ตอนที่ 212 สังหารเฟิงหลัว

"ไง!" หลิงฮันโบกมือทักทาย

ตอนแรก เฟิงหลัวทำท่าทางเหมือนกับว่ามันจะกินเลือดกินเนื้อของหลิงฮัน แต่เมื่อมันเห็นท่าทีของหลิงฮัน ทำให้มันรู้สึกโกรธเกรี้ยวมากยิ่งขึ้นและอยากจะเดินไปบีบคอหลิงฮันให้ตาย อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ทำแบบนั้น อย่างแรก มันยังไม่แข็งแกร่งพอ และอย่างที่สอง มันไม่สามารถยกแขนขึ้นมาได้ ในความเป็นจริง ถ้ามันออกแรงแขน แขนของมันอาจหลุดได้ ดังนั้นมันทำได้เพียงแค่เก็บความโกรธ

"หลิงฮัน ถ้าเจ้ากล้าเข้าไปในเขตแดนอสูรฟ้าลี้ลับ นั่นจะเป็นเวลาตายของเจ้า!" เฟิงหลัวกัดฟันพูด

เบื้องหลังของมันมีเทวทูตพิทักษ์อยู่สี่คนก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงและปรากฏร่องรอยของความเหยียดหยามบนมุมปากของพวกมัน

หลังจากที่ไม่ได้เห็นพวกมันทั้งสี่คนกว่าหนึ่งเดือน ระดับบ่มเพาะพลังของพวกมันทั้งสี่คนยกระดับขึ้นมาอีกขั้นแล้ว พวกมันจึงกลายเป็นจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นสอง อย่างแรกต้องเข้าใจก่อนว่ายิ่งระดับพลังสูงเท่าไหร่ยิ่งทะลวงผ่านยากมาขึ้นเท่านั้น ตัวอย่างเช่น แม้แต่อัจฉริยะอย่างหลิ่วอู๋ตงผู้ที่ครอบครองเส้นโลหิตสามหยินไร้ตัวตนและเทคนิคบ่มเพาะพลังระดับสวรรค์ ทั้งยังมีการสนับสนุนของเม็ดยาจากหลิงฮัน แต่ระดับพลังของนางยกระดับขึ้นแค่หนึ่งขั้นเท่านั้นหลังจากผ่านไปประมาณสองเดือน

หลิงฮันนึกถึงเฟิงหยาง ระดับบ่มเพาะพลังของมันมีความก้าวขึ้นด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันค้นพบขุมทรัพย์โบราณ และแม้แต่คนรอบข้างของมันก็สามารถเกาะชายเสื้อของมันเพื่อรับผลประโยชน์ได้ด้วย?

เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนจ้องมองมาที่หลิงฮันด้วยสายตาดุเดือด ก่อนหน้านี้ แม้ว่าพวกมันทั้งสี่คนจะรวมมือกัน หลิงฮันก็ยังสามารถจับเฟิงหลัวต่อหน้าต่อตาพวกมันได้ โชคดีที่ว่าถึงแม้ว่าเฟิงหยางจะปรากฏตัวออกมา แขนทั้งสองข้างของเฟิงหลัวก็ยังถูกตัด ซึ่งทำให้ความรับผิดชอบของพวกมันลดลงเล็กน้อย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นยังคงเป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างมากสำหรับพวกมัน พวกมันเกลียดชังหลิงฮันอย่างสุดซึ้ง และไม่ต้องการอะไรมากกว่าการได้ฉีกหลิงฮันเป็นชิ้นๆและกู้ชื่อเสียงของพวกมันกลับคืนมา

และเขตแดนอสูรฟ้าลี้ลับเป็นสถานที่ที่เหมาะสมมากสำหรับชำระความแค้น

ภายในมันเป็นพื้นที่ที่กว้างใหญ่ไพศาลมากและมีโอกาสที่จะแยกเขาออกจากกลุ่มและเมื่อพวกมันเจอเขา...ฮ่าฮ่าฮ่า! ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนของแคว้นทั้งเก้าของดินแดนทางเหนืออันโดดเดี่ยวก็เข้าไปด้วย ดังนั้นแม้ว่าพวกมันจะลงมือสังหารหลิงฮัน พวกมันสามารถโยนความผิดให้จอมยุทธต่างถิ่นได้

หลิงฮันยิ้มออกมา แต่มีจิตสังหารอยู่ในดวงตาของเขา

ครั้งแรกที่เขาได้พบเจอกับเฟิงหลัว มันเป็นเพราะเขาไม่เคยแสดงจิตสังหารของเขาออกมา เขาเพียงแค่สอนบทเรียนให้กับมันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นและไม่เก็บไปคิดมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าแมลงสาบนี่จะมีชีวิตยาวนานขนาดนี้และทำให้เขารู้สึกรำคาญเป็นอย่างมาก

ฮูหนิวแลบลิ้นและแยกเขี้ยวเล็กๆของนางใส่เฟิงหลัว

หลิงฮันหัวเราะเสียงดังออกมาและพูดว่า "เฟิงหลัว เจ้าเห็นหรือไม่ แม้แต่หนิวหนิวของข้ายังไม่กลัวเจ้าเลย!"

ฉีฮวงเย่และคนอื่นๆก็หัวเราะออกมาเสียงดังเช่นกัน

เฟิงหลัวเนื้อตัวสั่นเพราะความโกรธ มันกัดฟันแล้วพูดตะโกนออกมาว่า "หลิงฮัน ข้าสาบานว่าจะสังหารครอบครัวของเจ้าทุกคนและสหายของเจ้าทีละคนก่อนที่จะสังหารเจ้า!"

ทันใดนั้น สีหน้าของหลิงฮันกลายเป็นมืดมน และจิตสังหารไหลทะลักออกมาจากตัวเขา

เขาไม่รู้สึกอยากจะเล่นสนุกอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาสามารถสังหารมันได้อย่างง่ายดาย และมันได้พูดข่มขู่ว่าจะฆ่าคนในครอบครัวของเขาและเพื่อนของเขาด้วย? ลักษณะนิสัยที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาคือการปกป้องคนของตัวเอง!

"เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!" หลิงฮันพุ่งตรงเข้าหาเฟิงหลัว

"หลิงฮัน เจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วรึ?" เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนยิ้มเยาะออกมาอย่างเย็นชา ในการปะทะครั้งก่อน มันเป็นเพราะพวกมันประเมินหลิงฮันต่ำไป ทำให้หลิงฮันมีโอกาสที่จะจับเฟิงหลัวเป็นตัวประกันและบีบบังคับให้พวกมันยอมจำนน

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าหลิงฮันจะสามารถต่อต้านพวกมันได้ในการปะทะกันโดยตรง เพราะยังไงจอมยุทธระดับรวมธาตุก็เป็นแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุ

"ออกไปให้พ้นทางข้า!" หลิงฮันกล่าวออกมาอย่างเย็นชา และจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเกือบจะมองเห็นได้

เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนดูโกรธเกรี้ยว 'ครั้งนี้ เจ้าจะไม่มีตัวประกันอยู่ในมือของเจ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรพวกข้าได้?'

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!" เฟิงหลัวกรีดร้องออกมาขณะที่หลิงฮันกำลังใกล้เข้ามา มันอดที่จะย้อนนึกกลับไปว่าถูกหลิงฮันตบตีไม่ได้ หลิงฮันทั้งตบ ตี เตะ และทำให้ฟันของมันหลุดออกจากปาก แม้แต่แขนทั้งสองข้างของมันยังถูกตัด

เมื่อมันจ้องมองไปที่ร่างอันผอมบางของหลิงฮันที่กำลังเข้ามาใกล้ มันเริ่มแสดงความผิดปกติทางจิตออกมาทันที

"ฆ่า! ฆ่ามัน!" เฟิงหลัวกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตาและมีน้ำมูกไหลลงมาบนหน้า

ใบหน้าของเทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด แต่ใครขอให้มันเป็นน้องชายของเฟิงหยางกันล่ะ? พวกมันจ้องมองไปที่หลิงฮันด้วยสายตาที่เยือกเย็น นี่เป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมสำหรับพวกมันที่จะลงมือ

"วันนี้คนที่จะต้องตายคือเจ้า!" หลิงฮันกล่าว เขาเคลื่อนไหวและเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหวไปทางเทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คน

"สามห้าว!" เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวเจ้าเด็กเหลือขอนี่เคยหลบเอื้อมมือของพวกมันไปได้ครั้งหนึ่ง เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาอยากลองทำแบบนั้นอีกรอบ? เขาคิดว่าพวกมันโง่เขลา?

"หลิงฮัน!" ฉีฮวงเย่และคนอื่นๆตะโกนออกมาด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลิงฮันจะกล้าเข้าปะทะกับจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุสี่คนแบบนั้น

ปัง ปัง ปัง ปัง การโจมตีทั้งสี่ถูกปลดปล่อยออกมาและมุ่งหน้าเข้าหาหลิงฮัน ครั้งนี้ ระดับพลังต่อสู้ของเทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนต่างเพิ่มขึ้นมาคนละดาว และถ้าพวกมันทั้งสี่คนร่วมมือกัน พวกมันจะต้องสังหารจอมยุทธที่อยู่ในระดับรวมธาตุขั้นเก้าได้อย่างแน่นอน ไม่สำคัญว่าคนผู้นั้นจะเป็นอัจฉริยะประเภทไหน

อย่างไรก็ตาม หลิงฮันไม่ได้เป็นจอมยุทธที่อยู่จุดสูงสุดของระดับรวมธาตุ

ระดับก่อเกิดธาตุขั้นสิบ

หลิงฮันใช้ย่างก้าวเมฆาสลายและร่างกายของเขาพุ่งผ่านการโจมตีของเทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนอย่างกับภูติผีและปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าของเฟิงหลัวในพริบตา จากนั้นเขาได้เหยียดมือออกไปคว้าไปที่ลำคอของเฟิงหลัว

"ช่วยข้าด้วย!" เฟิงหลัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนรู้สึกตกใจและโกรธเกรี้ยว พวกมันไม่สามารถจับตามองหลิงฮันได้ทันและไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำลายการโจมตีผสานของพวกมันได้ และความคิดได้ปรากฏอยู่ในใจของพวกมัน 'ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเดิม'

อันที่จริง พวกมันช้าไปหนึ่งก้าวและไม่สามารถหยุดยั้งหลิงฮันได้ พวกมันทำได้เพียงแค่เฝ้าดูเฟิงหลัวอยู่ในน้ำมือของหลิงฮัน

"ปล่อยนายน้อยหลัวเดี๋ยวนี้!" เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนตะโกนออกมาด้วยความดุดันและไม่กล้าขยับตัว พวกมันเกรงว่าหลิงฮันจะทำอันตรายเฟิงหลัว

ฉากที่เกิดขึ้นมันดูคุ้นเคยมาก ทำให้ใบหน้าของพวกมันลุกไหม้ราวกับว่าพวกมันเพิ่งถูกตบหน้า เพราะพวกมันหลงกลหลิงฮันเป็นครั้งที่สอง หรือบางทีพวกมันเป็นคนโง่?

แน่นอนว่าไม่!

นี่เป็นเพราะหลิงฮันแข็งแกร่งกว่าพวกมัน

หลิงฮันไม่ได้ให้ความสนใจเทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คน เขาเพียงแค่จ้องมองไปที่เฟิงหลัวแล้วถามออกมาด้วยความมืดมนว่า "เจ้าต้องการฆ่าคนทั้งครอบครัวของข้า?"

"หลิงฮัน เจ้าไม่กล้าที่จะลงมือสังหารข้าหรอก! ถ้าเจ้าเป็นลูกผู้ชายพอ เจ้าจะตัดแขนข้าอีกครั้งก็ได้! ไม่ว่ายังไงก็ตาม พี่ชายของข้าจะต้องกลับมาช่วยข้า! รอก่อนเถอะ เมื่อพี่ชายข้ากลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะสังหารหมู่ครอบครัวเจ้าอย่างแน่นอน!" ความหวาดกลัวของเฟิงหลัวบรรลุถึงจุดสูงสุด และพูดข่มขู่ออกมาไม่หยุดและจ้องมองหลิงฮันด้วยสายตาที่ดุดัน

"เอาเลย ถ้าเจ้ากล้า ทำให้ข้าพิการอีกครั้งเลย! ถ้าเจ้าไม่กล้า เจ้ามันก็แค่ลูกโสเภณี!  หลิงฮัน ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก เจ้าไม่รู้หรอกว่าพี่ชายของข้ามีอำนาจมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่ภายในแคว้นพิ-"

ตุบ!

เสียงบางอย่างดังขึ้นมา และหัวของเฟิงหลัวได้หายไปขณะที่หลิงฮันเจาะทะลวงผ่านอกของมัน หลังจากผ่านไปชั่วครู่ โลหิตได้พุ่งออกมาจากลำคอของมัน

ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั้งพื้นที่

หลิงฮันยัดหัวไปที่อกของมันและพูดออกมาว่า "ในที่สุดโลกก็เงียบสงบสักที"

"นายน้อยหลัว!"เทวทูตพิทักษ์ทั้งสี่คนกรีดร้องออกมา อย่างไรก็ตาม หลังจากที่หลิงฮันปล่อยมือออกจากเฟิงหลัว ขาของเฟิงหลัวสั่นระริกไปมาก่อนที่จะล้มลงกับพื้น แม้ว่าศีรษะของมันจะถูกยัดเข้าไปในหน้าอกของมัน แล้วเฟิงหลัวจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

เว้นแต่ว่ามันจะเป็นแมลงสาบจริงๆ

"เจ้าฆ่าคน! เจ้าฆ่าคน!" เมื่อเห็นฉากดังกล่าว บางคนเริ่มกรีดร้องออกมาทันที อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะมีองครักษ์จักรพรรดิหลายคนรักษาการณ์อยู่ที่นี่ มันก็ยังมีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่อยู่ดีและทุกที่ล้วนเสียงดัง คงจะไม่มีองครักษ์จักรพรรดิมุ่งหน้ามาทันที

"เจ้าฆ่านายน้อยหลัว เมื่อเจ้านายของข้ากลับมาเมื่อไหร่ เขาจะต้องฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆอย่างแน่นอน!" เทวทูตพิทักษ์คชสารกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม

"เจ้าพูดอย่างกับว่าข้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฟิงหยางงั้นแหละ" หลิงฮันยักไหล่ และไม่รู้สึกถูกคุกคามแม้แต่น้อย