ศิษย์พี่หม่าและคนอื่นต่างยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและเฝ้าดู

หลิงฮันเคลื่อนไหวและชักดาบของเขาออกมาและปราณดาบหกเล่มได้พุ่งออกมา

"นี่มันอะไรกัน?!"

"ปราณดาบหกเล่ม?!"

ศิษย์พี่หม่าและคนอื่นกรีดร้องออกมาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ แต่พวกมันก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว มันไม่สำคัญไม่ว่าจะเป็นปราณดาบหกเล่มจะเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว แต่ระดับพลังของหลิงฮันในตอนนี้ต่ำเกินไป ถึงแม้จะมีปราณดาบสิบเล่ม มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะชดเชยความแตกต่างของระดับพลังเก้าขั้นได้

แสงอันสว่างไสวสว่างไปทั่วพื้นที่และพวกมันได้เห็นกล้ามเนื้อบนร่างของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกถูกหั่นเป็นชิ้นๆ และเมื่อปราณดาบของหลิงฮันทุกเล่มพุ่งผ่านไป คนผู้นั้นกลายเป็นกองเนื้อทันที%uid_str%

บัดซับ!

ศิษย์พี่หม่าและคนอื่นตกตะลึงเป็นอย่างมาก ดวงตาของพวกมันเบิกกว้าง ฉากที่เกิดขึ้นทำให้โลกทัศน์ของพวกมันแตกเป็นเสี่ยงๆ

จอมยุทธที่อยู่ในระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกถูกฆ่าตายทันทีด้วยการโจมตีด้วยดาบจากจอมยุทธที่อยู่ในระดับรวมธาตุขั้นแรก? ใครมันจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น? แม้แต่พวกมันที่ได้เห็นกับตาตัวเองยังไม่อาจทำใจเชื่อได้

"เจ้า เจ้าไม่ได้เป็นจอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรกอย่างแน่นอน!" ศิษย์พี่หม่าพูดออกมา

หลิงฮันเพียงแค่ยิ้มออกมาและพูดว่า "แล้วเจ้าคิดว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหนกันล่ะ?"

ศิษย์พี่หม่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี กลิ่นอายนั่นมันเป็นของจอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรกอย่างแน่นอน แต่หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาแข็งแกร่งกว่าจอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรกทั่วไป แต่ถึงแม้มันจะแข็งแกร่งกว่าสิบเท่า มันก็ควรที่จะเทียบได้กับจอมยุทธระดับรวมธาตุชั้นกลาง ดังนั้นมันเป็นไปได้อย่างไรที่เขามีพลังที่จะสังหารคนที่อยู่ระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกได้?

"ไม่ว่าระดับบ่มเพาะพลังของเจ้าจะคืออะไร เจ้าจะต้องตายสถานเดียว!" ศิษย์พี่หม่าคำราม พลังของยันต์อาคมที่มันใช้ยังคงมีผลอยู่ และด้วยพลังของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุชั้นปลาย ทำให้มันมีความมั่นใจเหลือล้น

พุบ!

มันแกว่งกระบองเหล็กไปมา เนื่องจากความเร็วที่รวดเร็วมากและพลังทำลายล้างที่รุนแรง เมื่อใดก็ตามที่กระบองเหล็กถูกกวัดแกว่ง ในอากาศจะเกิดกระแสลมขึ้นมา

หลิงฮันยิ้มออกมาเล็กน้อย เท้าของเขาขยับและร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับภูติผีทันที

ถ้าศิษย์พี่หม่าเป็นจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุชั้นปลายจริง หลิงฮันคงไม่พุ่งพรวดออกไปแบบนั้น แต่พลังของศัตรูเพิ่มขึ้นเพราะพลังของยันต์อาคมและความเร็วของมันไม่ได้รวดเร็วนัก

นอกจากนี้ ศิษย์พี่หม่ายังได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงจากการโจมตีครั้งสุดท้ายของกระทิงเนตรเพลิง และทำให้พลังของมันลดลงมาก และความเร็วของมันช้ากว่าสภาพร่างกายที่เพรียมพร้อมที่สุดของมัน

แล้วมันจะทุบตีหลิงฮันโดนได้อย่างไร?