บทที่ 6 - กาฝากเกาะน้อง
บทที่ 6 - กาฝากเกาะน้อง
บทที่ 6 - กาฝากเกาะน้อง
ฉู่เยวียนเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีคนจำนวนมากสังเกตเห็นเขาและชี้ไม้ชี้มือมาทางเขา
“พวกเจ้าดู นั่นใช่ฉู่เยวียนหรือไม่?”
“เอ๊ะ นั่นมันกาฝากเกาะน้องจริงๆ ด้วย ไม่ถูกสิ เขาลุกจากเตียงเดินได้เร็วเพียงนี้เชียวหรือ?”
“ใช่แล้ว ข้าจำได้ว่าสี่วันก่อน เขาถูกตีจนเกือบตาย ยืนยังยืนไม่ขึ้น ต้องคลานไปตลอดทาง เดิมทีคิดว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว คงจะตายเสียแล้ว ไม่คาดคิดว่ายังไม่ทันไร เขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง! ช่างเป็นปาฏิหาริย์ยิ่งนัก!”
“ถุย! ปาฏิหาริย์อะไรกัน! ต้องเป็นเพราะเทพธิดากู้ทิ้งยาเม็ดทิพย์โอสถวิเศษไว้ให้เขาแน่ เขาถึงได้ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ เฮ้อ น่าอิจฉาจริงๆ ข้าก็อยากเป็นกาฝากเกาะน้องบ้าง!”
“เชอะ เป็นกาฝากเกาะน้องทำไมเล่า ข้าว่าพึ่งพาตนเองถึงจะมีประโยชน์ มิฉะนั้นแล้ว พอไม่มีน้องสาว ก็ไม่มีอะไรเลย!”
“กาฝากเกาะน้องฉู่เยวียน? เหอะ ก็แค่เศษสวะที่รู้จักแต่พึ่งพาน้องสาวเท่านั้น พอไม่มีน้องสาว เขาก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำสุด!”
“จะพูดเช่นนั้นได้อย่างไร? อย่างน้อย เขาก็หน้าตาหล่อเหลา!”
“หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร ก็มีแต่พวกผู้หญิงบ้าผู้ชายอย่างพวกเจ้าเท่านั้นแหละที่จะมองแต่ภายนอก ตื้นเขิน!”
“ใช่ๆ หรือว่าตอนสู้กับศัตรู ไม่มีพลัง ก็ใช้ความหล่อทำให้ศัตรูตายได้หรือ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำให้ศัตรูตายด้วยความหล่อ? ข้าขำจนจะตายแล้ว!”
“เฮ้อ น่าเศร้า น่าเศร้าจริงๆ เมื่อก่อนมีคนมากมายห้อมล้อมเขา ตอนนี้กลับถูกเยาะเย้ยถากถาง ในที่สุดก็เป็นเพราะตัวเองไม่เอาไหน! การพึ่งพาน้องสาว สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง!”
“ว่าไปแล้ว เทพธิดากู้หายตัวไปครึ่งปีกว่าแล้ว นางจะกลับมาได้อีกหรือไม่?”
“บางทีอาจจะกลับมาไม่ได้แล้วกระมัง แม้เทพธิดากู้จะแข็งแกร่ง แต่เขตต้องห้ามร้อยหุบเขาก็มิใช่ที่ล้อเล่น แม้แต่พวกผู้อาวุโสสายในที่เป็นขอบเขตวิถีเทวะไป ก็อาจจะสิ้นชีพอยู่ในนั้นได้ ไม่ต้องพูดถึงเทพธิดากู้ที่ยังเป็นเพียงขอบเขตโอสถเทวะ ยังไม่ถึงขอบเขตวิถีเทวะด้วยซ้ำ! ความหวังที่จะรอดชีวิตช่างริบหรี่ยิ่งนัก!”
“ใช่แล้ว! ผู้อาวุโสจำนวนมาก เจ้าสำนัก กระทั่งผู้อาวุโสสูงสุดยังลงมือค้นหาด้วยตนเองในร้อยหุบเขา ก็ยังไม่พบ นางน่าจะสิ้นชีพอยู่ในนั้นแล้ว และยังเป็นแบบที่ไม่เหลือแม้แต่กระดูก! มิฉะนั้นแล้ว หากนางยังมีชีวิตอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลับสำนักมานานเพียงนี้!”
“มีเหตุผลก็จริง! แต่ว่า เผื่อไว้ดีกว่าแก้ เกิดอะไรที่ไม่คาดฝันขึ้นมาเล่า เกิดเทพธิดากู้ยังมีชีวิตอยู่ ด้วยระดับความห่วงใยที่เทพธิดากู้มีต่อฉู่เยวียน เกรงว่าทุกคนที่ลงมือกับฉู่เยวียนจะต้องถูกคิดบัญชีเป็นแน่! ดังนั้น การเป็นคนต้องเหลือทางถอยไว้บ้าง ตอนฉู่เยวียนรุ่งเรือง เขาไม่ได้ล่วงเกินข้า ตอนเขาตกอับ ข้าก็จะไม่ไปเหยียบย่ำเขา!”
“ข้าว่าเทพธิดากู้ยังไม่สิ้นชีพ มิฉะนั้นแล้ว สำนักคงต้องประกาศอะไรออกมาบ้างแล้ว แม้จะหาคนไม่พบ แต่ตะเกียงวิญญาณพวกนั้นก็ยังอยู่มิใช่หรือ ตะเกียงวิญญาณดับหรือไม่ดับ สำนักก็ไม่พูด เฮ้อ”
“กาฝากเกาะน้องไม่ควรออกมาเลย หากพวกของ จางเทียนเป้า รู้ข่าวเข้า คาดว่าคงต้องมาหาเรื่องเขาอีกแน่!”
“ข้าไม่เข้าใจเลย พวกจางเทียนเป้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน? เหตุใดจึงกล้าลงมือกับฉู่เยวียน หรือว่าพวกเขาไม่กลัวเลยว่าเทพธิดากู้จะกลับมาในสักวันหนึ่ง?”
“................”
ศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักลิขิตฟ้ามีไม่ต่ำกว่าแสนคน แม้ศิษย์บางคนจะออกไปทำภารกิจข้างนอก ศิษย์บางคนเก็บตัวฝึกยุทธ์ แต่ในทุกชั่วขณะ ก็ยังมีศิษย์บางคนเดินไปมาอยู่ข้างนอกเสมอ
และสำหรับฉู่เยวียน เกือบจะเก้าในสิบของศิษย์ฝ่ายนอกล้วนรู้จักเขา
ฉู่เยวียนมีฉายาว่า ‘บุรุษผู้ใกล้ชิดเทพธิดากู้ที่สุด’
ดังนั้นเมื่อเขาปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาของศิษย์จำนวนมากในทันที พวกเขาทั้งหมดต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
กาฝากเกาะน้อง คือฉายาที่พวกเขาตั้งให้ฉู่เยวียน
บางคนเยาะเย้ยเขา บางคนทอดถอนใจแทนเขา บางคนพูดคุยเรื่องกู้ชิงเสวี่ย...
มิใช่ว่ามีแต่คนที่เยาะเย้ยเขาเท่านั้น แต่มีคนทุกประเภท!
ศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักลิขิตฟ้าล้วนอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ และระยะห่างระหว่างแต่ละกระท่อมก็ไม่ไกลนัก
เมื่อมีคนเริ่มวิจารณ์ คนอื่นๆ ก็ได้ยินเช่นกัน ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็เปิดประตูออกมา!
“นั่นคือ...”
“ฉู่เยวียน?!!”
“เป็นไปได้อย่างไร? เขายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าลงมืออย่างหนักหน่วงแล้ว!”
ในมุมหนึ่งของเหล่าศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์ฝ่ายนอกสิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ หลังจากที่พวกเขาเห็นฉู่เยวียน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป! เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“หึ! ดูท่าแล้ว เขาคงจะแอบซ่อนยาเม็ดรักษาแผลคุณภาพสูงเอาไว้! ก็เพราะใช้ยาเม็ดรักษาแผลคุณภาพสูงนั่นแหละ เขาถึงได้ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้!”
ศิษย์ฝ่ายนอกจมูกเหยี่ยวคนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา
“ไป ไปขวางเขาไว้ ให้เขามอบยาเม็ดที่ซ่อนไว้ออกมาด้วย! หากเขากล้าขัดขืน ก็ซัดเขาให้บาดเจ็บปางตายอีกครั้ง ก็มิใช่ว่าจะทำไม่ได้!”
ศิษย์ฝ่ายนอกร่างอ้วนคนหนึ่ง แววตาฉายแววอำมหิต
“หลีกทาง! หลีกทางให้หมด!”
ศิษย์ฝ่ายนอกสิบกว่าคนนี้เบียดเสียดออกมาจากฝูงชน เดินตรงไปยังฉู่เยวียนด้วยท่าทีคุกคาม!
“เป็นคนของจางเทียนเป้า สี่วันก่อนก็เป็นพวกเขาที่ซัดฉู่เยวียนจนเกือบตาย ตอนนี้ฉู่เยวียนปรากฏตัว พวกเขาก็มาอีกแล้วจริงๆ!”
“พวกเขาทำเกินไปแล้ว จะรังแกฉู่เยวียนเช่นนี้ได้อย่างไร! น่าชังนัก หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้อีกนิด ก็จะสามารถหยุดยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ได้แล้ว!”
“ฉู่เยวียนน่าสงสารเกินไปแล้ว แม้ตอนที่เขารุ่งเรือง เขาก็ไม่เคยล่วงเกินคนพวกนี้ แต่คนพวกนี้กลับฉวยโอกาสซ้ำเติม ไม่ควรทำเช่นนี้เลย!”
“คนของจางเทียนเป้า ก่อนที่จะไม่มีคนตาย ตำหนักลงทัณฑ์ฝ่ายนอกก็คงจัดการได้ยากกระมัง!”
“ต่อให้มีคนตาย ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นอะไรไป อย่าลืมว่าพี่ชายของเขาเป็นศิษย์สายใน และได้ยินมาว่าพี่ชายของเขายังมีคนหนุนหลังอยู่อีก!”
“.........”
ศิษย์บางคนพูดคุยกันเบาๆ แสดงความไม่พอใจแทนฉู่เยวียน
“เหอะเหอะ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว! กาฝากเกาะน้องคราวนี้จบสิ้นแล้ว คาดว่าคงต้องถูกซัดจนเกือบตายอีกแน่!”
“สมควรแล้ว เห็นเขารุ่งเรืองแต่ก่อน ข้านี่แหละที่ไม่สบอารมณ์!”
“หากมิใช่เพราะกลัวเทพธิดากู้กลับมา ข้าก็อยากจะไปเหยียบย่ำเขาสักเท้าหนึ่ง!”
“.........”
ก็มีศิษย์บางคนที่ยินดีในความเดือดร้อนของผู้อื่น กระทั่งยิ้มเยาะอย่างเย็นชา
“ฉู่เยวียน ชีวิตสุนัขของเจ้านี่มันเหนียวยิ่งนัก!”
ศิษย์ฝ่ายนอกร่างอ้วนเดินตรงมาหาฉู่เยวียน ข้างๆ เขาคือศิษย์ฝ่ายนอกจมูกเหยี่ยว
ศิษย์ฝ่ายนอกอีกสิบเจ็ดคนเดินตามหลังพวกเขามา
ฉู่เยวียนมีสีหน้าเรียบเฉย เขาหยุดเดินนานแล้ว
เดิมที เขาเตรียมที่จะให้ศิษย์ฝ่ายนอกที่กล่าววาจาไม่ดีเหล่านั้นนอนลงไปก่อน
แต่เขายังไม่ทันได้ลงมือ คนเหล่านี้ก็กระโดดออกมาเสียก่อน
เขารู้จักคนเหล่านี้ พวกเขาคือตัวการที่ซัดเจ้าของร่างเดิมจนบาดเจ็บสาหัส นำไปสู่การตายของเจ้าของร่างเดิม
ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจว่าจะจัดการคนเหล่านี้ให้ตายเสียก่อน
อย่างไรเสีย เขาก็ได้มาเกิดใหม่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม ถือว่าได้รับบุญคุณจากเจ้าของร่างเดิม เขาจึงไม่รังเกียจที่จะช่วยเจ้าของร่างเดิมชำระแค้น
เช่นนี้แล้ว ความคิดของเขาจึงจะปลอดโปร่ง
“ส่งยาเม็ดคุณภาพสูงที่เหลืออยู่ออกมา แล้วคลานลอดหว่างขาของท่านปู่ผู้นี้ไป ท่านปู่ผู้นี้ก็จะไว้ชีวิตเจ้า!”
ศิษย์ฝ่ายนอกจมูกเหยี่ยวกล่าวพร้อมกับยิ้มเยาะอย่างเย็นชา